Sinogeorgos Dim για την @mynima-hellas.com

Ομιλία Πάμπη Κυρίτση Γενικού Γραμματέα ΠΕΟ Στο Συνέδριο «Η αριστερά και το Κυπριακό» Θέμα: Κοινοί εργατικοί αγώνες, παρελθόν, παρών, μέλλον Σπίτι της Συνεργασίας, 13/05/2017

Ομιλία Πάμπη Κυρίτση  Γενικού Γραμματέα ΠΕΟ  Στο Συνέδριο  «Η αριστερά και το Κυπριακό»  Θέμα:  Κοινοί εργατικοί αγώνες, παρελθόν, παρών, μέλλον  Σπίτι της Συνεργασίας, 13/05/2017
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Ομιλία Πάμπη Κυρίτση

Γενικού Γραμματέα ΠΕΟ

Στο Συνέδριο  «Η αριστερά και το Κυπριακό»

Θέμα:  Κοινοί εργατικοί αγώνες, παρελθόν, παρών, μέλλον

Σπίτι της Συνεργασίας, 13/05/2017

 

Παρά το γεγονός ότι στις αρχές του 20ου αιώνα η Κύπρος παρέμενε μια αγροτική και υπανάπτυκτη περιοχή της πάλαι ποτέ Βρετανικής αυτοκρατορίας,  η οποία την υπολόγιζε κυρίως ως γεωστρατηγικό σημείο, εν τούτοις  μια καινούργια κοινωνική τάξη άρχισε να δημιουργείται κυρίως στα μεταλλεία και στις κατασκευές κι η οποία άρχισε να αναδεικνύει με ένα ιδιαίτερα ρωμαλέο τρόπο, τις δικές της ιδεολογικές, πολιτικές, οργανωτικές αλλά και ηθικές αξίες, οι οποίες βρίσκονταν σε σύγκρουση με τον εθνικισμό και εξ’ ορισμού ήταν αντίθετες με εδραιωμένες φυλετικές και θρησκευτικές προκαταλήψεις.

Η εργατική τάξη σε μια εποχή ιδιαίτερα σκληρής και ανελέητης εκμετάλλευσης, μάθαινε από τις εμπειρίες της με πολύ γρήγορους ρυθμούς την αξία της ενότητας και  της αλληλεγγύης και χάρασσε τον ταξικό προσανατολισμό των αγώνων της.

Το γεγονός ότι αυτοί που πήραν στα χέρια τους την υπόθεση της οργάνωσης και της ταξικής πάλης των εργατών ήταν κυρίως οι κομμουνιστές εργάτες, μπολιασμένοι με τα επαναστατικά μηνύματα της Ρωσσικής σοσιαλιστικής επανάστασης, συνέβαλε αποφασιστικά ώστε από την αρχή να υπάρχει σαφής οριοθέτηση των ταξικών και κοινωνικών αγώνων από την χειραγώγηση του εκκλησιαστικού κατεστημένου και τις εθνικολαϊκιστικές φανφάρες των πολικάντηδων της εποχής.

Θα πρέπει βέβαια να είναι σαφές ότι η οριοθέτηση από τον εθνικισμό και η αυτόνομη ιδεολογική και πολιτική παρουσία της εργατικής τάξης με τις δικές της προτεραιότητες και στόχους, δεν σημαίνει άρνηση της εθνικής καταγωγής ή της πολιτιστικής και θρησκευτικής παράδοσης του κάθε εργάτη.  Και πρέπει να πούμε ότι από το αρχειακό υλικό που διαθέτουμε, είναι αξιοθαύμαστη η προσπάθεια των πρωτοπόρων συνδικαλιστών της Κύπρου με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν να εκδίδουν δίγλωσσα υλικά, να αναρτούν δίγλωσσα συνθήματα και να εξασφαλίζουν δυνατότητα κοινών συνεδριάσεων.

Από την δεκαετία του ΄30 που άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι ταξικοί αγώνες της εργατικής τάξης, αυτοί  κατά κανόνα ήταν κοινοί και δεν ξεχωρίζουν ε/κ και τ/κ.

Στην ίδρυση των πρώτων εργατικών σωματείων κατά κανόνα στα ιδρυτικά μέλη εμφανίζονται εργάτες και από τις δυο κοινότητες και αναλογικά και από τις υπόλοιπες  (μαρωνίτες, αρμένιοι, λατίνοι).

 

Οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις αυτής της περιόδου, σε συνθήκες δικτατορίας και παρανομίας, με πιο φωτεινές εκείνες των κτιστών του 1934, των υποδηματεργατών του 1935 και των μεταλλωρύχων της Σκουριώτισσας – Μαυροβουνίου το 1936 δεν ξεχώριζαν Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ήταν όλοι εργάτες.  Και ήταν το ίδιο θυμωμένοι και το ίδιο αποφασισμένοι.

Η ΠΣΕ ήταν επίσης κοινό δημιούργημα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων πρωτοπόρων συνδικαλιστών και συσπείρωνε την εποχή εκείνη πολύ περισσότερους τουρκοκύπριους εργάτες από ότι οι τουρκικές συντεχνίες.

 

Οι συγκλονιστικοί και πρωτόγνωροι σε μαχητικότητα και ταξική αντιπαράθεση, κοινοί απεργιακοί αγώνες της δεκαετίας  του ΄40 ανέβασαν ποιοτικά τον πήχη των διεκδικήσεων, συσπείρωσαν την εργατική τάξη και θεμελίωσαν και ενίσχυσαν περαιτέρω την ενότητα και ταξική αλληλεγγύη Ε/κ και Τ/κ εργατών.  Ξεχώρισαν ιδιαίτερα ο επικός αγώνας του Τιμαρίθμου τον Μάρτη του ΄44 και οι σκληρές απεργιακές κινητοποιήσεις του ΄48 στα μεταλλεία και τις οικοδομές. Χιλιάδες ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι εργάτες εργάστηκαν σε κοινές απεργιακές επιτροπές, συγκρούστηκαν με τους απεργοσπάστες και τους  κατασταλτικούς μηχανισμούς της αποικιοκρατίας.

 

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι δυνάμεις που επεδίωκαν τον διαχωρισμό και που τρέφονταν από τον εθνικισμό, το φανατισμό και την μισαλλοδοξία για να καταφέρουν να υλοποιήσουν τους στόχους τους ξεκίνησαν την επίθεση τους από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Οι εθνικιστικοί κύκλοι, οι οποίοι έριχναν νερό στο μύλο του ιμπεριαλισμού και υπηρετούσαν εξ’ αντικειμένου την πολιτική του διαίρει και βασίλευε, είχαν επίγνωση ότι η συνύπαρξη μέσα στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες αντικειμενικά  ανέτρεπε την σοβινιστική τους ρητορική.

 

Γι’ αυτό οι ελληνοκυπριακοί  εθνικιστικοί κύκλοι,  φρόντισαν να διασπάσουν το εργατικό κίνημα εξωθώντας τους παράγοντες που ήταν κάτω από την επιρροή τους να αποσκιρτήσουν από τη ΠΣΕ και να δημιουργήσουν τις «νέες» λεγόμενες συντεχνίες, με «εθνικό» και όχι ταξικό προσανατολισμό.  Αργότερα, βέβαια  οι μασκοφόροι του Γρίβα πέρασαν και σε πιο «αποτελεσματικές» ενέργειες, δολοφονώντας άνανδρα πολλά συντεχνιακά στελέχη της Αριστεράς, με τα ρετσινιά τον προδότη και τον ανθέλληνα.

 

Η δε ΤΜΤ από την άλλη στόχευσε κατ’ ευθείαν στην ουσία. Με τρομοκρατικές απειλές υποχρέωσε εκατοντάδες ταξικά συνειδητοποιημένους τ/κ εργάτες είτε να δηλώσουν  δημόσια την αποσκίρτηση τους από την ΠΕΟ,  είτε να μεταναστεύουν μπροστά στον κίνδυνο για την ζωή τους.

 

Τους πιο φωτισμένους, οργάνωσαν εναντίον τους δολοφονικές επιθέσεις.

 

Ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία  παρ’ όλο ότι με τη βοήθεια της τρομοκρατίας κατάφερε να εδραιωθεί και να δηλητηριάσει σοβαρά τις σχέσεις των δυο κοινοτήτων, εντούτοις η κοινότητα των ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων είχε ως αποτέλεσμα ακόμα και μέχρι  το 1974 μερικές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι να παραμείνουν μέλη στις γραμμές της ΠΕΟ και να εμπιστεύονται την προστασία τους στην εργασία στην ισχύ των συλλογικών συμβάσεων.

 

Με όσα έχω αναφέρει πιο πάνω νομίζω γίνεται σαφές γιατί  στον συνδικαλιστικό χώρο η διαδικασία της επαναπροσέγγισης και της κοινής δράσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων βρίσκει τόσο πρόσφορο έδαφός.  Όχι ότι στο χώρο αυτό δεν έχουν γίνει λάθη ή ότι τα πάντα λειτούργησαν τέλεια. Αυτό θα ήταν αφελές αλλά και αλαζονικό να το ισχυριστούμε. Όμως είναι φανερό ότι το αναγκαίο υπόβαθρο, ιδεολογικό, πολιτικό  και ταξικό είχε κτιστεί σ’ αυτό το χώρο σε γερά θεμέλια και είχε σφυρηλατηθεί μέσα από σκληρούς κοινούς εργατικούς αγώνες. .

 

Εκτός από την ΠΕΟ, μια σειρά από τουρκοκυπριακές συνδικαλιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιήθηκαν στα κατεχόμενα μετά το 1974, έχουν τις  ρίζες τους σε αυτή την παράδοση και σ’ αυτές τις παρακαταθήκες.

 

Η συνεργασία της ΠΕΟ με αυτές τις ταξικές οργανώσεις, αποτελεί σήμερα τη σπονδυλική στήλη και του Κυπριακού  Πανσυνδικαλιστικού Φόρουμ, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του από το 1995 και έχει αγκαλιάσει σχεδόν την ολότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων του τόπου. Το Πανσυνδικαλιστικό Φόρουμ αποτελεί κατά γενική ομολογία την πιο προχωρημένη μορφή δικοινοτικής συνεννόησης και συνεργασίας.

 

 

Σήμερα, Ε/κ και Τ/κ εργαζόμενοι γιορτάζουμε μαζί την Πρωτομαγιά, την 8η του Μάρτη, ανταλλάσσουμε επισκέψεις σε τόπους δουλειάς, διοργανώνουμε δικοινοτικές συναντήσεις και σεμινάρια, κάνουμε μαζί κινητοποιήσεις και την εκδήλωση της 1ης του Σεπτέμβρη της Παγκόσμιας Μέρας Δράσης των Συνδικάτων για την Ειρήνη και άλλες πολλές συναφείς δραστηριότητες.

 

Αυτή η κοινή δράση και η κοινή πάλη δεν διεξάγεται στο κενό. Στηρίζεται πάνω σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο το οποίο περιλαμβάνει την λύση του Κυπριακού στην βάση της διζωνικής- δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα όπως αυτή αναφέρεται στις αποφάσεις του ΟΗΕ.  Για ένα κράτος με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα.  Αποστρατικοποίηση της Κύπρου και  δημιουργία μιας ενιαίας οικονομίας μέσα στην οποία οι εργαζόμενοι θα έχουν το δικαίωμα ελεύθερης συνδικαλιστικής δραστηριότητας και επιλογής εργοδότη, με ένα ενιαίο σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων,  ένα ενιαίο πρότυπο εργασιακών σχέσεων, χωρίς καμία διάκριση αναφορικά με την απασχόληση ή τις απολαβές λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας, χρώματος ή φύλου. Στη βάση αυτών των αρχών παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που υπάρχουν, στηρίζουμε την διαδικασία των συνομιλιών και επιμένουμε ότι υπό τις συνθήκες, είναι η μόνη οδός ώστε να υπάρξει κατάληξη σε ένα αξιοπρεπή, λογικό και έντιμο συμβιβασμό.

 

Αγαπητοί Φίλοι,

 

Ασφαλώς η μεγαλύτερη δυνατή συνεργασία και κοινή δράση είναι το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε μέσα στις σημερινές συνθήκες της κατοχής και του βίαιου διαχωρισμού, θέτοντας ως προτεραιότητα τη λύση του κυπριακού και την επανένωση της χώρας μας.

 

Όμως ο στόχος μας παραμένει, μέσα σε συνθήκες μιας κοινής επανενωμένης και δημοκρατικής πατρίδας αφήνοντας πίσω μας τις άγονες και ζημιογόνες εθνικιστικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος να επανέλθουμε σε κοινούς ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες αναδεικνύοντας έτσι τις πραγματικές κοινωνικές αντιθέσεις.

 

Με τους Κύπριους νοικοκύρηδες στη χώρα τους, θα μπορέσουμε ως εργατικό κίνημα να προβάλουμε πιο αποφασιστικά και να διεκδικήσουμε πιο αποτελεσματικά περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, ποιοτικά καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας για τους ανθρώπους του μόχθου, ανεξάρτητα αν έχουν Ελληνική ή Τουρκική καταγωγή.

 

Αυτό το όραμα δεν είναι ακατόρθωτο. Είναι ρεαλιστικό και πραγματοποιήσιμο.  Για να υλοποιηθεί όμως χρειάζεται δουλειά πολλή και αγώνας ασταμάτητος και επίμονος.

Επ. Επικοινωνίας Π.Ε.Ο [communication.dep@peo.org.cy]

Share This Post

Τελευταίες Ειδήσεις

Απάντηση