VASILIOS GIKAS -Oικονομολογος Αθηνα

Η Ελληνική Κρίση. 

Η Ελληνική Κρίση. 
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Άρθρα απόψεις σχόλια,

Βασίλειος Γκίκας

 

Γεωπολιτικά, τα τελευταία χρόνια ζούμε σε μία χαώδη κι επικίνδυνη εποχή. Με τον Τραμπ οι Η.Π.Α. είναι απρόβλεπτες, η Ε.Ε. παραπαίει, ο Βορειοκορεάτης Ηγέτης έχει μεγαλομανία -ακολουθεί τα χνάρια του προκατόχου του στο χειρότερο-, ο Ερντογάν απειλεί και διεκδικεί Συγκυριαρχία στο Αιγαίο και στην Κυπριακή ΑΟΖ κι απειλεί να μας στείλει 2 εκατομμύρια Πρόσφυγες, οι Αλβανοί θέλουν τη Μεγάλη Αλβανία, φλέγονται πάλι τα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή τα Προβλήματα είναι γνωστά, η Τρομοκρατία παγκοσμίως καλά κρατεί και το Προσφυγικό θα ενταθεί, αφού υπάρχουν στον κόσμο 2 δις Άνθρωποι που λιμοκτονούν. Έχει ξεκινήσει Πόλεμος Θρησκειών και Διεθνής Οικονομικός Πόλεμος, με Παγκόσμιο Δημόσιο Χρέος να έχει ξεπεράσει τα 200 τρις ευρώ, είναι 3πλάσιο από το Παγκόσμιο ΑΕΠ. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) στην τελευταία της Ετήσια Έκθεσή του (25/6/2017) προειδοποιεί γιά πιθανή Παγκόσμια Οικονομική Κρίση που πρόκειται να έρθει. Ας ελπίσουμε δε ότι κάποιοι από τους Ψυχρούς Πολέμους δεν θα μετεξελιχθούν σε Θερμούς. Η στενοκεφαλιά χαρακτηρίζει τους περισσότερους Πολιτικούς «Ηγέτες», που είναι μικρού πολιτικού αναστήματος. Φταίνε η Αναξιοκρατία, η Οικογενειοκρατία κι ότι η Ισχύς δημιουργεί στους Πολιτικούς Ηγέτες βλάβες στον εγκέφαλο, που όλ’ αυτά έχουν κυριαρχήσει στις Κοινωνίες μας. Μέσα σ’ αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον, πρέπει να συνταχθούμε και να συμμαχήσουμε άμεσα με τους Ισχυρούς στην περιοχή μας. με όλους όσους έχουμε Κοινά Συμφέροντα και Κοινούς Εχθρούς, επιφυλακτικοί με τις Η.Π.Α., όπου οι Ελληνοαμερικανοί έχουν κάποια επιρροή στην Κυβέρνηση του Τραμπ και να είμαστε έτοιμοι γιά κάθε ενδεχόμενο.

Άλλο, μέγιστο Πρόβλημά μας, είναι τα πρωτοφανή Οικονομικά Προβλήματα που αντιμετωπίζει η Χώρα μας τα τελευταία χρόνια μέσα σ’ αυτό το αλλοπρόσαλλο Διεθνές Περιβάλλον. Εδώ, εντέχνως, κυκλοφορούν ευρέως ψευδαισθήσεις. Όλοι μιλούν γιά Επενδύσεις κι Ανάπτυξη.  Όμως οι Επενδύσεις που φέρνουν Ανάπτυξη κι Απασχόληση δεν είναι οι εξαγορές υφιστάμενων Επιχειρήσεων, αλλά -κυρίως- η δημιουργία νέων: εντέχνως ή από άγνοια, συγχέουν τις Επενδύσεις με τις Ιδιωτικοποιήσεις (τις Εξαγορές υφιστάμενων Επιχειρήσεων κι Οργανισμών).

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι νέες μακροχρόνιες κι εξωστρεφείς Παραγωγικές Επενδύσεις, που θα δημιουργήσουν νέες καλοπληρωμένες Θέσεις Εργασίας και πρόσθετα -σε λογικά πλαίσια- Φορολογικά Έσοδα. Οι Εξαγορές υφιστάμενων Επιχειρήσεων απλώς αλλάζουν χέρια, περισσότερο όταν αυτές οι Εξαγορές γίνονται από Αντισταθμιστικά Αμοιβαία Κεφάλαια Υψηλού Κινδύνου hedge funds, που η δουλειά τους είναι η Κερδοσκοπία: ν’ αγοράζουν σ’ εξευτελιστικές Τιμές και να πουλούν με μεγάλο Κέρδος αργότερα.

Στις Ιδιωτικοποιήσεις ας είμαστε φειδωλοί, όχι στις Κοινωνικοποιήσεις στα Κοινωνικά Αγαθά, όπως είναι το νερό, το φως κ.λ.π., που δεν νοείται να δοθούν σε Ιδιώτες, αλλά και λιμάνια κι αεροδρόμια που έχουν Στρατηγική Σημασία (μπορεί κάλλιστα να πλειοδοτήσουν σε κάποια οι Τούρκο ή να τ’ αγοράσουν ή να τα υπομισθώσουν, αργότερα από τον Πλειοδότη). Η Γαλλία πρόσφατα νομοθέτησε τη δυνατότητα του Δημοσίου να μπλοκάρει Εξαγορές από ξένες Επιχειρήσεις στους Τομείς Ενέργειας, Νερού, Τηλεπικοινωνιών, Μεταφορών, Υγείας και Στρατηγικής Σημασίας. Άλλοι πάλι εστιάζουν στις Μεταρρυθμίσεις, εννοώντας κατά κύριο λόγο Απολύσεις Δημοσίων Υπαλλήλων και μείωση Μισθών και Συντάξεων. Οι Μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Χώρα να στοχεύουν κυρίως στο να κάνουν την Ελλάδα πιό Παραγωγική, Καινοτόμα, διεθνώς Ανταγωνιστική και πιό ελκυστική σαν προορισμό νέων Επενδύσεων.

Άλλη σημαντική ψευδαίσθηση που είναι η προτεινόμενη, απ’ όλα σχεδόν τα Κόμματα, μείωση της Φορολογίας των Επιχειρήσεων. Χωρίς Αγοραστική Δύναμη των Πολιτών, που μειώθηκε δραματικά με την μείωση Μισθών και Συντάξεων και λόγω Ανεργίας, δεν υπάρχει Ζήτηση γιά Προϊόντα κι Υπηρεσίες, δεν επιβιώνουν οι Επιχειρήσεις -εκτός κι αν είναι 100% εξαγωγικές- ούτε γίνονται νέες Επενδύσεις, επομένως δεν μειώνεται η Ανεργία ούτε έρχεται Ανάπτυξη. Λίγο ενδιαφέρει μιά νέα Επιχείρηση αν θα φορολογείται με 29% ή με 25-26%, όταν δεν θα μπορεί να έχει τζίρο άνω του σημείου (break-even point) πάνω από το οποίο αρχίζει να έχει Φορολογητέα Κέρδη. Όλ’ αυτά έχουν ως συνέπεια, από τις νέες Επιχειρήσεις που ιδρύονται, οι 4 στις 5 να κλείνουν κι η 1 που επιβιώνει να χρειάζεται κατά μέσο όρο 5 χρόνια γιά να φτάσει στο break even point, από το οποίο και μετά αρχίζει σιγά-σιγά να έχει Κέρδη, επομένως να ενδιαφέρεται ο Επενδυτbreak-even pointής γιά τη Φορολογία επί των Κερδών. Αν είναι η Φορολογία το πρώτο ζητούμενο γι’ αυτόν, γιατί να μην πάει στις γειτονικές χώρες που φορολογούν τα κέρδη με 10%; Εξ άλλου, πολλές είναι οι Χώρες που έχουν Φορολογία υψηλότερη από 26% ή και 29% κι όμως έχουν Επενδύσεις κι Ανάπτυξη αξιοζήλευτες.

Να τι κρατά τόσο χαμηλά το Εισόδημα και την Αγοραστική Δύναμη των Ελλήνων, ιδιαίτερα των Μικρομεσαίων, που έχουν την μεγαλύτερη τάση Κατανάλωσης ως % του Εισοδήματός τους -η Οριακή Τάση Κατανάλωσης (Propensity to Consume)-: Η μείωση των Αμοιβών Εργασίας, η Μερική, η Προσωρινή Απασχόληση, η Φτωχοποίηση κι η Ανεργία, υποσκάπτουν τα θεμέλια του Ασφαλιστικού μας Συστήματος. Οι επανειλημμένες αυξήσεις του Φόρου Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων, που μείωσαν περαιτέρω δραματικά το Εισόδημά τους και την Αγοραστική τους Δύναμη, την μείωση του οποίου ουδείς Πολιτικός Αρχηγός υπόσχεται.

Η δραματική μείωση των Συντάξεων και τις σχετικές με την αρπαγή της 13ης και 14ης Σύνταξης Αποφάσεις του ΣτΕ (εκτός από Αποφάσεις γιά τις Συντάξεις, υπάρχουν Αποφάσεις του ΣτΕ και του Ε.Σ. γιά τους χρόνους Παραγραφής των Φορολογικών Υποχρεώσεων, γιά τις Αντικειμενικές Αξίες των Ακινήτων κ.λ.π.) τα Κόμματα τις αγνόησαν προκλητικά. Έτσι δίνεται η εύλογη εντύπωση πως δεν υπάρχει στην Ελλάδα Κράτος Δικαίου και Δημοκρατία. Ο ΕΝΦΙΑ μείωσε το Εισόδημα 7.000.000 περίπου Ελλήνων Ιδιοκτητών. Είναι άδικος Φόρος, διότι αποτελεί δεύτερη Φορολόγηση του ίδιου ήδη Φορολογηθέντος Εισοδήματος, που, από Αποταμίευση σε μετρητά, μετά την πληρωμή του Φόρου, μετατράπηκε σε Ακίνητο Εισόδημα. Σε μιά Χώρα όπου το ακίνητο είναι η βάση της Οικονομίας της. Κάποιοι λένε ότι όλες οι Χώρες έχουν Φόρο στ’ Ακίνητα. Όμως δεν έχουν πλέον Φόρο επί της Ακίνητης Περιουσίας Ισπανία, Αυστρία, Γερμανία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, μεταξύ άλλων. Λένε επίσης γιά την Φορολογία στην Ακίνητη Περιουσία ότι παίρνουμε λιγότερα από περισσότερους. Αλλά, περισσότεροι είναι οι φτωχοί και οι Μικρομεσαίοι.

Τα προαναφερθέντα συναποτελούν τη Λιτότητα, που είναι η αιτία όλων των δεινών σε μιά Οικονομία. Η Λιτότητα μοιάζει με κάποια υπερβολικά ισχυρά φάρμακα των οποίων οι παρενέργειες είναι πολλές και κάποιες πολύ πιό καταστροφικές από την ασθένεια που υποτίθεται ότι στοχεύουν να θεραπεύσουν.

Η Ανάπτυξη θα έρθει μ’ Επενδύσεις κι οι Επενδύσεις θα δημιουργήσουν Επενδύσεις, Ανάπτυξη, Αύξηση ΑΕΠ κι Απασχόλησης, αύξηση Αμοιβών Εργαζομένων κι Εισφορών στ’ Ασφαλιστικά Ταμεία, εξυγίανση του Ασφαλιστικού Συστήματος, αύξηση Συντάξεων, αύξηση Εισοδημάτων, αύξηση της Αγοραστικής Δύναμης και της Ζήτησης Προϊόντων κι Υπηρεσιών, αύξηση του τζίρου και των Κερδών των Επιχειρήσεων, περισσότερες Επενδύσεις και μεγαλύτερη Ανάπτυξη. Να λοιπόν ποιά είναι η πρέπουσα Πολιτική: αύξηση των Εισοδημάτων κι επομένως της εσωτερικής Αγοραστικής Δύναμης και Ζήτησης, χωρίς την οποία κι οι υπάρχουσες Επιχειρήσεις δυσκολεύονται να επιβιώσουν και δεν θα έρθουν Επενδύσεις ούτε Ανάπτυξη θα υπάρξει, μ’ εξαίρεση τις ελάχιστες αμιγώς Εξαγωγικές και διεθνώς Ανταγωνιστικές Επιχειρήσεις.

Γιά ν’ αυξήσει το Πτωχευμένο Κράτος μας τα Εισοδήματα κι έτσι ν’ αυξηθεί η Αγοραστική Δύναμη κι ο τζίρος των Επιχειρήσεων -όχι με αύξηση του Δανεισμού-, επιβάλλεται δραστική μείωση όλων των μη Παραγωγικών Δαπανών, όπως; Μείωση των 168 ΝΠΙΔ και 1120 ΝΠΔΔ (πολλά χωρίς αντικείμενο). Ουδείς να είναι στο Δημόσιο με Αποδοχές μεγαλύτερες του Προέδρου του Αρείου Πάγου (3.023 ευρώ). Ουδείς να βγαίνει στη Σύνταξη πριν τα 65, καμιά Σύνταξη άνω των 2.500 ευρώ μηνιαίως κι ουδείς με άνω των 2 Συντάξεων. Αριθμός Υπουργών-Υπουργείων 10-12. Να κοπούν τα Επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης (που συχνά χτυπούν την καρτέλα τους Συνάδελφοι), μεταφοράς φακέλου, αποτελεσματικής διεκπεραίωσης, χρήσης Κυλικείου κλπ. κλπ. & Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ διασπαθίζονται σε χαριστικές κι ύποπτες Δαπάνες στον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, σύμφωνα με το Ελεγκτικό Συνέδριο. Π.χ. Περί τις 700 ΜΚΟ χρηματοδοτούνται γιά τους πιό απίθανους Σκοπούς.

Κάποιοι μιλούν γιά Ποσοτική Χαλάρωση (QE), που δήθεν πλησιάζει και θα μας σώσει. Ξεχνούν -ή δεν γνωρίζουν- ότι το Καταστατικό της Ε.Κ.Τ. είναι εκείνο που δεν της το επιτρέπει, πριν το Χρέος καταστεί Διατηρήσιμο (όχι Βιώσιμο), κάτι που αργεί ακόμα, τουλάχιστον μέχρι να γίνει πράξη η Αναδιάρθρωση του Χρέους. Αλλά κι η Ποσοτική Χαλάρωση πρόκειται να καταργηθεί περί το τέλος του 2017, όπως επιθυμούν και ζητούν επίμονα οι Γερμανοί κι άφησε να εννοηθεί ο Ντράγκι στην τελευταία του Συνέντευξη. Άλλοι λένε ότι όπου να ‘ναι βγαίνουμε στις Αγορές. Όμως, αυξάνεται συνεχώς το Χρέος μας, ενώ δανειζόμαστε με 1-2% περίπου. Πόσο θ’ αυξηθεί αν αρχίσουμε να δανειζόμαστε με 4, 5,ή 6%; πόσο σοβαρή είναι η πρόθεση των Ευρωπαίων δήθεν να παράσχουν Στήριξη γι’ αυτό; Στις Αγορές βγαίνει μία Χώρα όταν οι Επενδυτές ανά τον Κόσμο αποκτήσουν Εμπιστοσύνη στην Οικονομία της, με αποτέλεσμα το Επιτόκιο να πέσει στο 1-2%. Άλλωστε υπάρχει και το φαινόμενο της χιονοστιβάδας, snowball effect, που λέει ότι το Χρέος ως % του ΑΕΠ θ’ αυξάνεται όσο το Επιτόκιο θα είναι μεγαλύτερο του Ρυθμού Ανάπτυξης. Ακόμα περισσότερο αν κι όσο θα μειώνεται ο παρονομαστής του κλάσματος χρέος/ΑΕΠ. Άρα αργούμε. Επειδή η Οικονομία και το Τραπεζικό μας Σύστημα χρειάζονται Εμπιστοσύνη, ένα πράγμα θα μπορούσε να σώσει τώρα άμεσα την Ελλάδα, που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού: υπάρχουν 150-200 δις € Ελλήνων Πολιτών κι Επιχειρήσεων σε σεντούκια, Θυρίδες και στο εξωτερικό. Αν έρθουν αυτά στις Τράπεζές μας, η Ελλάδα σώζεται. Όμως, απαιτείται ν’ αφήσει η όποια Ελληνική Κυβέρνηση τα περί Οικειοθελούς Αποκάλυψης, με Πρόστιμα κι απειλές και ν’ απαιτήσει, με Αναγκαστικό Νόμο, Α.Ν. (με το Σκεπτικό πως η Σωτηρία των Πολιτών και της Πατρίδας είναι ο Υπέρτατος Νόμος), από τους Έλληνες την επιστροφή αυτών των χρημάτων στις Ελληνικές Τράπεζες, no questions asked, αν το επιτρέψουν οι Δανειστές μας, διότι δεν θέλουν την σωτηρία μας. Υπάρχουν κι εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να δώσουμε άφεση αμαρτιών σε όσους φοροδιέφυγαν, αν και όσοι εξ αυτών φοροδιέφυγαν. Αλλά, τι αξίζει περισσότερο; να τιμωρήσουμε εκείνους που ενδέχεται να φοροδιέφυγαν ή να τους προσφέρουμε μία και μοναδική ευκαιρία Φορολογικής Αμνηστίας, προκειμένου να σώσουμε την Πατρίδα; Αμφότερες οι λύσεις είναι κατανοητές και σεβαστές. Είχε καλέσει κι η Συγκυβέρνηση το νέο χρήμα να πάει στις Τράπεζες, χωρίς Πρόστιμα κι απειλές, αλλά και χωρίς κανείς στις Αρμόδιες Υπηρεσίες να ξέρει σε τι διαφέρει το νέο χρήμα από το αποκαλυπτόμενο οικειοθελώς. Ένα άλλο είναι ότι ξέχασαν οι Αρμόδιοι να επιτρέπουν το άνοιγμα νέων τραπεζικών Λογαριασμών, που με τους υφιστάμενους περιορισμούς δεν επιτρέπεται. Κύρια προϋπόθεση γιά να επιστρέψουν τα χρήματα των Ελλήνων Πολιτών κι Επιχειρήσεων στις Τράπεζες είναι, μεταξύ άλλων, η Πανευρωπαϊκή Εγγύηση των Καταθέσεων στην Ευρωζώνη, που αποτελεί ένας (εκ των Όρων) ουκ άνευ, sine qua non, αφού το ΤΕΚΕ έχει Διαθέσιμα το 1% περίπου των Καταθέσεων, αλλά οι Γερμανοί δεν το επιτρέπουν προς το παρόν. Με αυτό το χρήμα, αν επιστρέψει, οι Διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης θ ’αναβαθμίσουν το Αξιόχρεο των Ελληνικών Τραπεζών, ισχυροποιείται το Τραπεζικό Σύστημα της Χώρας, απομακρύνεται ο κίνδυνος γιά Εγγυήσεις, bail in των Καταθέσεων [Ορισμός του Bail-In: μιά Εγγύηση είναι το αντίθετο μίας Διάσωσης, η οποία περιλαμβάνει τη Διάσωση ενός Χρηματοπιστωτικού Ιδρύματος από εξωτερικούς Παράγοντες, συνήθως Κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν χρήματα από τους Φορολογούμενους. Συνήθως, τα Προγράμματα Διάσωσης ήταν πολύ πιό συνηθισμένα από τα bail-ins, αλλά τα τελευταία χρόνια μετά από Μαζικές Απολύσεις, κάποιες Κυβερνήσεις τ’ απαιτούν τώρα από τους Επενδυτές και τους Καταθέτες στην Τράπεζα, γιά να προλάβουν τους Φορολογούμενους], κάτι που έγινε στην Κύπρο, αλλά δεν πρόκειται να γίνει στην Ιταλία (προς μεγάλη αδικία των Κυπρίων). Τώρα μόλις ανακάλυψαν, δήθεν, οι Ευρωπαίοι ότι οι Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί επιτρέπουν την Προληπτική Ανακεφαλαιοποίηση με Δημόσιο Χρήμα και Τραπεζών, των οποίων είναι αμφίβολη η Βιωσιμότητά τους ή ακόμα και γιά όσες μπορούν να θεωρηθούν Χρεοκοπημένες, δηλαδή Πτωχευμένες κι Αφερέγγυες, έστω κι αν δεν πρόκειται γιά Συστημικές Τράπεζες, αυτό αποτελεί βάναυση καταστρατήγηση των Ευρωπαϊκών Κανόνων SRB, BRRD κ.λ.π. Εδώ πρέπει ο Φορολογούμενος (κι όχι το Δημόσιο) να πάει 15 χρόνια πίσω, και να αποδείξει ότι δεν είναι Αφερέγγυος. Αλλοίμονο αν είναι Υπερήλικας κι έχει γεροντική άνοια, διότι παραγράφονται οι Οφειλές προς στο Δημόσιο, σε 15 ή 10 ή 5 χρόνια (όπως λέει η τελευταία απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ, η 1738/2017).

Με τις παραπάνω κινήσεις θα διευκολυνθούν η άρση των capital controls, η λύση του προβλήματος των κόκκινων δανείων (NPL), η διεύρυνση της Χρηματοδότησης των Επιχειρήσεων, της Ρευστότητας στην Οικονομία κι η σταδιακή εξόφληση του Χρέους της Χώρας, μετά την όποια διευθέτησή του που θα συμφωνηθεί, εάν και όταν. Έτσι η Εμπιστοσύνη θα επιστρέψει και μόνο τότε θα γίνει εφικτή κι η πρόσβαση στις Αγορές με συμφέροντες όρους.

Ένα άλλο ζήτημα με το οποίο πρέπει ν’ ασχοληθούμε είναι το πόσο είναι πραγματικά το Ελληνικό Χρέος. Δεν είναι το ίδιο αν κάποιος χρωστάει ένα Α ποσόν. με μεγάλο Επιτόκιο πληρωτέο αύριο μ’ ένα Β ποσόν Πληρωτέο σταδιακά σε 10 χρόνια και με μικρό Επιτόκιο. Γι’ αυτό κι -επικαλούμενος και τους Διεθνείς Οργανισμούς Λογιστών (IFAC -ο IFAC είναι ο Διεθνής Οργανισμός Λογιστών, που εκπροσωπεί περίπου 3 εκατομμύρια Λογιστές από 130 Χώρες-, IFRS, CIPFA)- λέω ότι σωστός υπολογισμός είναι η σημερινή Αξία (discounted net present value – NPV) του Χρέους, οπότε το Πραγματικό μας Χρέος δεν είναι 320 δις, αλλά περίπου 90. Επίσης αυτός ο τρόπος υπολογισμού του Χρέους ανταποκρίνεται και στα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα IPSAS, τα οποία εφαρμόζονται στις περισσότερες Χώρες και σε Διεθνείς Οργανισμούς και βάσει των οποίων η ίδια η Ε.Ε. εκπονεί τους δικούς της Εθνικούς Λογαριασμούς. Με αυτόν τον τρόπο υπολογισμού, το Χρέος της Ελλάδος ως % του ΑΕΠ είναι μικρότερο από εκείνο της Γερμανίας. Το θέμα εξετάζει πλέον σοβαρά κι η Eurostat, θεωρούμενο το Χρέος της Ελλάδος, ως χωρίς σημασία λογιστική μυθοπλασία, meaningless accounting fiction. Η Ελλάδα ν’ απαιτήσει τα 50 δις γιά τις Ελληνικές Τράπεζες να μην μετρούν στο Δημόσιο Χρέος της Χώρας, αλλά να χρεωθούν απευθείας στις Τράπεζες, αφού υπάρχει το προηγούμενο της Ισπανίας. Επειδή δε αυτό που μετράει δεν είναι τα Χρέος σε απόλυτο αριθμό, αλλά η σχέση Χρέους προς ΑΕΠ, η μείωση αυτού του κλάσματος (κι όχι μόνο) θα επέλθει με την αύξηση του παρονομαστή, δηλ. του ΑΕΠ, με την πολυσυζητημένη -που όμως δεν φαίνεται- Ανάπτυξη. Ν’ απαιτήσει η Χώρα μας, εκτός από την Αναδιάρθρωση (reprofiling) ή κούρεμα, του Χρέους που ζητά, να προχωρήσει ταχύτερα στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Χώρας μας σε Αέριο και Πετρέλαια, αρχίζοντας από τμήματα της Ελληνικής ΑΟΖ, γιά τα οποία δεν υπάρχουν διεκδικήσεις άλλων Χωρών.

Σε περίπτωση (θεωρητικά) που θα δεχόμασταν την Έξοδό μας από το ευρώ, με τα 50 δις ευρώ που θα μας έδινε ως Κίνητρο κι η Συγκυβέρνηση το δεχτεί ή αν επιλέξουμε να πάμε σε Plan B, με ή χωρίς ρήξη, μόνιμα ή προσωρινά, να μην γίνει βίαιη αλλαγή των Καταθέσεων στις Ελληνικές Τράπεζες από ευρώ σε Δραχμές ή υποχρεωτικά οι Αναλήψεις να γίνονται σε Δραχμές, όπως προτείνουν όλοι σχεδόν οι Δραχμολάγνοι (Λαπαβίτσας, Λαφαζάνης και λοιποί) στα Μανιφέστα τους. Τρομάζουν τους Έλληνες χωρίς λόγο. Αυτό από μόνο του θα κάνει τους Καταθέτες ν’ αδειάσουν τις Τράπεζες, πριν από οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή, μόλις αντιληφθούν ότι πρόκειται να πάμε στη Δραχμή. Ακόμη και στις πιό Υποανάπτυκτες Χώρες τα κυριότερα Νομίσματα κυκλοφορούν ελεύθερα. Όποιος θέλει -εκτός από το Εθνικό Νόμισμα- μπορεί να έχει Καταθέσεις π.χ. και σ’ ευρώ και κάνει Αναλήψεις και στα δύο. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα. Γιαυτό ίσως το Διπλό Νόμισμα θα ήταν μία καλύτερη λύση γιά τους Δραχμολάγνους, εάν και εφόσον. Άλλωστε απαιτούνται 5-6 μήνες γιά να τυπωθεί μιά επαρκής γιά την Χώρα ποσότητα Εθνικού Νομίσματος. Αλλά πέραν αυτού, δεν έχουν ενημερώσει επαρκώς και καθησυχάσει τους Έλληνες γιά τις συνέπειες που θα είχε μία τέτοια εξέλιξη, αρνητικές σε πρώτη φάση, αλλά και θετικές -υπό προϋποθέσεις- μακροχρόνια. Ένα Κοινό Νόμισμα, όπως το ευρώ, σε Χώρες που δεν έχουν πραγματική Πολιτική κι Οικονομική Ένωση είναι σαν ένα «χρυσό κλουβί» (Golden Cage): εύκολα μπαίνεις και δύσκολα βγαίνεις ή πως μοιάζει σαν να πηγαίνεις κάπου με ποδήλατο: ή πρέπει να συνεχίσεις ή θα πέσεις κάτω.

Share This Post

Τελευταίες Ειδήσεις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.