©Mynima-Hellas.com

Το τέλος της Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα και οι (σχεδόν ανύπαρκτες για καιρό) προοπτικές της Κεντροδεξιάς.

Το τέλος της Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα και οι (σχεδόν ανύπαρκτες για καιρό) προοπτικές της Κεντροδεξιάς.
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

 

Με ένα δημοψήφισμα επιβεβαιώθηκε η επίσημη χρονική έναρξη της περιόδου της Μεταπολίτευσης : 8 Δεκεμβρίου 1974. Εορταστική σαιζόν και οι βιτρίνες των Αθηνών όπου έμενα τότε , είχαν αρχίσει να στολίζονται με τα καθιερωμένα χριστουγεννιάτικα.

Είχε προηγηθεί βεβαίως η συντριπτική νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Νοεμβρίου με το θηριώδες 54,37% (220 βουλευτικές έδρες!). Με ένα δημοψήφισμα, υπεγράφη το πιστοποιητικό του οριστικού τέλους του κύκλου της Μεταπολίτευσης, στις 5 Ιουλίου του 2015.

Υπήρξε ωστόσο ένα χρονικό «προαναγγελθέντος θανάτου» το οποίο έχει τις απαρχές του στα 1989, και θα εξηγήσω το πώς και γιατί….Πολλοί «προφήτες» μίλησαν για το τέλος της Μεταπολίτευσης από το 1989, ωστόσο αυτό επήλθε μόλις και μετά βίας το θέρος του 2015.

Όσο για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, τα γνωστά τοις πάσιν πλέον αποτελέσματά του, θα τα μελετήσει ο μέλλοντας Ιστορικός στις μουχλιασμένες δέλτους της Ιστορίας, προσπαθώντας σαφώς να ανιχνεύσει τον λόγο, την καταλληλότητα της χρονικής στιγμής και την αναγκαιότητά του πρωτευόντως, δευτερευόντως δε , ποια στάθηκαν τα ευεργετικά του αποτελέσματα για την Ελλαδική Κοινωνία αφ’ ενός (ένωσε ή δίχασε ; ) και για την Ελλαδική διπλωματία και οικονομία αφετέρου (ενίσχυσε τα συμφέροντα και τις συμμαχίες της Ελλάδας ; ).

8 Δεκεμβρίου 1974 λοιπόν ….Βασιλευομένη ή Αβασίλευτη κοινοβουλευτική Δημοκρατία ;

Οι γονείς μου πασιχαρείς θα ψήφιζαν «αβασίλευτη» θεωρώντας το Παλάτι υπεύθυνο όλων των δεινών του τόπου τόσο για τον εμφύλιο πόλεμο του 1944-1949, όσο και για τα Ιουλιανά του 1965, την δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967, ακόμη και για την εθνική τραγωδία της Κύπρου το 1974. Οραματίζονταν ισότητα, δικαιοσύνη, δίκαιη ανακατανομή του πλούτου της Πατρίδας στους πολίτες της, δωρεάν παιδεία και εκπαίδευση, εξάλειψη της ανεργίας, τέλος στην μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιοπρεπή σύνταξη, χάραξη και εφαρμογή μιας εθνικής, πολυδύναμης, πολυδιάστατης και υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής, οικονομική ανάπτυξη και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των παράκτιων γραμμών και νήσων της Πατρίδας που θα έφερνε και την πολυπόθητη εθνική ανεξαρτησία με την λαϊκή κυριαρχία….Θεώρησαν λοιπόν ότι η «βασιλευομένη» θα μπλοκάριζε όλα τα παραπάνω και επιπροσθέτως θα έπρεπε να τιμωρηθεί για τα μεγάλα και προδοτικά λάθη της.

Θεώρησαν ακόμη ότι η Ελλάδα χρειαζόταν ένα σύγχρονο πολίτευμα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό (πολίτευμα που δεν θα ακολουθούσε ωστόσο το «Σύμφωνο της Βαρσοβίας»).

Χρειαζόταν έναν Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας εκλεγμένο είτε απ’ τον λαό άμεσα είτε έστω έμμεσα από την Βουλή, ο οποίος Πρόεδρος (άνδρας ή γυναίκα), θα ενσάρκωνε το αδούλωτο φρόνημα και την λεβεντιά του Έθνους , θα διέθετε τον νου του σοφού Νέστορα και του πανέξυπνου Οδυσσέα, και θα προάσπιζε κυρίως και αρκούντως ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, λαϊκό, ισχυρό και ανεξάρτητο κράτος.
Σπαράγματα μνήμης έχουν μείνει μέσα μου—μαθητής Γ΄ Δημοτικού στο Αμαρούσιον όπως το λέγαμε τότε Αττικής, όταν τους είδα να πανηγυρίζουν την πλήρη επικράτηση της «αβασίλευτης» και εμένα να έχω στην διάθεσή μου πάρα πολλά χαρτιά με το ΝΑΙ και το ΟΧΙ, τα οποία για μήνες, αν όχι για χρόνια, με βόλεψαν πολύ για πρόχειρες σημειώσεις, ζωγραφιές, χαρτοκοπτικά-κατασκευαστικά παιχνίδια κατ’ οίκον και άλλα.
Και ακολούθησε επίσημα και πανηγυρικά η Μεταπολίτευση….

Ένα από τα βασικά θεμέλια στα οποία χτίστηκε η Μεταπολίτευση ήταν ο φιλο-αριστερισμός (όχι ο φιλο-κομμουνισμός, υπάρχει διαφορά), και το μένος εναντίον της Δεξιάς κυρίως παράταξης—ενίοτε εναντίον και του Κέντρου, όσο υπήρχε αυτό ενεργό τουλάχιστον, γιατί ως γνωστόν η Ένωση Κέντρου υπό τον Γεώργιο Μαύρο κατέβηκε στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1981 σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ όπου και ο προαναφερόμενος εξελέγη βουλευτής επικρατείας.

Η Δεξιά παράταξη (αφού είχε εκλείψει οριστικά πλέον το «Παλάτι»), κατηγορήθηκε ανοιχτά για όλα τα δεινά της χώρας. Η κριτική υπήρξε ανηλεής , τόσο στις συνάξεις των πανεπιστημιακών αμφιθέατρων όσο και στους συνδικαλιστικούς φορείς και στο Κοινοβούλιο.

Αυθαίρετα και ανιστόρητα, η Δεξιά ενοχοποιήθηκε και ταυτίστηκε από το αντι-τρικουπικό κίνημα και την πτώχευση επί Τρικούπη μέχρι τον αντι-βενιζελισμό και την μικρασιατική καταστροφή του 1922! Στις μέρες μας η Δεξιά φορτώθηκε από τη συνεργασία Βασιλέως Γεωργίου του Β΄ και Ιωάννη Μεταξά για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του 1936 μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Σωτήρη Πέτρουλα, την κυοφορία του καθεστώτος της 21ης Απριλίου και την τραγωδία της Κύπρου.

Η Δεξιά φορτώθηκε ακόμη και την μετανάστευση των Ελλήνων προς όλα τα μήκη και πλάτη του Πλανήτη, μια μετανάστευση που συνεχίστηκε ακόμη και στα μεταπολιτευτικά χρόνια 1974-1979 με μεγάλους ρυθμούς. Εφόσον τα πράγματα ήταν έτσι , αποφασίστηκε και εφαρμόστηκε –κατόπιν και της ψήφου του λαού βεβαίως, ο περίφημος «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» της Κοινωνίας και το «πλάτεμα» και «βάθεμα» της Δημοκρατίας. Απενοχοποιήθηκαν (και όχι ασφαλώς αποποινικοποιήθηκαν) η σπατάλη, η κακοδιοίκηση, οι αυθαιρεσίες στον δημόσιο τομέα, οι συνεχείς διορισμοί, ο υπερβολικός δανεισμός, προσωπικός και κρατικός.
Τελικώς η Μεταπολίτευση έκλεισε με τα συντρίμμια πολλών ονείρων και μέσα σε ένα πνευματικό, πολιτιστικό, οικονομικό, ασφαλιστικο-συνταξιοδοτικό, αναπτυξιακό, δημοσιονομικό, παραγωγικό και εκπαιδευτικό τέλμα. Έκλεισε υπό το σοκ της πιθανότητας Grexit, κλειστών τραπεζών και νέων συμφωνιών με τους δανειστές έπειτα από το Μνημόνιο 1 και το Μνημόνιο 2. Έκλεισε με μία καλπάζουσα ανεργία, ειδικώς «νεανική» ανεργία, με ένα μεγάλο αριθμό νεαρών επιστημόνων να φεύγουν προς όλα τα μήκη και πλάτη του Πλανήτη, με επιχειρήσεις να μετακομίζουν σε γειτονικές χώρες λόγω παραγόντων που ενισχύουν εκεί το «επιχειρείν» (κυρίως χαμηλή φορολογία), με κλειστά καταστήματα, με προβληματική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με πλήθος άλυτων προβλημάτων στην Δημόσια Εκπαίδευση σε όλες της τις βαθμίδες, με προβλήματα στα συνταξιοδοτικά ταμεία. Έκλεισε με έναν γενικό δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών λίγο πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου στις 770 περίπου μονάδες—ένα πισωγύρισμα δηλαδή περίπου μιας εικοσαετίας. Έκλεισε επίσης η περίοδος της Μεταπολίτευσης με ένα συνεχώς διογκούμενο πρόβλημα αυτό της υπογεννητικότητας και της εκγήρανσης του πληθυσμού μας, όταν οι τοπογεωγραφικοί γείτονές μας αυξάνονται συνεχώς.

Έκλεισε με το συνεχώς διογκούμενο πρόβλημα της εισόδου των μεταναστών στην Πατρίδα μας χωρίς την επαρκή βοήθεια και στήριξη απ’ την Ευρώπη, δίχως συγκεκριμένη χάραξη κοινής μεταναστευτικής πολιτικής ακόμη και από τους εταίρους μας στην Ευρώπη, όταν η Ουγγαρία ανακοίνωσε (διαφωνώ κάθετα βέβαια) ότι θα προχωρήσει στο ύψωμα τετράμετρου φράχτη προκειμένου να εμποδίσει την διέλευση μεταναστών!

Τέλος, ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε με την διάλυση της πολλά υποσχόμενης ελαφράς αλλά και βαριάς βιομηχανίας που άρχισε να αναπτύσσεται στη χώρα ήδη από την δεκαετία του 1960. Για του λόγου το αληθές και εξετάζοντας τα πράγματα υπό το τοπικό πρίσμα, όσο αφορά την Αχαΐα , αναφέρουμε εδώ τα εργοστάσια Λαδόπουλου, Μίσκο, Πιρέλλι, Πειραϊκή-Πατραϊκή- Αβέξ και άλλα.

Η καινοτομία δεν κατέλαβε την θέση που έπρεπε να της ανήκει, το κέρδος και η επιχειρηματικότητα εν πολλοίς δαιμονοποιήθηκαν, η γραφειοκρατία απέκτησε μεγάλες διαστάσεις, η δημόσια μηχανή έγινε δυσκίνητη ενώ δεν έλλειψε και η κομματική διαχείριση του κράτους (ομολογουμένη από εκπροσώπους αρκετών κομμάτων)—γεγονός που χειροτέρεψε την κατάσταση. Και θα είχε επέλθει η κατάρρευση ασφαλώς ενωρίτερα αν η ένταξη στο νόμισμα του Ευρώ δεν ανανέωνε την δυνατότητα του δανεισμού βυθίζοντας όμως τη χώρα πιο βαθειά στα αβυσαλέα βάθη του χρέους. Ένα χρέος που έχει γίνει πλέον ασήκωτο, επαχθές και στραγγαλίζει όλες τις προσπάθειες για ανάπτυξη απ’ όπου κι αν αυτές προέρχονται με έναν παραγωγικό ιστό της χώρας να έχει διαρραγεί προ πολλού (παράδειγμα η παραγωγή όλων των τύπων κρεάτων όπως κοτόπουλου, αμνοεριφίων, βόειων κ.τ.λ. καλύπτει μόλις το 54% των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού μας).

Η βραδυφλεγής βόμβα αποτελούμενη από δημοσιονομικά ελλείμματα, χαμηλή παραγωγή, χαμηλή ανταγωνιστικότητα, διογκωμένο χρέος, μαζί με άπαντα τα προαναφερόμενα συναφή και μη προβλήματα, ανατινάχτηκε στα χέρια ενός Πρωθυπουργού, νέου ανθρώπου 40 ετών ο οποίος είχε καταφέρει να πείσει τον Ελληνικό λαό στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 πως θα παλέψει για το τέλος της ύφεσης, της λιτότητας και την εμφύσηση ενός νέου ριζοσπαστικού αέρα που θα πνεύσει ακόμη και στις ισχυρές χώρες της Ευρώπης για μία νέα προοδευτική Ευρώπη των λαών. Τα ζητήματα είναι ακόμη ανοιχτά και ο δρόμος φάνηκε πολύ πιο ανηφορικός και δύσβατος –και με πολλές παγίδες, απ’ ότι είχε εκτιμηθεί αρχικά. Όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος και σ’ αυτό το σημείο του άρθρου θα εξεταστεί μόνο ο ρόλος (αν θα μπορέσει να διαδραματίσει ρόλο) η Κεντροδεξιά παράταξη από τούδε και εμπρός.
Κατ’ αρχήν , πρέπει να σημειωθεί ότι καθ’ όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης, η Κεντροδεξιά δεν υπερασπίστηκε σθεναρώς όχι μόνο το έργο της αλλά ούτε καν τον εαυτό της. Διακατείχετο από ένα φοβικό έως ενοχικό σύνδρομο απέναντι στη σοσιαλαριστερά. Κάθε φορά δε που επανερχόταν στην εξουσία έπειτα από τις ήττες του ΠΑ.ΣΟ.Κ (1989-1990 και 2004) συνέβαινε να συμπεριφέρεται περίπου ως «δεξιό» ΠΑ.ΣΟ.Κ , μην αλλάζοντας νοοτροπίες και εφαρμογές. Και όταν ανέβηκε στην εξουσία ποτέ δεν κατάφερε να εξαντλήσει ολόκληρη τετραετία (και οι εκλογές του 1993 ήταν πρόωρες και αυτές του 2007 και αυτές του 2009), αντιμετωπίζοντας την εξουσία ως οδύνη και άλγος ενίοτε.

Πολλές φορές στάθηκε προδομένη και εκ των έσω. Η Νέα Δημοκρατία ατύχησε επίσης με τις συνεχείς διασπαστικές κινήσεις εντός των κόλπων της. Το κόμμα ΔΗΑΝΑ (Δημοκρατική Αναγέννηση : 1985-1994), καθώς και η ΠΟΛΑΝ (Πολιτική Άνοιξη : 1993-2004), αποτέλεσαν σοβαρή τροχοπέδη στην κυβερνητική σταθεροποίησή της και στην κατανίκηση του αντιπάλου που ήταν κυρίως το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Οι τότε ιδρυτές και αρχηγοί των προαναφερόμενων κομμάτων ήταν σπλάχνα από τα σπλάχνα της παράταξης. Και ο ΛΑΟΣ όμως (Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός : 2000-έως σήμερα), άντλησε από την Νέα Δημοκρατία και μείωσε τη δυναμική της. Αρκεί να σκεφτούμε για το τελευταίο, ότι στις εκλογές του 2009 όπου έχασε η Νέα Δημοκρατία, ο ΛΑΟΣ κατάφερε να αγγίξει το μεγάλο ποσοστό του 5.63% εκλέγοντας 16 βουλευτές! Βασικό στοίχημα για την Νέα Δημοκρατία όταν αυτή επανέκαμπτε έπειτα από τόσα πέτρινα γι αυτήν χρόνια (1993-2004) και βασικά προεκλογικά συνθήματα ήταν το τέλος της διαπλοκής και διαφθοράς, και κυρίως η «επανίδρυση του κράτους», μία επανίδρυση υποσχόμενη εκ θεμελίων που θα διόρθωνε όλα τα συσσωρευμένα μέχρι τότε τουλάχιστον λάθη της Μεταπολίτευσης.

Αντί αυτών, αντί του τέλους των κομματικών επιλογών, της καταπολέμησης και μείωσης του δανεισμού και του χρέους, της μερικής έστω αναπροσαρμογής της γεωπολιτικής κατεύθυνσης της εξωτερικής πολιτικής πέρα των συνδρόμων του τύπου «ανήκομεν εις την Δύσιν», αντί της καταβολής μεγάλων προσπαθειών για αλλαγή νοοτροπίας του Ελληνικού λαού έπειτα από έναν «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» των ετών 1981-1989 και 1993-2004, όχι μόνο δεν επανιδρύθηκε το κράτος αλλά ο Τιτανικός συνέχισε ακάθεκτος την πορεία του προς τα νερά του Καστελόριζου του Γεωργίου Παπανδρέου όπου ανακοινώθηκε η προσφυγή της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και όμως!

Το 2004 η Νέα Δημοκρατία διέθετε εκτός από ισχυρότατη κοινοβουλευτική παρουσία , και το ηθικό πλεονέκτημα μιας και είχε προηγηθεί συν τοις άλλοις και η μεγάλη καταστροφή του χρηματιστηρίου (άνοδος και πτώση : 1999—2001).

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν νίκη της Νέας Δημοκρατίας με 45.36%.

Αν σε αυτό προσθέταμε και το 2.19% που έλαβε τότε ο νεοσυσταθείς ΛΑΟΣ, η Κεντροδεξιά παράταξη προσέγγισε το 48% περίπου των ψήφων του λαού!

Θα μπορούσε να στηριχθεί στον λαό και να κάνει όσα είχε υποσχεθεί με βήματα γοργά και τολμηρά εντός των πλαισίων του αστικού πολιτεύματος και της ευρωπαϊκής προοπτικής….ατυχώς άλλη μία ευκαιρία για την παράταξη είχε χαθεί.
Και τώρα ποιες προοπτικές παρουσιάζονται για την Κεντροδεξιά στην Ελλάδα; Από την αρχή ξεκαθαρίζουμε πως αυτές είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Μετά τη σθεναρή και λυσσώδη υποστήριξη του ΝΑΙ στο τελευταίο δημοψήφισμα και τα διαγγέλματα-παρεμβάσεις στελεχών της Νέας Δημοκρατίας των οποίων ο ρόλος έχει κλείσει προ πολλού, στη συνείδηση του λαού φαίνεται ότι η παράταξη είναι ένα μνημονιακό κόμμα το οποίο ακόμη συμπλέει με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και συνταυτίζεται πλήρως σε αυτή την κατεύθυνση.

Πώς αλλιώς εξηγείται η μεγάλη στήριξη που παρέχεται ακόμη στον ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με τα τελευταία αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων τη στιγμή μάλιστα που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλο εσοκομματικό πρόβλημα με πολλούς βουλευτές του να μην υπερψηφίζουν το «νέο μνημόνιο»;

Στη συνείδηση του λαού έχουν καταλογιστεί μάλλον αμετακλήτως οι ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ, σε σημείο να δίδεται σχεδόν «χάρη» στον ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα διαδραματίστηκαν από τον Ιανουάριο ως τον Ιούλιο του 2015.
Αν θέλει η Κεντροδεξιά παράταξη να επανέλθει στο προσκήνιο ως κόμμα Ευρωπαϊκού καθαρά προσανατολισμού, ως κόμμα λαϊκό με κυρίαρχο σύνθημά του τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» και την ουσιαστική «επανίδρυση του Κράτους»–όχι βεβαίως με κομματικά κριτήρια, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να απογαλακτιστεί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ με το οποίο συνέπλευσε για πολλά έτη από το 2010 και εντεύθεν.

Θα πρέπει έπειτα να λειτουργήσει ως ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση με επιχειρήματα, κύρος, όχι ισοπεδωτικά και με είρωνα διάθεση.

Ας μην διαφεύγει της προσοχής ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή, και μετά τα τόσα που έχουν επισυμβεί, εξακολουθεί να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού. Και στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες αποφασίζει ο λαός.

Η Νέα Δημοκρατία όμως θα πρέπει και σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να εκλέξει Αρχηγό.

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές το θέμα ήδη οριοθετούταν για την άνοιξη του 2016. Θεωρώ ότι το χρονικό διάστημα είναι μεγάλο και ο Αρχηγός θα έπρεπε να εκλεχθεί ενωρίτερα χωρίς να θέλω να θίξω το Πρόσωπο που αυτή τη στιγμή ηγείται και τις ικανότητές του.

Ο χρόνος θα δείξει και εδώ το σωστό ή το λανθασμένο του εγχειρήματος.

Εν πάσει περιπτώσει, όταν θα γίνουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη του νέου Αρχηγού, ασφαλώς και αυτός δεν θα πρέπει να αναδειχθεί με εκλογικές διαδικασίες του τύπου «μπαίνω μέσα, πληρώνω συμμετοχή 2 ή 3 Ευρώ και ψηφίζω για Πρόεδρο της Ν.Δ».

Δεν μπορεί να έχει αυτό το δικαίωμα ο κάθε ένας περαστικός της κάλπης μιας εσωκομματικής διαδικασίας. Θα πρέπει να ανανεωθούν οι εγγραφές των μελών στο κόμμα, να καταβάλει το κόμμα προσπάθειες για ανάδειξη και άλλων μελών και μόνο αυτοί να έχουν το δικαίωμα ψήφου.

Μέσα απ’ αυτές τις διαδικασίες, ακόμη και ένας αριθμός 150.000 ψηφοφόρων (αλλά επίσημων μελών της Νέας Δημοκρατίας), μπορεί να θεωρηθεί αρκούντως ικανοποιητικός και αντιπροσωπευτικός για την ανάδειξη του νέου Αρχηγού της. Φυσικά όσο μεγαλύτερος περαιτέρω ο προαναφερόμενος αριθμός τόσο το καλύτερο, φτάνει οι μετέχοντες στην εσωκομματική εκλογική διαδικασία να είναι μέλη του κόμματος.
Τελευταίο για την ανάδειξη του «Αρχηγού», εάν θέλει η Κεντροδεξιά Παράταξη να επανακάμψει είναι και το ηλικιακό κριτήριο κι ας είναι «ο παλιός αλλιώς», όπως ακούστηκε εσχάτως στην Βουλή. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ έχει σ’ αυτό το σημείο κάτι να διδάξει την Ν.Δ…Ο νέος Γραμματέας του ΠΑ.ΣΟ.Κ ο κ. Ξεκαλάκης είναι μόλις 39 ετών. Η νεοεκλεγείσα Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟΚ είναι μόλις 52 ετών! Ο νέος Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ ο κ. Θεοχαρόπουλος είναι 35 ετών! Η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κα. Κωνσταντοπούλου είναι 39 ετών και ο Πρωθυπουργός μας είναι σαραντάρης….

Η Ν.Δ., θα πρέπει να ξεφύγει από τη λογική των τζακιών, από τους δεινοσαυρισμούς του παρελθόντος, από τις ιδεοληψίες της και να αναδείξει υποψηφιότητες μικρής χρονολογικής ηλικίας, προσωπικότητες μην έχουσες σχέση με κανένα μνημόνιο, άντρες και γυναίκες μορφωμένους, προσωπικότητες φρέσκιες, με επαυξημένα τυπικά προσόντα, ακηλίδωτους και «ατσαλάκωτους».

Μέσα από τέτοιου είδους υποψηφιότητες θα πρέπει δια της ψήφου των μελών της Νέας Δημοκρατίας να αναδειχθεί το συντομότερο δυνατόν ο νέος Αρχηγός με σκοπούς την επανίδρυση της Παράταξης, το γενικό προσκλητήριο της ένωσης μιας τραυματισμένης παράταξης και την ανιδιοτελή προσφορά στην Πατρίδα κατόπιν σχεδιασμού και σωστής και επίπονης προετοιμασίας. Εάν στην Κεντροδεξιά Παράταξη επικρατήσουν άλλες λογικές και άλλες πρακτικές, τότε και θα έχει αδικήσει τον εαυτό της αλλά επιπροσθέτως, η Νέα Δημοκρατία θα αντιμετωπίσει το θανάσιμο κίνδυνο μιας περαιτέρω φθοράς και διόλου απίθανο να βαδίσει στα χνάρια του έταιρου πρώην μεγάλου κόμματος που αγωνίζεται πλέον για την επιβίωσή του. Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος λοιπόν….

Ελληνομνήμων

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login