ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ  ΣΥΜΦΩΝΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

Συναυλία με έργα των W. A. Mozart και F. Mendelssohn, υπό τη διεύθυνση του Χάρη Ηλιάδη, θα δώσει η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, την Τρίτη  14 Μαρτίου 2017,  στις 20.00, στο θέατρο «Θεοπίστη Οσλιανίτου» του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης (Προέκταση Εγνατίας 118, Πυλαία).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή μαθητών του σχολείου, με σολίστ στο βιολί, τον Κύριλλο Βολκώφ, στο κλαρινέτο, τον Χρήστο Θεολόγο και στο φλάουτο τον Αντώνη Ακριβόπουλο και την Αναστασία Βούρκα- Φτάκα.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

donate button
Please choose the payment system to make a donation

Το πρόγραμμα διαμορφώνεται ως εξής:

 

Α’ ΜΕΡΟΣ

W.A.Mozart: «Oι γάμοι του Φίγκαρο», εισαγωγή

W.A.Mozart:  Koντσέρτο για φλάουτο και ορχήστρα, σε Σολ μείζονα, 1ο μέρος

W.A.Mozart:  Andante για φλάουτο και ορχήστρα, σε Ντο μείζονα

W.A.Mozart:  Koντσέρτο αρ.3 για βιολί και ορχήστρα, σε Σολ μείζονα, 1ο μέρος

W.A.Mozart:  Koντσέρτο για κλαρινέτο και ορχήστρα, σε Λα μείζονα, 3ο μέρος

 

Β’ ΜΕΡΟΣ

F.Mendelssohn: Συμφωνία αρ.4, σε Λα μείζονα, έργο 90, «Ιταλική».

ΕΙΚΟΝΑ ΑΡΧΕΙΟΥ

 

 

 




Συναυλία χορωδίας Πανεπιστημίου Taylor

 

Μαζί τους για πρώτη φορά και η θεατρική ομάδα «Gathered» του Πανεπιστημίου.

 

Η χορωδία αποτελείται από φοιτητές του Πανεπιστημίου και περιοδεύει δύο φορές το χρόνο. Πέρα από τις τακτικές περιοδείες εντός Η.Π.Α., η χορωδία έχει ταξιδέψει και σε πολλές ακόμα χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Μεταξύ άλλων σταθμών, έχουν δώσει παραστάσεις στη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τις Σκανδιναβικές χώρες, τη Ρωσία και την Ελλάδα…

 

Διαθέτουν ένα πλούσιο ρεπερτόριο καλύπτοντας όλα τα είδη χορωδιακής μουσικής, από παραδοσιακή Ευρωπαϊκή κλασσική και εκκλησιαστική μουσική, μέχρι φωνητικά jazz και spirituals ή μουσική έργων βραβευμένα με Όσκαρ.

 

Η περιοδεία της χορωδίας στην Ελλάδα, έρχεται να ενισχύσει την καλή συνεργασία του Πανεπιστημίου Taylor με Ελληνικούς φορείς (Δήμους, Οργανισμούς, Πανεπιστήμια και Εκκλησίες), καθώς το Chorale του πανεπιστημίου έχει επισκεφτεί στο παρελθόν τη χώρα μας άλλες τρεις φορές (2003, 2008 και 2016).

 

Η προγραμματισμένη περιοδεία στην Ελλάδα για το 2017 περιλαμβάνει συναυλίες σε Αθήνα, Πάτρα, Βόλο, Βούλα, Λαύριο και Μαρκόπουλο Μεσογαίας.

 

Στόχος της περιοδείας της χορωδίας του Πανεπιστημίου Taylor, είναι η διαπολιτισμική ανταλλαγή, η παρουσίαση του χορωδιακού μουσικού πλούτου και η γνωριμία με τον ελληνικό πολιτισμό καθώς παράλληλα με τις συναυλίες τους, οι φοιτητές θα επισκεφτούν πολλά από τα κύρια ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία της πατρίδας μας.

 

Στην Πάτρα, η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στην Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία (Κανελλοπούλου 72), την Κυριακή 19 Μαρτίου 2017 και ώρα 20:00.

donate button
Please choose the payment system to make a donation

 

Η Είσοδος είναι ελεύθερη.

Για περισσότερες πληροφορίες:

2610.993 242




Προβολή ταινίας στα Χανιά: Σάκο και Βαντσέτι, του Τζουλιάνο Μοντάλντο

Ο πολιτιστικός σύλλογος «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ» ολοκληρώνοντας αυτόν τον χειμώνα το «ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ» θα προβάλει την Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017 στις 20.00μ.μ. στην αίθουσα ορόφου του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, είσοδος από Γιαμπουδάκη) την ταινία του Τζουλιάνο Μοντάλντο Σάκο και Βαντσέτι/Sacco e Vanzetti (1971).

Sacco& Vanzetti. Μια ταινία του Giuliano Montaldo (1971) για την αληθινή ιστορία δύο αναρχικών, ιταλικής καταγωγής, οι οποίοι βρέθηκαν γύρω στα 1920 στις Η.Π.Α. κατηγορούμενοι για ληστεία μετά φόνου που ποτέ δεν διέπρεξαν, καταδικάστηκαν μετά από μία δίκη παρωδία και τελικά τιμωρήθηκαν σε θάνατο, αναγόμενοι έκτοτε σε ηρωικά σύμβολα του εργατικού κινήματος.

Στις ΗΠΑ του 1920 οι κομμουνιστές και οι συνδικαλιστές βρίσκονται υπό διωγμό. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ένας ψαράς και ένας υποδηματοποιός συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για ένοπλη ληστεία. Παρά τα ελλιπή στοιχεία κρίνονται ένοχοι από τους ενόρκους και οδηγούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Εκτελέστηκαν εν μέσω διεθνών αντιδράσεων, στις 23 Αυγούστου του 1927, μετά από εφτά χρόνια φυλάκισης. Η ταινία προσθέτει στοιχεία μυθοπλασίας στην αληθινή ιστορία αποτυπώνοντας το κλίμα της εποχής.

Έτος παραγωγής: 1971
Σκηνοθεσία: Giuliano Montaldo
Μουσική: Ennio Morricone
Παίζουν: Gian Maria Volonté, Riccardo Cucciolla, Cyril Cusack
Βραβεία: 1971 Cannes Film Festival: Best Actor Riccardo Cucciolla Italian National Syndicate of Film Journalists 1972 Silver Ribbon: Best Actor (Migliore Attore) Riccardo Cucciolla Best New Actress (Migliore Attrice Esordiente) Rosanna Fratello Best Score (Migliore Musica) Ennio Morricone
Υποψηφιότητες 1971 Cannes Film Festival: Golden Palm Giuliano Montaldo

Η εκτέλεση των δύο θρυλικών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι

Στις 14 Ιουλίου 1921, οι δύο διακεκριμένοι αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, καταδικάζονται σε θάνατο. Έξι χρόνια αργότερα, στις 23 Αυγούστου 1927, ακολουθεί η εκτέλεσή τους. Προηγήθηκε η δολοφονία ενός ταμία και ενός φύλακα εργοστάσιου στη Μασαχουσέτη, για λεία 15.776 δολαρίων, η οποία αποτέλεσε το σημείο έναρξης μιας θρυλικής ιστορίας.

Οι αστυνομικές αρχές, βασισμένες μάλλον σε ενδείξεις παρά σε αποδείξεις, προχώρησαν στη σύλληψη δυο υπόπτων. Ο Nicola Sacco ήταν τσαγκάρης, γεννημένος στην επαρχία Foggia της Ιταλίας, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ο Bartolomeo Vanzetti, ιχθυοπώλης γεννημένος στη Β. Ιταλία, μετανάστευσε στις ΗΠΑ στην ηλικία των 20. Και οι δυο άντρες έφτασαν στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά αλλά πέρασαν 9 χρόνια μέχρι να συναντηθούν.

Αμφότεροι οι άντρες ήταν οπαδοί του Luigi Galleani, ενός Ιταλού αναρχικού που υποστήριζε την επαναστατική βία. Την εποχή εκείνη οι Ιταλοί αναρχικοί βρισκόταν στην κορυφή της λίστας των «επικίνδυνων εχθρών της κυβέρνησης» και είχαν πολλάκις κατηγορηθεί για βομβιστικές επιθέσεις και απόπειρες δολοφονίας. Ο ίδιος ο Galleani απελάθηκε από τις ΗΠΑ στις 24 Ιουνίου του 1919.

Μια αλυσίδα γεγονότων, για τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά ερωτηματικά, οδηγεί την αστυνομία στο να στήσει καρτέρι σε ένα γκαράζ όπου τρεις άντρες θα παραλάμβαναν ένα όχημα, για το οποίο οι αρχές πίστευαν ότι βρισκόταν στον τόπο της δολοφονίας του φύλακα στο έγκλημα στο εργοστάσιο των Slatter and Morrill. Οι δυο από τους τρεις άντρες συλλαμβάνονται ως ύποπτοι: πρόκειται για τους Bartolomeo Vanzetti και Nicola Sacco.

Οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, με περιστασιακές ενδείξεις για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο, μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων όπου ήταν απροκάλυπτη η εχθρότητα και η μεροληψία των αρχών κατά των αναρχικών μεταναστών, και όπου για κάθε μάρτυρα υπεράσπισης η κατήγορος αρχή παρουσίαζε κάποιον δικό της που κατέρριπτε τα όσα υποστήριζε ο πρώτος. «Αυτός ο άνδρας, (ο Vanzetti) αν και μπορεί να μην διέπραξε το έγκλημα που του αποδίδεται, είναι παρόλα αυτά ένοχος, επειδή είναι εχθρός των θεσμών μας» φέρεται να δήλωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου προς τους ενόρκους κατά τη διάρκεια της δίκης. Όταν οι ένορκοι προφέρουν την ετυμηγορία «Ένοχοι» ο Nicola Sacco κραυγάζει μέσα στην αίθουσα: «Είμαι αθώος!».

Joan Baez – The Ballad of Sacco and Vanzetti

Με την έκδοση της απόφασης αρχίζουν διαμαρτυρίες σε εργατικές περιοχές των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις σημειώνονται στη Γαλλία και την Ιταλία όπου χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους. Οι διαδηλώσεις ωστόσο παύουν μόλις γίνει αντιληπτό ότι η εκτέλεση των δύο κατηγορουμένων δεν θα γινόταν άμεσα.

Όλο και περισσότερες διαμαρτυρίες αρχίζουν να γίνονται και στις δυο μεριές του Ατλαντικού. Άρθρο της εφημερίδας Frankfurter αναφέρει: «Εκτός της αίθουσας του δικαστηρίου η Κόκκινη υστερία κάνει θραύση: εντός, της επετράπη να κυριαρχήσει». Σωρεία τηλεγραφημάτων και επιστολών φθάνουν στο γραφείο του κυβερνήτη της Μασαχουσέτης από διανοούμενους ακόμα και δεξιών πεποιθήσεων. Ο κυβερνήτης Alvan T. Fuller διορίζει τριμελή επιτροπή για να εξετάσει την υπόθεση αλλά το πόρισμά της, στις 9 Απριλίου 1927, καταδικάζει και πάλι τους δυο άντρες. O ίδιος ο Fuller αρνείται να δείξει επιείκεια και η εκτέλεση των δυο αντρών στην ηλεκτρική καρέκλα μοιάζει αναπόφευκτη.

Οι συνήγοροι κάνουν έκκληση στον κόσμο: «Ελάτε με τρένα και πλοία! Ελάτε με τα πόδια ή με οχήματα! Ελάτε στη Βοστόνη!» ενώ δεκάδες εκκλήσεις στοιβάζονται στο γραφείο του κυβερνήτη. Μια από αυτές φέρει τις υπογραφές 474.842 πολιτών και μια δεύτερη άλλες 153.000. Η υπεράσπιση κάνει ακόμα μια προσπάθεια αναψηλάφησης της δικής με το αιτιολογικό της μεροληψίας του δικαστή, αίτημα που απορρίπτεται. Οι συνήγοροι στρέφονται στο Ανώτατο δικαστήριο μα και πάλι το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό. Μέχρι την παραμονή της εκτέλεσης γίνονται συνεχείς προσπάθειες – αλλά όλα τα αιτήματα απορρίπτονται. Ο νομικός αγώνας έχει λήξει και οι δυο άντρες οδεύουν αμετάκλητα προς την ηλεκτρική καρέκλα.

In memoriam Sacco e Vanzetti

Μετά από έξι χρόνια σε ξεχωριστές φυλακές οι Sacco και Vanzetti ξανασυναντώνται στη φυλακή της Charlestown, όπου είχε αποφασιστεί να εκτελεστούν. Η πόλη μετατρέπεται σε φρούριο, ενώ οπλοπολυβόλα τοποθετούνται στα τείχη της φυλακής. Στους δρόμους περιπολούν εκατοντάδες άντρες των δυνάμεων ασφαλείας ενώ η Western Union εγκαθιστά 18 νέα τηλεγραφικά καλώδια για να αντεπεξέλθει στην παγκόσμια ζήτηση ειδήσεων για το θέμα. Εβδομήντα χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Charlestown και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανακοίνωσαν ότι θα λειτουργήσουν πέραν του ωραρίου τους για να αναμεταδώσουν τις εξελίξεις.

Οι δυο άντρες εκτελέστηκαν τα μεσάνυχτα στην ηλεκτρική καρέκλα. Πρώτος ο Sacco, ο οποίος πριν το ρεύμα διαπεράσει το κορμί του φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti δήλωσε πριν τον δέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος». Όταν τον έδεναν στην καρέκλα πρόσθεσε «Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Ο φρουρός έδωσε τα σήμα και το χιλιάδες βολτ διαπέρασαν τον βουρκωμένο Vanzetti τα μεσάνυχτα της 23 Αυγούστου 1927.

Η είδηση της εκτέλεσης έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους των έξι ηπείρων. Στη Γενεύη πάνω από 5.000 διαδηλωτές καταστρέφουν οτιδήποτε αμερικανικό βρίσκεται στο δρόμο τους, αυτοκίνητα, καταστήματα, κινηματογράφους που πρόβαλλαν αμερικανικές ταινίες. Στο Παρίσι η αμερικανική πρεσβεία περικυκλώνεται από τανκς προκειμένου να προστατευθεί. Στη Γερμανία ξεσπάνε βίαια επεισόδια με αποτέλεσμα έξι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί, δεν θα ευχόμουν ποτέ σε ένα φίδι, δεν θα ευχόμουν ποτέ στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης, να περάσει όσα υπέφερα εγώ, για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω. Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και, αλήθεια, είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και, αλήθεια, είμαι Ιταλός. Υποφέρω περισσότερο απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου, παρά για τον εαυτό μου. Αλλά είμαι τόσο σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές, και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ ακόμα δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα ότι έχω ήδη κάνει.

Save

Save

Save

Save

Save




ΟΙ BONEY M ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ 2017

ΟΙ BONEY M ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ

ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ 2017

 

 

Με ένα δυνατό μουσικό χαρτί, τους θρυλικούς Boney M, η Πάτρα και οι χιλιάδες επισκέπτες της θα αποχαιρετήσει το Πατρινό Καρναβάλι του 2017 ανανεώνοντας το ραντεβού της με τους απανταχού καρναβαλιστές για την επόμενη χρονιά.

Οι Boney M θα εμφανιστούν μετά την κήρυξη της λήξης του Πατρινού Καρναβαλιού 2017 και της έναρξης του Πατρινού Καρναβαλιού 2018 από τον Δήμαρχο Πατρέων Κώστα Πελετίδη, την καύση του Βασιλιά Καρνάβαλου και τον χείμαρρο των πυροτεχνημάτων που θα λάμψουν στον πατραϊκό ουρανό κάνοντας τη νύχτα μέρα.

Η τελετή λήξης θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου στον Μόλο της Αγίου Νικολάου (στον κεντρικό λιμενοβραχίονα της πόλης) και θα αρχίσει στις 21.00, λίγο μετά από την ολοκλήρωση της εντυπωσιακής Μεγάλης Παρέλασης του Πατρινού Καρναβαλιού 2017.

Στην ανεπανάληπτη αυτή νύχτα λοιπόν θα λάμψει το άστρο των Boney M. Ένα αστέρι που μεσουράνησε στις δεκαετίες του 70 και του 80 φωτίζοντας την παγκόσμια χορευτική σκηνή. Τα καλύτερα πάρτυ, οι πιο εξωστρεφείς χορευτικές επιδόσεις ήταν συνώνυμες των μεγάλων τους επιτυχιών «Daddy Cool», «Rasputin», «Rivers of Babylon», «Ma Baker», «Gotta Go Home», «Brown Girl In the Ring», «One Way Ticket», «Sunny», «Hooray! Hooray! It΄s a Holi-Holiday», «Belfast» κ.α. που έγιναν εμβληματικές για τη διασκέδαση των παλαιότερων και συνεχίζουν και σήμερα να δημιουργούν καυτές θερμοκρασίες και να κατέχουν περίοπτη θέση στις χορευτικές προτιμήσεις των νεώτερων.

Οι Boney M. είναι ένα φωνητικό συγκρότημα από τη Γερμανία, που δημιουργήθηκε από τον Γερμανό παραγωγό Frank Farian. Αν και γερμανικό το γκρουπ, τα τέσσερα αρχικά του μέλη, η Liz Mitchell ήταν γεννημένη στην Τζαμάικα όπως και η Marcia Barrett, ενώ η Maizie Williams στο Μοντσερράτ και ο Bobby Farrell από την Αρούμπα. Το γκρουπ δημιουργήθηκε το 1976 και πέτυχε μεγάλη δημοτικότητα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, παίζοντας disco κομμάτια. Ωστόσο, από τη δεκαετία του 1980, υπήρξαν διάφορες αλλαγές στη σύνθεσή του.

Έχοντας έναν 10ετή απολογισμό, ο Frank Farian μετρά 18 πλατινένια και 15 χρυσά lp και πλήθος χρυσών και πλατινένιων singles, ενώ οι πωλήσεις του μετριούνται σε 150 εκατομμύρια παγκοσμίως. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο Farian έβγαλε στην αγορά τη νέα μορφή των Boney M.

Στα τέλη του 1992 έφτασαν στην κορυφή του εμπορικού βρετανικού top 10 με μια μέγα-μίξη των παλιότερων Νο1 επιτυχιών τους.

Η εκπληκτική ικανότητα να δημιουργούν επιτυχίες και ο ακούραστος προγραμματισμός τους για τουρνέ καθιέρωσε τους Boney M σαν ένα αυθεντικό ποπ γκρουπ των δεκαετιών του 70 και του 80.

Η αστείρευτη ενέργειά τους, το τραγουδιστικό μέρος, τα εξωφρενικά κοστούμια, η γενικότερη εντυπωσιακή εικόνα που εκπέμπουν και οι δυναμικές ζωντανές disco-funk εμφανίσεις τους, τούς καθιερώνουν στην αφρόκρεμα του είδους και της διεθνούς μουσικής σκηνής και επιφυλάσσουν στο κοινό τους μια εξωπραγματική εμπειρία.

Με το πέρασμα των δεκαετιών το φαινόμενο Βoney Μ γιγαντώνεται, ύστερα από τις εκατομμύρια πωλήσεις σε ένα ευρύ κοινό.

Οι Boney M στην τελετή λήξης του Πατρινού Καρναβαλιού 2017 θα εμφανιστούν με την ανανεωμένη σύνθεσή τους και την front woman του γκρουπ Maizie Williams από την πρώτη του σύνθεση της δεκαετίας του 70.

Πάντοτε διασκεδαστικοί και έτοιμοι για την πίστα χορού, οι Boney M ανήκουν στα πολυαγαπημένα γκρουπ και αντιπροσωπεύουν ιδανικά εκείνη την εικονική εποχή. Φορέστε τα παπούτσια χορού σας, δέστε καλά τα κορδόνια σας. Οι Boney M επιστρέφουν δριμύτεροι και πιο καλοί από ποτέ! Αυτή η τελετή λήξης του Πατρινού Καρναβαλιού, αυτή η νύχτα στην Πάτρα, την πρωτεύουσα του Καρναβαλιού θα είναι μια νύχτα κεφιού και ξέφρενου χορού που θα θυμάστε για καιρό!

 

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

 




Για τους Ανθρωποφύλακες, του Περικλή Κοροβέση

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, το ενδιαφέρον μας για την Ελλάδα ήταν πολύ μικρό. Μέχρι που ο Αρτούρο Ούι κατέλαβε την εξουσία στην Αθήνα, την 21η Απριλίου 1967, και τα πράγματα άλλαξαν. Η παρισινή ιντελιγκέντσια είχε ξεχάσει αυτή τη χώρα, εντούτοις καυτό σημείο του κόσμου, και έστρεφε το ενδιαφέρον της σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Για την Ελλάδα είμαστε κακώς πληροφορημένοι. Ιδού λοιπόν κάποια έργα που θα μας επιτρέψουν να καταλάβουμε καλύτερα τη μοίρα αυτής της μικρής χώρας: Κατ’ αρχάς είναι οι Ανθρωποφύλακες του Περικλή Κοροβέση, μια μαρτυρία για τα βασανιστήρια που υπέστη. Ένας νέος άνθρωπος κρατείται στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, στην οδό Μπουμπουλίνας, απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Από την εποχή του βιβλίου του Αλέγκ «Η Ανάκριση» και την «Ομολογία» του Λόντον ποτέ δεν έτυχε να διαβάσουμε κάτι τόσο συγκλονιστικό όσο οι Ανθρωποφύλακες. Αλλά πρέπει να το παραλληλίσουμε περισσότερο με την «Ανάκριση», γιατί και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι.
Παρεμπιπτόντως, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δολοφονία του Λαμπράκη, που έγινε παγκοσμίως γνωστή από το φιλμ Ζ. Ένας αστυνομικός λέει στον Κοροβέση, όταν αυτός ξαναβρίσκει τις αισθήσεις του: «Δεν θυμάσαι ότι σε πάτησε ένα αυτοκίνητο». Οι «Ανθρωποφύλακες» είναι κάτι περισσότερο και καλύτερο από τις σαδιστικές μεθόδους. Μαρτυρούν έναν θρίαμβο που κατήγαγε ένας άνθρωπος απέναντι στα κτήνη και κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει την προσωπικότητά του. Αλλά υπάρχουν κι άλλες συγκλονιστικές στιγμές, λεπτομέρειες για την ιεραρχία των βασανιστών που καταγράφηκαν ζωντανά από τον Κοροβέση.
«Εγώ είμαι ένα τίποτα», εξομολογείται ένας βασανιστής. «Δεν είμαι παρά ένας φτωχός υπάλληλος, που έχει γυναίκα και παιδιά. Και τι μισθό παίρνω απ’ αυτή τη δύσκολη δουλειά; Έναν μισθό της πείνας. Δουλεύω είκοσι χρόνια και δεν έχω πουκάμισο ν’ αλλάξω. Είμαι κι εγώ ένας προλετάριος που τον εκμεταλλεύονται. Κάνω εγώ όλη τη σκληρή δουλειά. Και ποιος παίρνει τις προαγωγές; Ο Καραπαναγιώτης».
Ο συγγραφέας των Ανθρωποφυλάκων απελευθερώθηκε -ο ολοκληρωτισμός έχει κι αυτός τα ατυχήματά του-, έγραψε αυτή την κατάθεση και ας δεχτεί τις ευχαριστίες μας. (Από την εισαγωγή της έκδοσης).

Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο: «Ανθρωποφύλακες» του Περικλή Κοροβέση σ’ αυτό το link (εδώ)

Ανθρωποφύλακες, Περικλή Κοροβέση της Χριστίνας Παπαγγελή, «Ανάγνωση», 21-04-2015

Όταν καίγεται, έτσι που καίγεται εδώ με πυρωμένο σίδερο η σάρκα, όλα τα’ άλλα σωπαίνουν. Έχουν να λένε πως κανένας πόνος δε μπορεί να είναι ισοδύναμος με τον ηθικό πόνο. Αυτά τα λένε οι σοφοί και τα βιβλία. Όμως, αν βγεις στα τρίστρατα και ρωτήσεις τους μάρτυρες, αυτούς που τα κορμιά τους βασανίστηκαν ενώ πάνω τους σαλάγιζε ο θάνατος –και είναι τόσο εύκολο να τους βρεις, η εποχή μας φρόντισε και γέμισε τον κόσμο- αν τους ρωτήσεις, θα μάθεις πως τίποτα, τίποτα δεν υπάρχει πιο βαθύ και πιο ιερό από ένα σώμα που βασανίζεται.

Ηλίας Βενέζης, Το νούμερο 31328

Πρόκειται για ένα μικρό σχετικά βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε  πρώτη φορά στη Γαλλία το 1969, γραμμένο από το νεαρό  -τότε- ηθοποιό και νυν συγγραφέα και αρθρογράφο Περικλή Κοροβέση, όταν κατάφερε να δραπετεύσει στο εξωτερικό. Αποτελεί  μια συγκλονιστική και αληθινή μαρτυρία των μηχανισμών που κινητοποιούσε η χούντα για να ανακρίνει και να βασανίσει πολίτες που «προσπάθησαν να παραμείνουν πολίτες» (μετά την 21η Απριλίου 1967, το δικαίωμα να υπάρξεις σαν πολίτης ήτανε αντίσταση/ από το Επίμετρο 1). Από την Ασφάλεια (ταράτσα στη Μπουμπουλίνας), στο στρατιωτικό νοσοκομείο και ξανά στην Ασφάλεια.Παρόλο που οι δεκαπέντε λέξεις που έχει αφιερώσει σ αυτό το βιβλίο ο φίλος συν-μπλόγγερ ἅς ἐῶν (Βασ. Συμεωνίδης) είναι αποστομωτικές, κι αυτό γιατί, πράγματι,  τα πολλά λόγια που αναφέρονται στον σωματικό βασανισμό αποτελούν φλυαρία, θα αφιερώσω … 2041  λέξεις ακόμα. Γιατί  νομίζω ότι πρέπει να επισημανθούν και οι άλλες διαστάσεις αυτής της συγκλονιστικής μαρτυρίας. Διαστάσεις που άλλωστε δίνονται κι από τον ίδιο τον συγγραφέα, ο οποίος δεν αρκείται στην εξονυχιστική περιγραφή, αλλά προσπαθεί να δείξει πρώτα απ όλα και τον αντίθετο μηχανισμό∙ τον μηχανισμό που κινητοποιεί ο βασανιζόμενος όχι μόνο για να αντέξει αλλά και για να διασώσει την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά του. Ο ίδιος ο συγγραφέας επίσης αναδεικνύει τη διάσταση που έχουν τα βασανιστήρια από την οπτική της βιοπολιτικής, τονίζοντας ότι δεν ήτανε η μανία ενός διεστραμμένου βασανιστή αλλά μια επίσημη, συγκεκριμένη πολιτική ενέργεια, που είχε σαφή και καθορισμένο στόχο. Αυτές οι σκέψεις γίνονται πιο συνειδητές και ώριμες στα επίμετρα των εκδόσεων που ακολούθησαν, 30 και 40 χρόνια μετά, όταν ο συγγραφέας επισημαίνει ότι τα βασανιστήρια παντού και πάντα ήταν ένα εργαλείο της εξουσίας για να εξουδετερώνει όσους την απειλούν. Τέλος, νομίζω ότι  το βιβλίο αυτό, που η τελευταία του έκδοση  στη χώρα μας είναι από την αυτοδιαχειριζόμενη  εκδοτική ομάδα «Οι εκδόσεις των συναδέλφων», είναι μια χειροπιαστή απόδειξη του ότι η λογοτεχνία μπορεί να είναι πολιτική πράξη.

Ο μηχανισμός της εξουσίας

Το μαρτύριο

Όπως γράφει ο συγγραφέας, το βιβλιαράκι αυτό περιέχει ένα κομματάκι της σύγχρονης ιστορίας μας. Είναι μια προσωπική κατάθεση ενός αυτόπτη μάρτυρα. Βλέπουμε όλα τα γεγονότα όπως τα έζησε από τη στιγμή της σύλληψής του κι όπως, με πολλή προσπάθεια κάποιες φορές, τα κράτησε στη μνήμη του με σκοπό να τα αναπαράγει αυτούσια. Δεν θα αναφερθώ βέβαια εδώ σε λεπτομέρειες. Γνωρίζουμε όλοι πάνω κάτω τι περίμενε τους πολίτες όταν τους πήγαιναν στην Ασφάλεια, στην οδό Μπουμπουλίνας και μάλιστα όταν τους οδηγούσαν στην ταράτσα. Δεν θα αναφερθώ στην αδυναμία της σάρκας, αν κι ο Κοροβέσης   -και καλά κάνει-  δίνει ανατριχιαστικές  (και… χρήσιμες ίσως) λεπτομέρειες όσο αφορά τα βασανιστήρια, σωματικά και ψυχικά. Το οργανωμένο σχέδιο πάντως της χούντας φαίνεται να περιλάμβανε την «πολιτισμένη ανάκριση» (αξιοσημείωτη η «βλακεία» κάποιων ανθρωποφυλάκων) και την «επιστημονική». «Πολιτισμένη»,  δηλαδή νουθετήσεις -κηρύγματα -«καλοπιάσματα» (κάποιες φορές με καφέ και τσιγάρο)- λεκτικούς εκφοβισμούς, και αποστάγματα αμπελοφιλοσοφίας (Ο έξυπνος άνθρωπος στη Μόσχα είναι Γκεπεού. Ο έξυπνος άνθρωπος, στην Ουάσινγκτον, είναι σtην CIA[…]Δεν υπάρχει περιθώριο να αλλάξετε τον κόσμο. Ο κόσμος είναι ήδη φτιαγμένος και είναι αυτός που είναι).  Αντίθετα η «επιστημονική» περιλάμβανε  γροθιές -κλωτσιές σε δεμένο σώμα  -φάλαγγα (ο φάλαγγας είναι μια υπερβολικά μεγάλη δύναμη που ενεργεί πάνω σου. Σου δίνει την εντύπωση πως γλιστράς σε μια μεγάλη, επικλινή γυαλιστερή επιφάνεια και πέφτεις πάνω σ ένα σκληρό, γρανιτένιο τοίχο. Αν δεν ήξερες πως σε χτυπάνε στα πόδια, θα σου ήταν αδύνατον να προσδιορίσεις από πού έρχεται)-βρώμικα σφουγγάρια στο στόμα -ψυχικά σοκ (τρομοκρατία, απειλές κλπ). Γύμνια, βιασμό. Ξύλο μέχρι λιποθυμίας. Και φυσικά όλα αυτά εν μέσω βρισιών και ταπεινώσεων.

Την Ασφάλεια τη διαδέχεται το Στρατιωτικό Νοσοκομείο όπου οδηγούν μισοπεθαμένο πια τον Κοροβέση∙  κύριο μέσο νουθέτησης τα ηλεκτροσόκ (Το μαξιλαράκι, τα ηλεκτρόδια, τα λουριά, το στηθοσκόπιο. Είναι φανερό πως είμαι αιχμάλωτος. Βρίσκομαι εντελώς ανέτοιμος να αντιμετωπίσω τον αιώνα μας). Οι γιατροί-ανακριτές (είδος που παραπέμπει στις ναζιστικές μεθόδους και όχι μόνο) φροντίζουν τον κρατούμενο να φτάσει στα όριά του χωρίς να αφήσουν τα βασανιστήρια απτά σημάδια.

Το τρίτο στάδιο, ανακρίσεις εξαντλητικές, όταν πια ο οργανισμός βρίσκεται στη μικρότερη δυνατή ανθεκτικότητα. Δεν ήξερες τι άλλο μπορούσανε να σου κάνουνε ακόμα, αλλά ήξερες πως έχουνε ακόμη πολλά. Και το άγνωστο σε πάγωνε.

Το κελί είναι παρηγοριά. Στο τρίτο αυτό στάδιο, ο κρατούμενος βρίσκεται μαζί με άλλους. Πολιτικούς και ποινικούς. Αρχίζει η νέα μου ζωή με τους άλλους. (…) Το βασανιστήριο δεν είναι πια ατομικό, αλλά ομαδικό. Αυτό από μόνο του δίνει δύναμη, χώρια που έχουν περάσει ήδη δια πυρός και σιδήρου.

Η διεισδυτική περιγραφή του Κοροβέση σκιαγραφεί ανθρώπινους τύπους και χαρακτήρες, όχι μόνο ανάμεσα στους κρατούμενους αλλά ανάμεσα και στους δεσμοφύλακες. Ο Γκραβαρίτης, ο Λάμπρου, ο Καραπαναγιώτης και άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι.

Ο μηχανισμός της αντίστασης

Τρώε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ…

Μετά την 21η Απριλίου1967, το δικαίωμα να υπάρξεις σαν πολίτης ήταν αντίσταση. Όπως γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο της έκδοσης του 1994, το δικαίωμα να είσαι πολίτης ήταν απόδειξη της ενοχής σου, αλλά αυτό στάθηκε ως επιχείρημα λίγο πειστικό. Γι αυτό επεξηγεί ότι το να έχει κανείς απόψεις που δεν είναι αποδεκτές από την εξουσία είναι πολύ πιο επικίνδυνο απ όσο μπορεί να υποθέσει κανείς. Απόψεις, που όπως διευκρινίζει μπορεί πριν σαράντα χρόνια να μην ήταν τόσο συγκροτημένες, αλλά ήταν πιο επικίνδυνες.

Απέναντι στη βία, απέναντι στον σωματικό πόνο υψώνεται ο ανθρώπινος λόγος. Αυτό στο οποίο επικεντρώνεται η προσοχή του ήρωα την ώρα του μαρτυρίου είναι η προσπάθεια να θυμάται. Να θυμάται πρόσωπα, κινήσεις, λόγια, μηχανισμούς∙ ώστε να μπορέσει να τα ανασυστήσει, να τα αναπαράγει, να τα αναλύσει, να τα γνωστοποιήσει. Πολλή επεξεργασία στον άπλετο χρόνο μοναξιάς, ώστε να υπάρξει η επιθυμητή συναισθηματική απόσταση και να μπορέσει να δει νηφάλια αυτό το διαχρονικό φαινόμενο του ανθρώπινου βασανισμού (είχα ανασυνθέσει όλα τα γεγονότα και είχα μπορέσει σχεδόν αν τα εξηγήσω). Ήδη ο τίτλος είναι αποτύπωμα μιας τέτοιας νηφάλιας επεξεργασίας: όχι ανθρωποειδή, ούτε ανθρωποφάγοι, αλλά  ανθρωποφύλακες∙ κυριολεκτικό και τραγικό μαζί: άνθρωποι που «φυλάνε» ανθρώπους…

Πώς μπορεί να αντισταθεί ο άνθρωπος που του κλέβουν τα πάντα;

Τι μπορώ να κάνω, όμως, έτσι ακίνητος; Μπορώ να φανταστώ. Μπορώ να σκεφτώ ό, τι θέλω, να πάω όπου θέλω. Πήγα να σιάξω ένα τραπέζι και κοπάνησα με το σφυρί το δάχτυλό μου. Άρχισαν διάφοροι συνειρμοί. Τελικά κατέληξα, δεν ξέρω πώς, να κουρεύω χορτάρι με τη μηχανή. Ίσως από ένα σημείο και μετά ξανάπεσα σε λήθαργο. Είχα βρει όμως έναν τρόπο να ξεφεύγω. Το καταλάβαινα πως είναι σημαντικό. (…) Έφευγα, έφευγα μέσα σ ένα καταφύγιο λήθαργου. Μόλις που άκουγα τη φωνή του από πολύ μακριά, μέχρι που χάθηκα εντελώς. Είχα μια αίσθηση ελευθερίας. Σαν να’ χα ξεφύγει από κάτι πολύ τρομερό. Η νέα ποιότητα τώρα ήταν πως αυτή τη δύναμη της ελευθερίας σχεδόν τη χειριζόμουνα.

Όπως  επισημαίνει εύστοχα ο Δημ. Ραυτόπουλος στην εισαγωγή της τελευταίας έκδοσης, ο κρατούμενος δεν πέφτει στην παγίδα να απαντήσει στην ίδια, ζωώδη γλώσσα των ανθρωποφυλάκων: ο κρατούμενος μιλάει στους δήμιους ως άνθρωπος πολιτικός, με συνείδηση δικαιωμάτων του πολίτη, μεταξύ των οποίων είναι και η αντίσταση κατά της παρανομίας, αλλά και ως πολιτικός με την πανάρχαια έννοια: φορέας πολιτισμού, κάτοχος του λόγου.

Όταν τον ρωτούν «αν ξέρει τι είναι», απαντά «πολιτικός κρατούμενος», σκορπώντας θυμηδία. Όταν οι γιατροί στο στρατιωτικό νοσοκομείο τον ρωτούν «τι είναι αυτοί που τον ρωτάνε», απαντά απερίφραστα  «ανακριτές». Επικαλείται επί ματαίω (εν γνώσει του) τα δικαιώματά του, το δικαστήριο, τον Ερυθρό Σταυρό, το διεθνές δίκαιο. Λέει ότι θα τους καταγγείλει. Όταν τον ρωτούν για το Πατριωτικό Μέτωπο δίνει τη μεγαλειώδη απάντηση: «είναι μια οργάνωση που έγινε μετά την 21η Απριλίου και ‘θέτει εμπόδια εις το έργον της Κυβερνήσεως’, αντιγράφοντας τα λόγια του Σάββα Κωνσταντόπουλου, του διευθυντή του Ελεύθερου Τύπου! Στις πιέσεις να παραδεχτεί «τα πράγματα που ξέρει η υπηρεσία», απαντά με ψυχραιμία «ο μόνος λόγος που βρισκόμουν εκεί ήταν το γεγονός πως δεν ήμουν με την κυβέρνηση της 21ης Απριλίου».

Στο τρίτο στάδιο  της κράτησής του, ο Κοροβέσης δεν είναι πια μόνος. Είναι με «τους άλλους».

Χαίρεσαι που υπάρχουν κι άλλοι. Κλεισμένος τόσον καιρό, έχεις αρχίσει και πιστεύεις πως είσαι μόνος. Οι περισσότεροι πολιτικοί κρατούμενοι, φοιτητές, τρεις γυναίκες. Μοιράζεται τα βάσανα αλλά και τους τρόπους εσωτερικής αντίστασης. Το μεσημέρι είναι η ώρα που μαζεύεται όλη η οικογένεια. Είναι μια ιερή στιγμή, είναι η ώρα που μαθαίνεις την ιστορία σου, τις ρίζες σου, γιατί υπάρχεις. Ιστορίες που τις παραθέτει, συγκλονιστικές, καθημερινές, απίθανες, ιστορίες κρυφές, ιστορίες ανώνυμων.

Ο Σ., όταν   μιλούσε, είχε μια ενοχή, που όμως κατέληγε σε μια συγκλονιστική ευθύνη. Ζητούσε περισσότερα από μας. «Εσείς», μας έλεγε, δεν είδατε τίποτα ακόμη∙ δεν πάθατε τίποτα. Το λεπίδι δεν έπεσε ακόμη. Εμάς μας θέρισε. (…) Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ δίνεις. Υπάρχουνε σύντροφοι σ άλλες χώρες που νίκησαν, το ξέρω. Αυτός τελικά είναι ο σκοπός: να νικήσουμε κι όχι να πεθάνουμε. Αλλά, για να νικήσουμε, πρέπει να πεθάνουμε και για να πεθάνουμε, πρέπει να αγαπάμε τη ζωή

Βιοπολιτική

Σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπήρχε μια χωροφυλακή ή μια ασφάλεια ή ένα σώμα στρατού που συστηματικά βασάνιζε μέχρι θανάτου καθέναν που μπορούσε, έστω και μελλοντικά, να γίνει «επικίνδυνος». Ο συγγραφέας όταν βρίσκεται πια με άλλους μαζί στην Ασφάλεια (3ο στάδιο), συγκεντρώνει εμπειρίες απ όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Εικονικές εκτελέσεις, συγκεντρώσεις, παντού. Κοινό γνώρισμα όλων των σχολών και των βασανιστών, να μην αφήνουν σημάδια. Ιδιαίτερα βέβαια στους επώνυμους.

Η ταράτσα της Μπουμπουλίνας και η όψη της απέναντι πολυκατοικίας στην οδό Τοσίτσα.

Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, δεν επρόκειτο απλώς για τη μανία  κάποιων διεστραμμένων (χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαστροφή), αλλά για επίσημη, συγκεκριμένη πολιτική ενέργεια, που είχε σαφή και καθορισμένο στόχο. Το αρχικό κείμενο μας δίνει αρκετά στοιχεία που συγκροτούν την «ιδεολογία» των δήμιων, την επίσημη ιδεολογία της δικτατορίας.  Όμως κι αυτή η «ιδεολογία» εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μια γενικότερη «φιλοσοφία». Στα επίμετρα των εκδόσεων που ακολούθησαν, με αποκορύφωμα την έκδοση του 2013, ο ίδιος ο συγγραφέας αναστοχάζεται πάνω στο ρόλο που έχουν τα βασανιστήρια, και μάλιστα η «επιστημονικοποίηση» των βασανιστηρίων με συνεργασία γιατρών, από την Ιερά Εξέταση μέχρι τις μέρες μας (βλ. απόρρητο σύγγραμμα της CIA για τα βασανιστήρια, με συγγραφείς καθηγητές πανεπιστημίου, κοινωνιολόγους, ψυχίατρους, ψυχαναλυτές και, φυσικά, ανακριτές, με το κωδικό όνομα KUBARK). Ο στόχος είναι να γίνει ο άνθρωπος  ένα άγραφο χαρτί, να χάσει τελείως την προσωπικότητά του και να γίνει αυτό που θέλουν οι βασανιστές. Τα βασανιστήρια γίνονται οργανικό μέρος της ανάκρισης, με σκοπό να αποδομηθεί η ταυτότητα του κρατούμενου.

Κι όλη αυτή η ιδεολογία προϋποθέτει την αποδοχή της θεωρίας του «τέλους της ιστορίας»∙ τα πράγματα είναι δεδομένα και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τ’ αλλάξει. Ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει εκτός Ιστορίας, αλλά εντός αγοράς. Κατ επέκταση, λοιπόν, η Ιστορία τελειώνει μπροστά στην εξουσία και μαζί της τελειώνουν και οι ιδεολογίες που στηρίζονται σε μη εξουσιαστικές ιδέες. 

Η λογοτεχνία ως πολιτική πράξη

Η μαρτυρία αυτή του Κοροβέση πρωτοκυκλοφόρησε το 1969 στη Γαλλία, από τις εκδόσεις Seuil.  Στη συνέχεια στην Αγγλία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και στην Ελλάδα (1970) από τους Rabén & Sjörgen. Στη  Νορβηγία, την Τουρκία, Γερμανία, Αμερική. Η δημοσιότητα που πήρε το συγκλονιστικό ντοκουμέντο σε συνδυασμό με συνεντεύξεις στο εξωτερικό τάραξε τα νερά και η στήριξη των άλλων χωρών στον αγώνα κατά της χούντας ήταν σημαντική.

Ο συγγραφέας,  στα επίμετρα των τελευταίων εκδόσεων θέτει το ερώτημα «τι νόημα έχει η επανέκδοση ενός τέτοιου βιβλίου, όταν οι συνθήκες που το γέννησαν δεν είναι πια οι ίδιες».  Η απάντηση που δίνει ο ίδιος δεν είναι η κλασική και αναμενόμενη, ότι αποτελεί ένα κομμάτι της ιστορίας μας, μια πολύτιμη μαρτυρία κλπ. Γιατί το νόημα της ερώτησης είναι αν τα βασανιστήρια σήμερα είναι εξίσου επίκαιρα όπως την εποχή της χούντας. Δυστυχώς η απάντηση είναι πρόδηλη∙ η παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων σ όλο τον κόσμο, μέσα σ αυτά και ο βασανισμός είναι στην ημερήσια διάταξη. Έτσι,

Το γεγονός ότι το βιβλίο επανεκδίδεται για πολλοστή φορά είναι απογοητευτικό. Σημαίνει πως, κανονικά, θα έπρεπε να είχαμε πάει πενήντα χρόνια μπροστά, και το βιβλίο αυτό να ήταν ακατανόητο, αν τα βασανιστήρια είχαν εξαφανιστεί. Αλλά η εξουσία χρειάζεται πάντα αυτό το εργαλείο. Και όσο οι άνθρωποι αφήνονται να εξουσιάζονται, με τον δικό τους τρόπο θα συμβάλλουν στη διαιώνιση των βασανιστηρίων. Η άγνοια και η αδιαφορία είναι συνενοχή.

 

(Επίμετρο 2013) Χριστίνα Παπαγγελή

Ακούστε «Το σφαγείο» του Μίκη Θεοδωράκη.  Ερμηνεύει ο Αντώνης Καλογιάννης  

Save




Ακροάσεις Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος Β’ Εξαμήνου (Ορχήστρα – Χορωδία – Σολίστ)

Ακροάσεις Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ελλάδος Β’ Εξαμήνου (Ορχήστρα – Χορωδία – Σολίστ)

Οι ενδιαφερόμενοι συμμετέχοντες / -ουσες θα πρέπει να γνωρίζουν τα ακόλουθα:

1. Οι υποψήφιοι/-ες τραγουδιστές (σολίστ) θα εξεταστούν σε τραγούδι δικής τους επιλογής (acapella). Το είδος τραγουδιού είναι επιλογή του υποψηφίου. Η ηλικία του υποψηφίου θα πρέπει να είναι 17 έως 30 ετών.

2. Οι υποψήφιοι/-ες χορωδοί θα εξεταστούν σε τραγούδι δικής τους επιλογής (acapella). Το είδος τραγουδιού είναι επιλογή του υποψηφίου. Η ηλικία του υποψηφίου θα πρέπει να είναι 8 έως 30 ετών.

3. Οι υποψήφιοι /-ες μουσικοί (όργανα) θα εξεταστούν σε κομμάτι δικής τους επιλογής. Η ηλικία του υποψηφίου θα πρέπει να είναι 8 έως 30 ετών.

Διευκρινίζεται ότι η ακρόαση των μουσικών (Ορχήστρα) αφορά τα κάτωθι όργανα:

Πίκολο
Φλάουτο
Κλαρινέτο
Όμποε
Φαγκότο
Σαξόφωνο
Τρομπέτα
Τρομπόνι
Εμφώνιο
Κόρνο
Τούμπα
Βιολί
Βιόλα
Τσέλο
Κόντρα Μπάσο
Κλασική Κιθάρα
Μπουζούκι
Ευρωπαϊκά Κρουστά
Πιάνο
Ακκορντεόν
Ηλεκτρικό Mπάσο
Κανονάκι
Σαντούρι

4. Ως ημερομηνία γέννησης του/της υποψηφίου λογίζεται η 1η Ιανουαρίου του έτους γέννησης για τα κατώτερα όρια και η 31η Δεκεμβρίου του έτους γέννησης για τα ανώτερα όρια.

5. Αιτήσεις συμμετοχής θα γίνονται δεκτές μόνο μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) με συμπλήρωση της φόρμας και αποστολής της ως συνημμένο στη διεύθυνση orchestraofgreece@gmail.com

6. Η ακριβής ώρα – μέρα των υποψηφίων και οι λεπτομέρειες της διαδικασίας προσέλευσης και εξέτασης θα κοινοποιηθούν στους/στις υποψηφίους με απαντητικό email.

7. Σε περίπτωση κωλύματος προσέλευσης, ακύρωσης δηλωθείσας συμμετοχής, ανάγκης ερωτήσεων ή διευκρινίσεων, οι υποψήφιοι  μπορούν να απευθύνονται με ηλεκτρονικό μήνυμα στην υπεύθυνη της ΣΟΝΕ Έλενα Τιτίρλα στο παρακάτω email και όχι στης ορχήστρας, εκεί δηλώνετε μόνον συμμετοχή:
email: info@unplugged-studio.gr

Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.ysog.eu/joomla/index.php/deltia-typou/227-akroaseis-b-examinou-sone-2017Facebook: https://www.facebook.com/SymfonikiOrxistraNeonEllados?fref=nf

Με εκτίμηση. Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων – www.ysog.eu




ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

Συναυλία με τίτλο «Το άρωμα της Μουσικής» θα δώσει η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017, στις 21.00, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (Κτίριο Μ2, Αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης»).

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή των αριστούχων σπουδαστών του Κρατικού Ωδείου, Στεφανίας Χασάπη (βιολί),  Χριστόφορου Πετρίδη (βιολί), Μαρίας – Έλλης Πετρίδου (βιολοντσέλο), Μπρούνο Σεμανιάκου (κρουστά),  Αντώνη  Ασπρίδη (πιάνο) και Νίκου Ρούσσο (πιάνο).

Το πρόγραμμα της συναυλίας περιλαμβάνει αποσπάσματα έργων των συνθετών,  E. Lalo, C. Saint-Saens,  H. Wieniawski, N. Rosauro, D. Kabalewski, F.Liszt  και J.Strauss, υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού  Βλαδίμηρου Συμεωνίδη.

Συμμετέχουν η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης και η Χορωδία του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση της Μαίρης Κωνσταντινίδου.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται στα 10€ (κανονικό) και στα 5€ (μαθητικό – φοιτητικό – κάτοχοι κάρτας ανεργίας).

ΕΙΚΟΝΑ ΑΡΧΕΙΟΥ




Προσκληση απο το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Ναυπακτίας για Δημοτική Χορωδία Ενηλίκων,

e-mail: info@nafpaktos.gr

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ /

Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Ναυπακτίας

Το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Ναυπακτίας και η Παπαχαραλάμπειος Δημοτική Φιλαρμονική, προτίθενται να δημιουργήσουν Δημοτική Χορωδία Ενηλίκων, με συμμετοχή και μουσικών οργάνων.

Όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει ας επικοινωνήσει με το τμήμα Πολιτισμού του Δήμου στο κτήριο «Ναυπακτία» στο λιμάνι, ή στο τηλέφωνο 26340 26522 κα Κωστή Ιωάννα.

Υπεύθυνος της Χορωδίας θα είναι ο μαέστρος Λυκούργος Βρουλάκης.

 

Ο Αντιδήμαρχος

 

Γιάννης Ράπτης




ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ “ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ”

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ “ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ”            ΜΙΚΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΗΜΟΥ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

Σταυροδρόμι Μεγάλων Πολιτισμών, για την φιλία των λαών Ελλάδας – Ρωσίας

Σάββατο 26 Νοέμβριου  | 21:00

 

Με την σοπράνο Ευδοκία Μωϋσίδου και τον τενόρο Σταύρο Σαλαμπασόπουλο!

 

Συνοδεύουν, ο εξαίρετος πιανίστας Γιώργος Τσοκάνης και ο Χρήστος Γκόντζος στο μπουζούκι!

 

Η Creatists μαζί με τον Δήμο Καλαμαριάς συμμετέχει στο Μικρό Φεστιβάλ του Δήμου Καλαμαριάς και διοργανώνει μια μοναδική συναυλία με την ευκαιρία του έτους ελληνορωσικής φιλίας!

Λίγα λόγια για την παράσταση…

Στο πλαίσιο του αφιερωματικού έτους Ελλάδας-Ρωσίας, μια σύνθεση νέων και επιφανών καλλιτεχνών δράττεται από την παραπάνω συγκυρία να ενσαρκώσει επί σκηνής μια παράσταση που θα αναδεικνύει την φιλία και τα κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά των δύο λαών όπως αυτά ανιχνεύονται στην μουσική,  στον στίχο, στην ποίηση, στο τραγούδι και στην γλώσσα.

Οι νέοι καλλιτέχνες φέρνουν στο σήμερα μελωδίες και τραγούδια, παραδοσιακά, μεγάλων συνθετών όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Δημήτρης Λάϊος ,ο Ι.Ντουναγιέβσκι, ο Μ.Ταριβέρντιεφ, και ο Ι.Φρένκελ και ποιητών όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Ρίτσος , ο Ν.Ντομπρονράβοβ και ο Ε.Γκρεμπιόνκι και που διαμόρφωσαν και χαρακτήρισαν στο πέρασμα τους τις ιστορικές εμπειρίες των λαών, κληροδοτώντας τες στο σήμερα.




ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ «Στην ομίχλη των καιρών»

 

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ

«Στην ομίχλη των καιρών»

 

Ο Θάνος Μικρούτσικος ολοκληρώνει στο στούντιο την ηχογράφηση του νέου του cd “Στην ομίχλη των καιρών”. Τους στίχους εφτά τραγουδιών υπογράφει η Λίνα Νικολακοπούλου. Το cd θα περιλαμβάνει ένα ανέκδοτο τραγούδι του Άλκη Αλκαίου, ένα του Μάνου Ελευθερίου και δύο σε στίχους του ταλαντούχου Γιάννη Δούκα.

Ερμηνεύτρια της “Ομίχλης των Καιρών” είναι η Μαριάννα Πολυχρονίδη.

%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-studio-143

Όπως λέει και ο ίδιος: «Οι στίχοι που μου έδωσε η Λίνα με συγκίνησαν βαθιά. Νιώθω ότι μου έκανε ένα μεγάλο δώρο. Να το πω με τα δικά της λόγια; Ένιωσα αυτό που είχε γράψει παλιότερα η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.»

 %ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%bf-studio-120

Πάνω σ’ άσπρους  τοίχους κρεμασμένοι

πίνακες που  δείχνουνε τη φύση

Είμαστε όλοι κάπως  γκρεμισμένοι

Άμαχους μας έχουνε νικήσει

 

Να ονειρευτούμε αλλού να πάμε

Τώρα πια. Δεν ξέρεις πια.  Δεν έχουμε

Όπου και  να θέλουμε να πάμε

πρέπει τώρα λένε να προσέχουμε

 

Μέσα στο συρτάρι μαζεμένα

πράγματα που βλέπω σαν τ’ ανοίγω

τι θα γίνουν λέω όταν φύγω

Δεν μιλάνε αλλού μόνο σε μένα

 %ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%82

Αθήνα, Νοέμβριος 2016