VASILIOS GIKAS -Oικονομολογος Αθηνα

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Γραφει ο

Βασιλειος Γκίκας

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ (Απόσπασμα από το έργο μου ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ 15ου – 19ου ΑΙΩΝΑ).

Ο Οικονομικός Φιλελευθερισμός χωρίζεται σε Κλασικό ή Βιομηχανικό (17ος αιώνας) και σε Φιλελεύθερο (1`800 – 1870, περίπου). Δεν ήταν Υπερασπιστής της Δημοκρατίας, αλλά μόνο της Ατομικής Ελευθερίας στις Οικονομικές Συναλλαγές. Πιστεύω του: αν το Κράτος αφήσει τ’ Άτομα να ενεργούν κατά τα Συμφέροντά τους, τότε θα τα συνδυάσουν με άλλων γιά μία Κοινή Επιδίωξη Συμφερόντων: οι μεν Εργοδότες στα Trusts, οι δ’ Εργαζόμενοι, ειδικά οι Βιομηχανικοί Εργάτες, στα Συνδικάτα τους, Unions. Όμως, αποδείχτηκε πως τ’ όλο Σύστημα οδήγησε στην Απληστία και στην Ασυδοσία του Μεγάλου Κεφαλαίου, γεγονότα όχι μόνον κατακριτέα, αλλά και καταστρεπτικά γιά όλους.

Άντλησε την καταγωγή του από τη Σχολή των Φυσιοκρατών Οικονομολόγων κι είναι το σύνολο των ιδεολογικών προσπαθειών οπού σημειώθηκαν, κυρίως από τον 18ο αιώνα κι έπειτα, στον Οικονομικό, Πνευματικό και Πολιτικό Τομέα. Ήταν μιά Αντίδραση στους περιορισμούς της Ατομικής Προσωπικότητας, κυρίως στον Οικονομικό Τομέα, που προερχόταν από τη Μεσαιωνική Παράδοση, την Απολυταρχία, τον Εκκλησιαστικό Δογματισμό (όχι μόνο του Καθολικισμού) και τον Οικονομικό Προστατευτισμό [διαβάστε γι’ αυτόν στο αναφερόμενο στην επικεφαλίδα έργο μου].

Αποτέλεσε μιά ιδιαίτερη Φάση μέσα στον Ατομικισμό ή στην Ατομοκρατία (αφού -στον Οικονομικό Τομέα-, οδήγησε την Οικονομία στον Φιλελεύθερο Κεφαλαιοκρατισμό, Liberal Capitalism). Στην Κοινωνική Θεωριτική έκφρασή του είχε ως Σύμβολά του την Ελευθερία στο Εμπόριο, στη Θρησκευτική Συνείδηση (στον Θρησκευτικό Υποκειμενισμό) και την Πολιτική Έκφραση (τουλάχιστον στη μεταβολή της Κοινωνίας σε Όργανο Εξυπηρέτησης των Ατομικών Συμφερόντων, σε ακραία δε περίπτωση έφτασε και στην Αναρχική Κατάλυση της Κοινωνίας). Ως σύνολο Αρχών, πήγασε από την Αγγλική και Γαλλική Φιλοσοφία του Διαφωτισμού 9διαβάστε ανάλογα έργα μου γιά τον ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ] -Γερμανικός Όρος, Aufklarung-Άουφκλαίρουνγκ, γιά τον 18ο αιώνα, ως προς το Κίνημα του Ορθολογισμού, 1666 – 1789-. Με την Ελεύθερη Αναγνώριση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προσδοκούσε στην απελευθέρωση του Πνεύματος, στην ανάπτυξη της Ελευθερίας στη Σκέψη και στη Συνείδηση, καθώς και στη γενική εξύψωση του Ατόμου. Όμως, δεν κατόρθωσε να δώσει στην Κοινωνία μιά Αρμονική Τάξη.

Ο Οικονομικός Φιλελευθερισμός είναι συνάρτηση τριών (γ΄), όχι συνώνυμων, όμως πολύ γειτονικών, εννοιών: α΄) Ατομικισμού, β΄) Κλασικισμού & γ΄) Φιλελευθερισμού.

α΄) Ατομικισμός ή Ατομοκρατία (Individualism), όπου, στο Ηθικό και στο Κοινωνικοπολιτικό Πεδίο, είναι μία τάση Ψυχολογική, με το να θεωρείται το άτομο ως η πιό Αυθεντική κι Ουσιώδης, αν όχι Μοναδική, Πραγματικότητα και που είναι αποδεκτό ως Απόλυτος Κριτής κάθε Αξίας. Στο δε Οικονομικοινωνικό Πεδίο, στο να υποστηρίζεται η Ελεύθερη Ανάπτυξη του Ατόμου, ως αναγκαία προυπόθεση γιά την Κοινωνική Ευημερία. Ξεκίνησε δε από την πεποίθηση ότι ο Άνθρωπος είναι ο Δημιουργός του Κοινωνικού Πλούτου, άρα, κάθε Αξία κρίνεται με βάση το Εγωιστικό Συμφέρον. Γενικά, είναι διατήρηση κι η ανάπτυξη της Σύμφυτης Ιδιομορφίας και των ιδιαίτερων Δικαιωμάτων του κάθε Ανθρώπου. Είναι αντίθετος σε κάθε είδους Συλλογικούς, όσο κι Απρόσωπους, Κοινωνικούς Θεσμούς, με το να υπερασπίζεται τις Απαιτήσεις, τα Δικαιώματα και την Ελευθερία κάθε Ατόμου (δηλαδή, βάζει στο Άτομο την Ατομική του Ελευθερία ως Μέσο κι ως Σκοπό. Αυτή του όμως η Θέση είναι αρκετά πολύπλοκη κι έτσι τείνει να βγει από τα όρια του Οικονομικού Τομέα). Κατά τη Θεωρία του, όλα τα Ιστορικά και Κοινωνικά Φαινόμενα είναι αποτελέσματα τόσο της Συνειδητής όσο και της Σκόπιμης Δράσης σημαντικών Προσωπικοτήτων. Τέλος, Ο Ατομικισμός οδήγησε: Ι) Ηθικά στον Ευδαιμονισμό-Ωφελιμισμό. ΙΙ) Θεολογικά στον Υποκειμενισμό. ΙΙΙ) Κοινωνιολογικά, εξ αιτίας της Ατομιστικής Αντίληψης, στον Περιορισμό των Κρατικών Λειτουργειών στο ελάχιστο (γιατί ήταν δύσπιστος απέναντι στην Κρατική Δύναμη, από την οποία, υποτίθεται, κινδυνεύει να στραγγαλιστεί το Άτομο) είτε στη μεταβολή της Κοινωνίας σε Όργανο Εξυπηρέτησης των Ατομικών Συμφερόντων είτε ακόμη και στην Κατάλυση της Κοινωνίας (Αναρχισμός) [Διαβάστε γιά τους Φιλοσοφικούς Όρους το έργο μου ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ]. IV) Οικονομικά στην Φιλελεύθερη Κεφαλαιοκρατία. & V) Φιλοσοφικά στον Νομιναλισμό (: κατ’ αυτόν, δεν υπάρχουν Καθολικές Έννοιες κι οι Αφηρημένες Ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο από απλές λέξεις), οπού επηρέασε την ανάπτυξη του Εμπειρισμού.

β΄) Κλασικισμός, οπού τον 17ο αιώνα άνθισε, ειδικά στη Γαλλία, οπότε κι αποτελούσε το Κοινωνικό Ιδεώδες. Κατ’ αυτόν, το Άτομο είναι ένα αναμφισβήτητο Δεδομένο κι η Ελευθερία είναι προυπόθεση γιά την αυτόματη πραγματοποίηση της Κοινωνικής Τάξης, την οποία ερεύνησε ο Κλασικισμός, σε μιά Εποχή πόθου γι’α Ελευθερία κι Ευημερία. Ήταν αντίθετος προς τον Ρομαντισμό (: με αυτό το Κίνημα οι Γερμανοί Φιλόσοφοι του τέλους του 18ου αιώνα, αλλά ειδικά τον 19ο αιώνα, δήλωναν την αντίθεσή τους προς τον Ορθολογισμό του 18ου αιώνα, αφού γι’ αυτούς το Συναίσθημα υπερισχύει της Λογικής), με το να διδάσκει ότι ο Άνθρωπος είναι Κοινωνικό Ον, τ’ οποίο δέχεται συνειδητά, όσο και πρόθυμα, ορισμένους Περιορισμούς. Ιδρυτής της Βρετανικής Κλασικής Σχολής υπήρξε ο Σκοτσέζος Οικονομολόγος Adam Smith (1723 – 1790), Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης, Glasgow, οπού το 1776 διατύπωσε την Οικονομική Θεωρία του στο έργο του “Δοκίμιο γιά τη Φύση και τις Αιτίες του Πλούτου των ΕΡθνών, Inquiry into the Nature ans Causes of the Wealth of Nations”, τ’ οποίο αποτέλεσε το Ευαγγέλιο της Φιλελεύθερης Σχολής. Αυτό του το έργο, που διαδόθηκε ταχύτατα, αποτέλεσε μεγάλο Σταθμό στην ιστορία των Οικονομικών κι επί έναν περίπου αιώνα υπήρξε η Βάση γιά τη διδασκαλία της Οικονομικής Επιστήμης σε όλον τον Κόσμο. &

γ΄) Φιλελευθερισμός, οπού είναι μιά Επανάσταση, η οποία έβαζε ως Σκοπό της την Ελευθερία, η οποία βασιζόταν στο Αξίωμα πως το Άτομο είναι η Μονάδα της Κοινωνίας: οι Ομάδες, οι Θεσμοί και το ίδιο το Κράτος είναι Υπάρξεις (Οντότητες), οπού προέρχονται από το Άτομο κι υπάρχουν γι’ αυτό. Η έννοια του Φιλελευθερισμού ήταν ένας Πραγματισμός, Ρealism, γιά το πώς εξέταζε το Άτομο, οπού είναι ο Πραγματικός, αυτός που ακριβώς είναι: Άνθρωπος (ο Πραγματισμός χρησίμευσε στην Οικονομική [διαβάστε το έργο μου ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ], διότι αυτή είναι η Επιστήμη οπού παρατηρεί κι οι Παρατηρήσεις της διαπιστώνουν. Δεν προχωρούν σ’ Εκτιμήσεις. Απλώς περιγράφουν κι επιδιώκουν να κατανοήσουν και να εξηγήσουν, τίποτε περισσότερο. Όμως, εκείνο πρώτα που παρατηρούν είναι η Κυριαρχία του Προσωπικού Συμφέροντος, ανάμεσα στα Κίνητρα των Ανθρωπίνων Πράξεων).

Η όλη Οικονομική Θεωρία της Σχολής του Οικονομικού Φιλελευθερισμού είχε ως Ψυχολογικό Κίνητρο το Προσωπικό Συμφέρον: ήταν μιά Ηδονιστική Αρχή γιά κάθε Οικονομική Δραστηριότητα, οπού σπρώχνονται οι Άνθρωποι, ώστε να ζητούν το μέγιστο της Ικανοποίησης με το ελάχιστο της Προσπάθειας. Πάνω σε αυτές τις βάσεις εξηγείται το πώς μπορούν να ικανοποιηθούν οι Ανθρώπινες Ανάγκες με τον Καταμερισμό της Εργασίας, οπότεαυξάνεται σημαντικά η Ατομική Παραγογικότητα. Καθώς επίσης και με τον Μηχανισμό των Τιμών, η οποία προσαρμόζει αυτομάτως την Προσφορά στη Ζήτηση, the Supply to Demand: η Υπερκατανάλωση, Overproduction ρίχνει τις Τιμές κι έτσι ελαττώνονται τα Κέρδη του Επιχειρηματία. Αυτός με τη σειρά του ελαττώνει την Παραγωγή του, γεγονός που αποκαθιστά την Ισορροπία. Αντιθέτως, μιά Ανεπαρκής Παραγωγή, Low-Production, αυξάνει μεν τις Τιμές, αλλά έτσι παρακινείται ο Επιχειρηματίας-Παραγωγός ν’ αυξήσει την Παραγωγή του, τόσο, όσο του χρειάζεται ν’ ανταποκριθεί στη Ζήτηση. Όμως, γιά να λειτουργήσει ομαλά αυτός ο Μηχανισμός, θα πρέπει να υπάρχει Ελευθερία Δράσης και Κίνησης. Δηλαδή, θα πρέπει να μπορούν οι Παράγοντες της Παραγωγής να μετατεθούν ελεύθερα από τον ένα Τομέα στον άλλο, ανάλογα με τις ενδείξεις των Τιμών.

Συνέπεια αυτών θα είναι η αυτόματη εξασφάλιση του Κοινού Συμφέροντος [με όλ’ αυτά οι Φιλελεύθεροι από τη μιά ζητούσαν την Απόλυτη Ελευθερία Δράσης του Ατόμου κι από την άλλη διέδιδαν πως αυτού του είδους Προσωπικό Συμφέρον δεν έρχεται σε αντίθεση με το Συλλογικό, γιατί και τα δυό είναι της ίδιας φύσης. Έφερναν δε γιά παράδειγμα τα Συμφέροντα των Εργαζομένων και των Ερδοδοτών τους: έλεγαν, το Συμφέρον του Συνδικαλιζόμενου Εργάτη είναι ανάλογο προς το Συμφέρον του Εργοδότητου. Γιατί αν η επιδίωξη ενός υψηλού Κέρδους είναι δυνατόν να είναι αντίθετη προς το Γενικό Συμφέρον, τότε είναι το ίδιο αντίθετη κι η Αξίωση προς αύξηση των Εργατικών Μισθών. Δηλαδή: ταύτιζαν το Υπερκέρδος προς την κάποια αύξηση των Μισθών και των Ημερομισθίων.

Πάλι κατά τη Θεωρία τους, το Κράτος θα πρέπει ν’ απέχει από κάθε είδους Οικονομική Παρέμβαση και ν’ αφήσει ελεύθερη την κυκλοφορία των Προιόντων ανάμεσα στις Χώρες, τάχα γιά να επωφελείται το Κράτος από τα πλεονεκτήματα του Διθνή Κατακερματισμού της Εργασίας (ξεχνώντας βεβαίως τον Εργαζόμενο και κοιτώντας μόνο τον Εργοδότη)].

Η Σχολή, γιά να μην κατηγορηθεί γιά εξύμνηση της Κεφαλαιοκρατικής Ασυδοσίας, έλεγε πως το Κράτος πρώτα και κύρια θα εξασφάλιζε την Ασφάλει και τη Δικαιοσύνη [όμως προς όφελος ποιών; Αφού εννοείται πως το Κράτος οργανώνεται το ίδιο, βάζοντας σε λειτουργία τις Διοικητικές του Υπηρεσίες. Άρα, ενεργεί προς όφελος όλων.

Όμως, μέσα από τους Κανόνες Δικαίου -διαβάστε το έργο μου ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ- ρυθμίζει έτσι τις Κοινωνικές Σχέσεις, ώστε, κατά κύριο λόγο, ν’ ανταποκρίνονται στα στα Συμφέροντα και στη Θέληση της εκάστοτε Άρχουσας Τάξης]. Συνεχίζει η Σχολή, εκτός από αυτό, στο Κράτος [κανονικά είναι θέμα και των Πολιτών] ανήκει κι η Θέσπιση των Νόμων των σχετικών με τις Συμβάσεις και την Ιδιοκτησία. Έτσι, πάντα κατά τη Σχολή, βλέπουμε πως ο Ελεύθερος Άνθρωπος, οπού ασκεί την Οικουμενική Δραστηριότητά του στο διάστημα του χρόνου, αναλαμβάνει Υποχρεώσεις γιά το Μέλλον. Άρα, ο Φιλελευθερισμός είναι “Καθεστώς Συμάσεων” [όμως, αυτές δεν έχουν την παραμικρή αξία αν δεν μπορούν να είναι απ’ όλους σεβαστές (Όρος απαραίτητος στην Ερμηνεία των Συμβάσεων)].

Κατά τη Σχολή και πάλι, ο Φιλελευθερισμός δεν πρέπει να θεωρείται Ανήθικος [στην αυτοκριτική του λέει και κάποιες αλήθειες, που όμως τις συγκαλύπτει και τελικώς τις αρνείται], γιατί προυποθέτει την ύπαρξη κάποιας Ηθικής [διαβάστε στο έργο μου ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ γιά τη Δημόσια Ηθική].

Βεβαίως, αν αυτή η Ηθική αποδεικνύεται ανεπαρκής, το Κράτος επεμβαίνει γιά να εξαναγκάσει εκείνον από τους Συμβαλλομένους που τελικώς δεν σέβεται την υπογραφή του κι όσα συμφωνήθηκαν, να τηρήσει και να τιμήσει την υπογραφή του. Από την άλλη όμως, γιά να μπορέσει το Κέρδος να παίξει ρόλο Κινήτρου και γιά να μην αποτελέσει το Προσωπικό Συμφέρον κενή λέξη, το άτομο θα πρέπει να είναι σε θέση ν’ απολαμβάνει τους καρπούς των των Δραστηριοτήτων του. Γιά τη Σχολή πάντα, από εκεί βγαίνει η Αναγκαιότητα της Ατομικής Ιδιοκτησίας, η οποία μάλιστα θα πρέπει να προστατεύεται από τον Νόμο.

Οι Φιλελεύθεροι υποστήριξαν επίσης ότι οι Νόμοι της Φύσης πιό σοφοί από τους Ανθρώπινους (κατ’ αυτήν την έννοια ο Φιλελευθερισμός άντλησε την καταγωγή του από τη Σχολή των Οικονομολόγων Φυσιοκρατών) κι η Ανθρώπινη Εργασία -ανεξάρτητα από το είδος της: Εξαρτημένη ή μη- αποτελεί Πηγή Πλούτου [εδώ υπάρχει ο αντίλογος πως η Μισθωτή, η Εξαρτημένη, Εργασία ή Δουλειά είναι Μέσο Επιβίωσης -γιατό κι αντικείμενο Εκμετάλλευσης από μέρους της όποιας Εργοδοσίας- κι όχι Πλουτισμού: αν ο Πλούτος ήταν αποτέλεσμα της Ανθρώπινες Εργασίας, ανεξαρτήτως του είδους της, τότε όλοι οι Μισθωτοί θα ήταν Πλούσιοι].

Γι’ αυτούς, το Προσωπικό Συμφέρον βρίσκεται πάντοτε στη ρίζα κάθε Οικονομικής Δραστηριότητας και το Γενικό Συμφέρον είναι απλώς η Συνισταμένη των επί μέρους Οικονομικών Συμφερόντων. Έτσι, η κάθε είδους Ελεύθερη Οικονομική Δραστηριότητα κι ο Ελεύθερος Οικονομικός Ανταγωνισμός των Ατόμων, καταλήγουν στην εξυπηρέτηση του Γενικού Συμφέροντος.

Η Φιλελεύθερη Σχολή διαμόρφωσε δύο (ΙΙ) Τάσεις: Ι) των Βρετανών Απαισιόδοξων, Βritish Pessimistic, οπού υποστήριζαν ότι η λειτουργία αυτών των Οικονομικών Νόμων οδηγεί στην Εξαθλίωση των Λαικών Τάξεων: είτε από τ’ ότι ο Πληθυσμός αυξάνεται κατά Γεωμετρική Πρόοδο, ενώ τ’ Αγαθά Διατροφής κατ’ Αριθμητική, οπότε η Ανθρωπότητα βαδίζει προς τη Λιμοκτονία είτε από τον Πληθωρισμό, με τη Γενική κι Άνιση ύψωσης των Τιμών Πώλησης των Αγαθών Διατροφής είτε από τη διαφορά οπού θα προκύψει στο Εισόδημα των Λαικών Τάξεων από τα Εγγυημένα Αξιόχρεα (Έγγειοι Πρόσοδοι). Αυτοί ήταν οι Thomas Robert Malthus (1766 – 1834) και David Ricardo. & ΙΙ) των Γάλλων Αισιόδοξων, French Optimistic, οπού πίστευαν ότι η Αδέσμευτη λειτουργία αυτών των Οικονομικών Νόμων οδηγεί στη δημιουργία ενός Ευτυχισμένου Κόσμου. Αυτοί ήταν οι Jean Baptiste Say και Frederic Bastiat (1801 – 1850). Με όλους αυτούς τους Οικονομολόγους Συγγραφείς η Φιλελεύθερη Οικονομική Θεωρία έγινε φανερά Ταξική Θεωρία, που εκπροσώπησε τους Μεγαλοαστούς, οι οποίοι θριάμβευαν από τα μέσα του 18ου αιώνα. Αυτή η Τάξη προκάλεσε τις γνωστές κι αναμενόμενες, ιδιαιτέρως από την Εργατική Τάξη, αντιδράσεις.

Με τον Φιλελευθερισμό στον Οικονομικό, Πνευματικό και Πολιτικό Τομέα, συντελέστηκε σημαντική πρόοδος στην ανάπτυξη της Ατομικής Ελευθερίας, της Ελευθερίας στη Σκέψη και στη Συνείδηση, στην απελευθέρωση του Πνεύματος, καθώς και στη Γενική Εξύψωση του Ατόμου. Χωρίς όμως να κατορθωθεί η Αρμονική Τάξη στην Κοινωνία.

Διότι αυτοί οι Συγγραφείς κι η Σχολή τους δεν έλαβαν υπόψη τους τις επικίνδυνες συνέπειες αυτής της Ελευθερίας στην Οικονομία και στις Κοινωνικές Ανωμαλίες οπού προέκυψαν από αυτές. Κτυπητό παράδειγμα κι απόδειξη των όσων εδώ γράφονται είναι το πώς εννοούσε η Γαλλική Αστική Τάξη στα τέλη του 18ου αιώνα το Τρίπτυχο Σύνθημά της: Ελευθερία-Liberte, Ισότητα-Egalite κι Αδελφότητα-Fraternite. Λέγοντας Ελευθερία, στην πράξη εννοούσαν την Απόλυτη Ελευθερία των Συναλλαγών και την κατάργηση των Προνομίων των Ευγενών, προς όφελός τους. Λέγοντας Ισότητα, εννοούσαν την Πολιτική και Νομική Ισότητα -Ταξική Εξίσωση- της Αστικής Τάξης προς αυτή των Ευγενών. Λέγοντας δε Αδελφότητα, εννοούσαν τη σύμπραξη όλων των Αστικών Στρωμάτων και την κοινή τους εξόρμηση, μ’ επικεφαλής τους Αστούς (εκείνη την εποχή Αστοί λέγονταν τα μη Εργατοαγροτικά Αντιτιμαριωτικά Στρώματα), κατά των Ευγενών. Καθώς επίσης, τη Συνεργασία και Συνεννόηση των έξω από τη Γαλλία Αστών, με αντικειμενικό τους Σκοπό την Οικονομικοπολιτική Ανατροπή των Τιμαριούχων.

Απτή δε απόδειξη όλων αυτών είναι η περίπτωση του Francois Babeuf ή και Gracchus (1760 – 1797), ο οποίος γιά χάρη του Φιλολογικού ή Συναισθηματικού Σοσιαλισμού (16ος – 18ος αιώνας), εκτελέστηκε το 1797 από το Διευθυντήριο, Directoire (26/10/1795 – 9/11/1799), γιατί είχε προσπαθήσει να πραγματοποιήσει το Σοσιαλιστικό Ιδεώδες του, ως Αρχηγός της Συνωμοσίας των Ίσων, με το να δώσει στα Συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης το περιεχόμενο οπού ανταποκρίνεται στην ακριβή έννοιά τους.

Έτσι, τη Μεσαιωνική Συνεργασία (συχνά συγχέεται, σε πολλά σημεία, με τον Συνεταιρισμό του Francois Charles Marie Fourier, 1772 – 1837 και των Οπαδών του) και την κάποια Κοινωνική Ηρεμία, τις διαδέχτηκε, οριστικά, η Διαίρεση της Κοινωνίας σε 2 εχθρικές Οικονομικές Τάξεις: στους Εργοδότες-Κεφαλαιοκράτες και στους Εργαζόμενους με Αμοιβή (Δουλειά=Μισθωτή Δουλεία, Μισθωτή Εργασία γιά λογαριασμό Τρίτων). Αυτή η διαίρεση οφείλεται στις πανάθλιες συνθήκες Εργασίας, που είχαν επιβληθεί στους Εργαζόμενους. Διότι, οι Εργοδότες τους, γιά ν’ αυξήσουν τα Κέρδη τους, προσπαθούσαν να ελαττώσουν, όσο γινόταν περισσότερο, τα Έξοδα Παραγωγής.

Γι’ αυτό απαιτούσαν από τους Εργαζομένους τους (κυρίως από τους Βιομηχανικούς Εργάτες) όλο και περισσότερες ώρες Εργασίας, αφού γιά περισσότερες ώρες Εργασίας έδιναν τα ίδια χρήματα, γιά όλο και λιγότερες Αμοιβές. Γι’ αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιούσαν και μικρά παιδιά, από 6 ετών, οπού εκτελούσαν ακριβώς την ίδια Δουλειά με τους Ενήλικους Άνδρες με ακόμη μικρότερους Μισθούς, Από αυτά τα γεγονότα προέκυψε κι ο Ορισμός, Δουλειά=Μισθωτή Δουλεία.

Στην κτηνώδη αυτή κατάσταση της εργοδοσίας, οι Εργάτες δεν μπορούσαν ν’ αντιτάξουν, μέχρι περίπου τα μέσα του 19ου αιώνα, τη μετέπειτα αποτελεσματική Δράση των Επαγγελματικών Οργανώσεών τους, γιατί ο Ατομιστικός Φιλελευθερισμός διέλυσε τα πρώτα τους Σωματεία, καθώς και κάθε είδους Συνδικαλιστική τους Κίνηση. Όμως, τουλάχιστον στο Ιδεολογικό Πεδίο, τ’ αποτελέσματα της Βιομηχανικής Κεφαλαιοκρατίας προκάλεσαν ζωηρές αντιδράσεις. Πολυάριθμοι Οικονομολόγοι είχαν τότε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το Καθεστώς της Ελεύθερης Οικονομίας δεν πέτυχεορισμένα έξοδα να ικανοποιήσει το Γενικό Συμφέρον: σε ξεσπάσματα Κρίσεων Υπερπαραγωγής κι άγριας Εκμετάλλευσης, ειδικά της Εργατικής Τάξης, που τόσο πολύ την “εκτιμούσαν”, ώστε έλεγαν γι’ αυτήν: οι Εργάτες είναι υπεύθυνοι γιά τη δυστυχία τους, που μας είναι πάρα πολύ χρήσιμη. Από οικονομική άποψη, οι Εργάτες θα πρέπει να θεωρούνται Πραγματικές Μηχανές, οπού προσφέρουν μιά ορισμένη Ποσότητα Παραγωγικών Δυνάμεων κι ως αντάλλαγμα απαιτούν ορισμένα Έξοδα γιά τη Συντήρησή τους, ώστε να μπορούν να λειτουργούν με κανονικό και συνεχή τρόπο. Παντού, κάθε 7 – 10 χρόνια, η Οικονομία βρισκόταν σε μιά ασφυκτικότητα των Αγροτών και σε μία σειρά από Πτωχεύσεις και κλεισίματα Εργοστασίων. Με άμεση συνέπεια την καταστροφή των Εργοδοτών και την Ανεργία και Δυστυχία των Αμειβομένων. Έτσι, αυτοί οι Οικονομολόγοι, αναθεώρησαν τελικώς τα συμπεράσματα των Κλασικών και κατέληξαν σε Παρεμβατικά Μέσα (: Κρατικός Παρεμβατισμός). Μόνο που σε ορισμένα Κράτη πήραν τελικώς τις διαστάσεις Ολοκληρωτικού Κρατισμού.

Στο Οικονομικοπολιτικό Πεδίο λοιπόν, μόνο το Σύστημα άλλαξε, ενώ γιά τους Αμειβόμενους η Τυραννία του Κεφαλαίου παράμεινε το ίδιο Απάνθρωπη κι αβάστακτη. Την Αυθαιρεσία του Μεσαιωνικού Ευγενή τη διαδέχτηκε αυτή του Απόλυτου Μονάρχη κι αυτήν την ανάτρεψε η Αστική Τάξη, οπού διοίκησε , οπού διοίκησε το ίδιο Άθλια κι ειδικά η Κεφαλαιοκρατική μερίδα της. Το κακό δεν ήταν μόνο στ’ ότι η εκάστοτε παλιά Κατάσταση ήταν τόσο Φρικτή -αυτή πιά έφευγε, πέθαινε-, ήταν κι ότι η εκάστοτε νέα ήταν πολύ πιό εφιαλτική, τόσο γιά τα νέα μέσα της, όσο και γιατί ως νέα που ήταν, επόμενο ήταν πως θα διαρκούσε γιά πολύ και θα ήταν η Νέα Τάξη Πραγμάτων (κατά τον Marx: Άνθρωπος Ελεύθερος & Δούλος, Πατρίκιος & Πληβείος στη Ρώμη, Ευγενής & Δουλοπάροικος τον Μεσαίωνα, Μάστορας-Αφεντικό- & Κάλφας -Εργάτης- στο τέλος του Μεσαίωνα). Μάλλον η Εξουσία αυτών που αναλάμβαναν τους διέφθειρε, μιά κι οι αρχικές προθέσεις όλων των Συστημάτων ήταν η βελτίωση των συνθηκών κι ένα καλύτερο, όσο και πιό Δίκαιο Αύριο.

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login