Dimitris Damaskinos

Η ΕΛΜΕ Χανίων και άλλοι κοινωνικοί φορείς εναντίον της ιδιωτικοποίησης του κτιρίου της 5ης Μεραρχίας

Η ΕΛΜΕ Χανίων και άλλοι κοινωνικοί φορείς εναντίον της ιδιωτικοποίησης του κτιρίου της 5ης Μεραρχίας
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Γράφει ο Δημήτρης Δαμασκηνός

Η ΕΛΜΕ Χανίων ήταν το πρώτο σωματείο εργαζομένων στο νομό που τάχθηκε με ξεκάθαρο τρόπο εναντίον της ιδιωτικοποίησης από το Πολυτεχνείο Κρήτης του ιστορικού κτιρίου της 5ης Μεραρχίας στο λόφο Καστέλι που στεγάζει σήμερα την κατάληψη Rosa Nera. Η απόφαση του ΔΣ δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο στις 11 του Μάη του 2017 και ήταν η εξής: 

Το ιστορικό κτίριο της 5ης Μεραρχίας που στεγάζει σήμερα την κατάληψη Rosa Nera

Η ΕΛΜΕ Χανίων ήταν το πρώτο σωματείο εργαζομένων στο νομό που τάχθηκε με ξεκάθαρο τρόπο εναντίον της ιδιωτικοποίησης από το Πολυτεχνείο Κρήτης του ιστορικού κτιρίου της 5ης Μεραρχίας στο λόφο Καστέλι που στεγάζει σήμερα την κατάληψη Rosa Nera. Η απόφαση του ΔΣ δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο στις 11 του Μάη του 2017 και ήταν η εξής:

Η πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης κρυφά από την εκπαιδευτική κοινότητα και την χανιώτικη κοινωνία παζαρεύει με εκπροσώπους ξενοδόχων την παραχώρηση – ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και συγκεκριμένα τα κτήρια στο λόφο Καστέλι, τα οποία τελούν υπό κατάληψη στέγης  γνωστή ως Rosa Nera. Πριν την κατάληψη, ο συγκεκριμένος  χώρος στο λόφο Καστέλι  λειτουργούσε εξυπηρετώντας διοικητικές και στρατιωτικές ανάγκες.  Στην κατοχή, στο κτήριο λειτούργησε η Κομαντατούρ και στα υπόγειά του έχουν βασανιστεί χανιώτες και χανιώτισσες από την γκεστάπο.  Στη δικτατορία στα ίδια υπόγεια έδρασαν οι βασανιστές της ΕΣΑ. Το 1984, το κτήριο παραδόθηκε στο Πολυτεχνείο Κρήτης, και παρέμεινε για καιρό ένας κλειστός, ερειπωμένος χώρος.

Η Κατάληψη Rosa Nera έχει νομιμοποιηθεί κοινωνικά στη συνείδηση τόσο των εργατικών σωματείων, όσο και των κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών κινημάτων και ομάδων των Χανίων που αλληλο-υποστηρίχτηκαν στους δικαιωματικούς, μαθητικούς, περιβαλλοντικούς, εργατικούς,  αντιρατσιστικούς και αντιφασιστικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις της τελευταίας δεκαετίας στο νομό. Επίσης, στα χρόνια λειτουργίας της κατάληψης φιλοξενήθηκαν εκεί οικογένειες προσφύγων, όταν οι θεσμοί «αδυνατούσαν», συγκροτήθηκαν πολιτικές διαδικασίες των μεταναστευτικών ομάδων, δίκτυα συνεργασίας των περιβαλλοντικών κινημάτων από τα χωριά των Χανίων.
Η πρακτική της ιδιωτικοποίησης δημόσιων χώρων δεν είναι καινούρια. Την περίοδο 2006-2008 κατά την οποία το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να μπλοκάρει την επιχειρούμενη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 και τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων  ο τότε πρύτανης με τη συμβολή των ΜΑΤ εκκένωσε το κτήριο Παπαδόπετρου, κέντρου αγώνα, χώρου έκφρασης και πολιτισμού για τους φοιτητές και την χανιώτικη κοινωνία. Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν με το κλείσιμο της Γαλλικής σχολής στη Χαλέπα, παρά την αντίθεση των φοιτητών.
Σε μία περίοδο όπου η εκπαίδευση δέχεται ανελέητη επίθεση από όλες τις κυβερνήσεις, σε μία περίοδο υποχρηματοδότησης, εμπορευματοποίησης της μόρφωσης με πανάκριβα δίδακτρα η πρυτανεία του ΠΚ αποφασίζει να υλοποιήσει τη λογική της ιδιωτικοποίησης, βορά στην τουριστική βιομηχανία με τις γνωστές συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους, τους μισθούς πείνας και τα εξαντλητικά ωράρια. Σε μία περίοδο όπου στα Χανιά δεν υπάρχουν  χώροι για τους φοιτητές (στέγη, σίτιση, βιβλιοθήκες, χώροι πολιτισμού κ.λπ.) η πρυτανεία εκποιεί και τους τελευταίους δημόσιους χώρους που έχουν απομείνει στην πόλη. Η λογική των ιδιωτικοποιήσεων  (με όποια μορφή και παραλλαγή)  παρουσιάζεται ως η «μοναδική» λύση για την αντιμετώπιση των λαϊκών αναγκών τόσο  από την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη αφήγηση και τους απολογητές της όσο και με την πολιτική των κυβερνήσεων, οι οποίες χαρίζουν  δρόμους, λιμάνια και αεροδρόμια απευθείας στο κεφάλαιο (ντόπιο και ξένο) για να ενισχύσουν  την κερδοφορία του, χτίζοντας νέες συμμαχίες με επιχειρηματικά συμφέροντα σε βάρος των κοινωνικών αναγκών.
Επιπλέον υπάρχει και συγκεκριμένη πολιτική στόχευση απέναντι στον κοινωνικό – πολιτικό χώρο Rosa Nera ,όπως ακριβώς έγινε όλη την προηγούμενη περίοδο, όπου με εντολή της κυβέρνησης εκκενώθηκαν με την επέμβαση της αστυνομίας ταυτόχρονα μια σειρά από καταλήψεις στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη στη λογική αποκατάστασης της «τάξης» σύμφωνα με την κυρίαρχη καθεστωτική λογική.
Η ΕΛΜΕ Χανίων, αλλά και γενικότερα το εκπαιδευτικό κίνημα χρόνια τώρα, έχουν πάγια και καθαρή θέση, για τους δημόσιους χώρους, τα δημόσια αγαθά αλλά και τους χώρους έκφρασης , διακίνησης ιδεών , δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η εκπαίδευση, οι δημόσιοι χώροι, είναι δικαίωμα, ανάγκη, κατάκτηση και δεν μπαίνουν στις λογιστικές λογικές, στις αντιλήψεις για κέρδος προς  όφελος των διαφόρων επιχειρηματιών με τις ευλογίες της κυβέρνησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η ΕΛΜΕ Χανίων απευθύνει κάλεσμα στα πρωτοβάθμια σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις επιτροπές αγώνα, τις κινήσεις πόλης και τις πρωτοβουλίες κατοίκων, ώστε με τον ανυποχώρητο αγώνα τους να ανατρέψουν τα σχέδιά τους, διεκδικώντας τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας.
  • Αλληλεγγύη στην Rosa Nera
  • Υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών και δημοσίων χώρων
  • Υπεράσπιση- διεύρυνση του Ασύλου
  • Υπεράσπιση χώρων / στεκιών που λειτουργούν ενάντια σε κερδοσκοπικές αντιλήψεις,  αυτοοργανωμένα, ανοιχτά προς την κοινωνία
  • Δημοκρατικά δικαιώματα για όλους.

Αυτή η απόφαση δεν πέρασε απαρατήρητη από τους απολογητές των ιδιωτικοποιήσεων (βλ. δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή» με τίτλο: «Η ΕΛΜΕ Χανίων υπέρ κατάληψης στο Καστέλλι» , 25/05/2017).

Μερικά τοπικά και πανελλήνια Μ.Μ.Ε. στη συνέχεια ανέλαβαν να προλειάνουν το εδάφος για την αποδοχή από την κοινή γνώμη αυτής της δρομολογημένης -όπως φαίνεται- παραχώρησης του ιστορικού κτιρίου της 5ης Μεραρχίας για τα επόμενα 25 χρόνια στην «ΒELVEDERE Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις» με το ευτελές τίμημα των 8,9 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία πολυτελών κλινών σε μια υπερλούξ ξενοδοχειακή μονάδα που θα βλέπει στο Παλιό Λιμάνι των Χανίων. Ανάμεσά τους και ο προβεβλημένος κ. Πάσχος Μανδραβέλης που, αφού συσχέτισε την απόφαση της ΕΛΜΕ Χανίων με τους «ανόητους που εκθειάζουν τη βία» και «με τους δασκάλους των παιδιών μας που διδάσκουν ότι η παρανομία μιας κατάληψης έχει νομιμοποιηθεί κοινωνικά…» κατέληξε μ’ αυτόν τον τρόπο το συλλογισμό του: «Με αυτούς τους δασκάλους έκατσε ο ελληνικός λαός και τέτοια γράμματα έμαθε. Και τώρα που η κρίση μάς έχει αλαλιάσει όλοι οι δάσκαλοι του γένους συμφωνούν: φταίει ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, ο νεοφιλελευθερισμός και ο καπιταλισμός. Όχι ο κακός τους ο καιρός… (βλ. Πάσχος Μανδραβέλης, Με όποιους δάσκαλους καθίσεις, εφημερίδα Καθημερινή, 28/05/2017).

Το ιστορικό κτίριο της 5ης Μεραρχίας

Το γεγονός, όμως, πως η «επιτυχής έκβαση» των τριετών προσπαθειών της Εταιρείας Αξιοποίησης και Διαχείρισης της Περιουσίας του Πολυτεχνείου Κρήτης για τη δημοπράτηση και «αξιοποίηση» των ακινήτων του ιδρύματος στο λόφο Καστέλι που ανακοινώθηκε με έγγραφο, το οποίο αναρτήθηκε στο diavgeia.gov.gr, από 31 Μαΐου 2017 (βλ. εφημερίδα Αγώνας της Κρήτης: «Τα Belvedere Hotels εκμισθώνουν τελικά το κτίριο της κατάληψης Rosa Nera;», 06/06/32017) σημαίνει κερδοφορία για το ιδιωτικό κεφάλαιο, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ένταση της εκμετάλλευσης για τους εργαζομένους, δε φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους υποστηρικτές αυτής της μακροχρόνιας εκχώρησης και μάλιστα ενός ιστορικού κτιρίου από το Πολυτεχνείο Κρήτης που σύμφωνα με την αναρχοσυνδικαλιστική συλλογικότητα Rosinante: «ακολουθεί τα τελευταία χρόνια μια αντικοινωνική πολιτική: Τη στιγμή που ακίνητα τεράστιας αξίας ξεπουλιούνται σε μεγαλοεπιχειρηματίες ένα σωρό άλλες δομές και υπηρεσίες του Πολυτεχνείου είναι ήδη στα  χέρια ιδιωτών. Από τη σίτιση, τις αθλητικές εγκαταστάσεις, τα κυλικεία μέχρι και τη καθαριότητα, η διαχείριση και διοίκηση έχουν περάσει στα χέρια εργολάβων που επωφελούνται οικονομικά με τεράστια ποσά. Παράλληλα με όλα αυτά, η ερευνητική δραστηριότητα του Ιδρύματος αφορά τις ανάγκες είτε του ελληνικού στρατού και του ΝΑΤΟ (σχέσεις με Βάση Σούδας) είτε ιδιωτικών επιχειρήσεων, ενώ τα μεταπτυχιακά προγράμματα και φυσικά τα προγράμματα σπουδών είναι πλήρως εναρμονισμένα στα συμφέροντα του Κεφαλαίου, των μάνατζερ και των καθηγητών που τους αβαντάρουν. Ακόμη πιο οφθαλμοφανές για τις προθέσεις Διοίκησης και Διγαλάκη είναι ότι την ίδια περίοδο που συμβαίνουν όλα τα παραπάνω η παροχή στέγασης σε φοιτητές και φοιτήτριες που το έχουν ανάγκη είναι σχεδόν ανύπαρκτη». (βλ. Αγώνας της Κρήτης, Ροσινάντε: Μπλόκο στις ιδιωτικοποιήσεις πανεπιστημιακών χώρων. Κάτω τα χέρια από τη Rosa Nera!, 09/06/2017).

Τέλος οι υπερασπιστές της εκποίησης δεν κάνουν λόγο για την ιστορική και αρχαιολογική αξία των κτιρίων που προτίθεται να ξεπουλήσει στο κεφάλαιο το Πολυτεχνείο Κρήτης, όπως αναδεικνύει και το αρκετά διαφωτιστικό άρθρο της Ζωής Γεωργούλα στην εφημερίδα Εποχή (βλ. Ζωή Γεωργούλα, Ιστορικό κτίριο προορίζεται για ξενοδοχείο, εφημερίδα Εποχή, 05/06/2017) που παρατίθεται  στη συνέχεια:

Ιστορικό κτίριο προορίζεται για ξενοδοχείο

H ιστορία και η μνήμη δεν είναι λέξεις κενές, διπλοκλειδωμένες σε συρτάρια παρωχημένων λογίων ή αντικείμενα κλεισμένα σε προθήκες μουσείων. Αυτή την απλή και κοινά -μάλλον- αποδεκτή σκέψη ήρθε να φωτίσει για τη χανιώτικη κοινωνία η δημοσιοποίηση της πρόθεσης της διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης (ΠΚ), που εδρεύει στα Χανιά, αλλά και της απόφασης της Συγκλήτου του, να εκμισθώσει σε ιδιώτη, για μακρύ χρονικό διάστημα, ένα από τα κτίρια που περιλαμβάνονται στην περιουσία του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Όχι ένα οποιοδήποτε, αλλά το λεγόμενο κτίριο της 5ης Μεραρχίας ή Διοικητήριο Χανίων, που στέκει από το 1870 στο λόφο Καστέλλι, το κεντρικό σημείο της Παλιάς Πόλης των Χανίων, με την ωραιότερη θέα του ενετικού λιμανιού. Χώρος που, κατά κοινή ομολογία ιστορικών και αρχαιολόγων, αποτελεί την απόδειξη της ύπαρξης συνεχούς κοινωνικής ζωής στην πόλη των Χανίων επί 4.000 συνεχόμενα χρόνια.
Τον τελευταίο μήνα, συνεντεύξεις, δελτία Τύπου και σχόλια δίνουν και παίρνουν στον τοπικό -και όχι μόνο- Τύπο, αλλά και αντεγκλήσεις σε κατ’ ιδίαν -ή και όχι τόσο ιδιωτικές- συζητήσεις. Το ζήτημα δεν είναι απλό, για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, γιατί θίγει με έντονο τρόπο, λόγω της ιστορικότητας του συγκεκριμένου κτιρίου, το φλέγον θέμα των δημόσιων χώρων και της δημόσιας περιουσίας και, δεύτερον, γιατί στο εγκαταλελειμμένο από τον ιδιοκτήτη του κτίριο, ζουν και δραστηριοποιούνται, τα τελευταία 13 χρόνια, οι καταληψίες της συλλογικότητας Rosa Nera.

Ο πρίγκιπας Γεώργιος, ύπατος Αρμοστής της Κρητικής Πολιτείας, στον εξώστη του Διοικητηρίου Χανίων.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όχι χρονικά, αλλά αξιακά, αυτή που θα έπρεπε να αποτελεί μέτρο για την τοποθέτηση κάθε εμπλεκομένου και κάθε ενδιαφερόμενου, δηλαδή κάθε πολίτη: την ιστορικότητα του κτιρίου που το καθιστά μνημείο. Το κτίριο της 5ης Μεραρχίας βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της μινωικής Κυδωνίας, στον πανάρχαιο οικιστικό πυρήνα της πόλης. Στέκεται πάνω από τη σπουδαία ανασκαφή στο λόφο Καστελλίου και πέριξ αυτού, που έχει φέρει στο φως ευρήματα της περιόδου αυτής, μεταξύ των οποίων το σφράγισμα μινωίτη ηγεμόνα που απεικονίζει το λόφο. Συνδέεται με σημαντικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της πόλης, όπως η ύστερη Τουρκοκρατία, η διοίκηση της Κρητικής Πολιτείας, η γερμανική κατοχή και Αντίσταση και η διοίκηση της 5ης Μεραρχίας του ελληνικού στρατού. Αποτελεί, λοιπόν, αυταπόδεικτα μνημείο της αρχαίας και νεώτερης ιστορίας μας. Είναι το σημείο της πόλης που αποδεικνύει και παραθέτει την 4.000 χρόνων ιστορία της πόλης των Χανίων.

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;
Αυτό το κτίριο, λοιπόν, αγοράστηκε, το 1986 από το ΠΚ, μαζί με τις Τούρκικες Φυλακές και τους Στρατώνες, κτίρια παρακείμενα. Οι εγκαταστάσεις του ΠΚ στεγάζονται, εξ ολοκλήρου πλέον, στο Ακρωτήρι, εκτός της πόλης των Χανίων. Το Μάρτιο του 2014, η Σύγκλητος αποφάσισε ομόφωνα να παραχωρήσει τη διαχείριση των κτιρίων στην Εταιρεία Αξιοποίησης Περιουσίας του Πολυτεχνείου, εταιρεία μονομετοχική που ελέγχεται 100% από το ΠΚ. Γενική συνέλευση της εταιρείας είναι η Σύγκλητος και πρόεδρος ο εκάστοτε πρύτανης. Σύμφωνα με δημόσια επιστολή του νυν πρύτανη, καθηγητή Βασίλη Διγαλάκη: «Η Εταιρεία Αξιοποίησης της Περιουσίας απεύθυνε δημόσια πρόσκληση σε κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει συγκεκριμένες προτάσεις για την αξιοποίηση των κτιρίων. Στην φάση αυτή συλλέξαμε 6 προτάσεις, ορισμένες μάλιστα από τους μεγαλύτερες τουριστικές επιχειρήσεις της Κρήτης και της Ελλάδας. Όλες είχαν να κάνουν με την τουριστική αξιοποίηση. Στο επόμενο στάδιο, ανακοινώθηκε ο ανοιχτός πλειοδοτικός διαγωνισμός για 25ετή ενοικίαση των κτιρίων.» Έτσι, σήμερα το κτίριο της 5ης Μεραρχίας αναμένει την κατακύρωση του αποτελέσματος όλων των νόμιμων διαδικασιών που κατέληξαν στην εκμίσθωσή του από ισραηλιτικό τουριστικό όμιλο, μάλλον για τη μετατροπή του σε boutique hotel.
Προφανώς, για τη διοίκηση του ΠΚ και για την πνευματική ελίτ του τόπου που αποτελούν οι διδάσκοντες σε αυτό, η αξιοποίηση συνδέεται άρρηκτα με το ύψος του ποσού που θα αποφέρει η εκμίσθωση. Σύμφωνα με την ίδια επιστολή του πρύτανη Β. Διγαλάκη, «η συντριπτική πλειοψηφία των Συλλόγων του Προσωπικού του Ιδρύματος έχουν ταχθεί υπέρ της αξιοποίησης», ενώ και «το αποτέλεσμα της διαγωνιστικής διαδικασίας μας δικαιώνει: το σύνολο των μισθωμάτων που θα λάβει το Πολυτεχνείο Κρήτης για την 25ετία, ανέρχεται στα 8,9 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που θα ανακουφίσει τον ελλειμματικό προϋπολογισμό του Ιδρύματος, και θα επιτρέψει στο Πολυτεχνείο να παραμείνει ανταγωνιστικό και αυτόνομο».
Χάθηκαν τόσα άλλα κτίρια;
Ωστόσο, υπάρχουν και μια σειρά άλλες παράμετροι που μπαίνουν από κείμενα συλλογικότητων και κινήσεων της πόλης. Η δημοτική κίνηση «Πρωτοβουλία Πολιτών – Πρώτα ο Άνθρωπος» υπογραμμίζει: «Η αξιοποίηση δεν μπορεί να γίνει ούτε με όρους πλήρους εμπορευματοποίησης, ούτε αγνοώντας την ιστορικότητα των χώρων, ούτε χωρίς διαβούλευση με την κοινωνία, αλλά αναδεικνύοντας τον πολιτιστικό, ανθρωπιστικό και κοινωνικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Όταν σχεδιάζεται η παραχώρηση αυτού του συγκεκριμένου κτιρίου με το επιχείρημα της απόλυτης ανάγκης εσόδων για το Πολυτεχνείο, εύλογα γεννάται το ερώτημα γιατί δεν αξιοποιήθηκαν ή  δεν αξιοποιούνται τόσα άλλα κτίρια που είναι στην κυριότητα του Πολυτεχνείου, όπως το Μεγάλο Αρσενάλι (που για χρόνια είχε παραχωρηθεί απο το Γενικό Νοσοκομείο Χανίων στο Πολυτεχνείο και παρέμενε αναξιοποίητο μέχρι που δόθηκε στο δήμο Χανίων και έγινε το ΚΑΜ), το κτίριο Παπαδοπέτρου (που εκκενώθηκε άρον άρον και με τυμπανοκρουσίες για να χάσκει αναξιοποίητο ακόμα), η Γαλλική Σχολή κ.ά. Επιπλέον, η τουριστική άνθιση των Χανίων για πολλούς λόγους είναι ευπρόσδεκτη, αλλά δεν μπορεί ούτε να υπονομεύει την καθημερινότητα των κατοίκων, ούτε να μετατρέψει εξ ολοκλήρου την Παλιά Πόλη σε υπνωτήριο και διασκεδαστήριο τουριστών».
Ας προταχθεί το σημαντικό κοινό σημείο
Ο δεύτερος λόγος, που προαναφέρθηκε και καθιστά δύσκολο το ζήτημα που προκύπτει, είναι η κατάληψη της Rosa Nera. Καθότι η κατάληψη, γενικά και ειδικά, βρίσκει άλλους θετικά διακείμενους και άλλους αρνητικά, συγχέεται η θέση ή η άρνηση απέναντι στις προθέσεις της διοίκησης του ΠΚ με θέση ή άρνηση απέναντι στη συνέχιση της κατάληψης ή υπεράσπισή της γενικά. Επίσης, ενώ το θέμα της κατάληψης απασχολεί όσους εκφράζουν άποψη, συχνά αποφεύγεται να αρθρωθεί σαφής τοποθέτηση, ιδιαίτερα από αριστερές συλλογικότητες. Βέβαια, το μόνο σαφές σε όλους θα έπρεπε να είναι ότι η μη τοποθέτηση πριμοδοτεί τις προθέσεις της διοίκησης του ΠΚ.
Το θέμα έχει γνωρίσει και δύο… «παράδοξα». Το ένα εκ δεξιών και το άλλο εξ αριστερών. Ενώ η εφημερίδα «Καθημερινή» βρήκε χώρο για να παραθέσει την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Χανίων που υπερασπίζεται την κατάληψη της Rosa Nera, με τον τίτλο «Η ΕΛΜΕ Χανίων υπέρ κατάληψης στο Καστέλλι», δεν βρήκε χώρο για δυο λόγια για την ιστορικότητα του κτιρίου. Από την άλλη η ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Χανίων τηρεί ακόμη σιγή ιχθύος…
Ζωή Γεωργούλα
Υ. Γ: Ευχαριστούμε τον ιστορικό ερευνητή Μανώλη Μανούσακα για την πρόθυμη προσφορά της γνώσης του.

Δείτε ακόμα: 

ΕΛΜΕ Χανίων: Για την ιδιωτικοποίηση από το Πολυτεχνείο Κρήτης του ιστορικού κτιρίου της Μεραρχίας

Μαζική προσέλευση στην έκτακτη συνέλευση της κατάληψης Rosa Nera ενάντια στην παραχώρηση του κτιρίου από το Πολυτεχνείο Κρήτης

 

 

 

 

 

Share This Post



Τελευταίες Ειδήσεις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.