©Mynima-Hellas.com

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα – 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941-6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018. ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα – 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941-6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2018. ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα

Στη μνήμη του πατέρα μου Δημήτρη Καπετανόπουλου, που σαν σήμερα, 6 Απριλίου 2002, πριν 16 χρόνια,»έφυγε» δίπλα μου, δίνοντας τη ζωή του για τη δική μου.

«Ας τολμήσει όποιος θέλει να μετρηθεί μαζί μας. Δεν θα περάσει! ΟΧΙ! Θα τιμήσουμε τα όπλα μας σαν γνήσιοι Έλληνες στρατιώτες, και θα σπάσει ο εισβολέας τα μούτρα του πάνω στο φράγμα της φωτιάς μας, πάνω στα φουσκωμένα από θυμό στήθια μας ή θα σκοντάψει θανατερά πάνω στα πτώματα μας».
Απόσπασμα από το γράμμα Έλληνα στρατιώτη που υπηρετούσε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
(Αρχείο Μουσείου Εθνικής Αντίστασης Δήμου Ηλιούπολης, 26 Μαρτίου 1941).

«Συνιστώ εις τον Αθηναϊκόν λαόν ζωηρώς πειθαρχίαν εις τας διαταγάς των αρχών, ιδιαιτέρως δε επιμένω, όπως κατανοηθή καλώς υπό πάντων, ότι, μέχρι της 6ηςαπογευματινής της σήμερον πρέπει να παραδοθούν εις τα οικεία αστυνομικά τμήματα τα υπό των ιδιωτών κατεχόμενα όπλα (κυνηγετικά, στρατιωτικά πιστόλια και μαχαίρια) πλην των παλαιών οικογενειακών κειμηλίων. Οπου υψούται ελληνική σημαία πρέπει δεξιά της να υψούταικαι η Γερμανική».
(Δήμαρχος Αθηναίων, 28 Απριλίου 1941).
Από το πνεύμα των δύο κειμένων γίνεται αντιληπτό, ότι το 1941, όπως και σήμερα, υπήρχαν δυο κυρίαρχες αντιλήψεις για το τί έπρεπε να πράξουν οι Ελληνες απέναντι στο Φασισμό, στρατιωτικό τότε, οικονομικό σήμερα.
του Περικλή Δ.Καπετανόπουλου
δημοσιογράφου-ιστορικού

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα

Πριν ξημερώσει η  6η Απριλίου του 1941, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα φον Ερμπαχτ χτύπησε στις 5.15 π.μ την πόρτα του σπιτιού του πρωθυπουργού Αλ. Κορυζή. Επιδίδοντας το τελεσίγραφο ο Γερμανός πρεσβευτής τόνισε στον Ελληνα πρωθυπουργό ότι ο πόλεμος στρεφόταν κατά της Αγγλίας, η οποία είχε μεταφέρει στην Ελλάδα, ορισμένες στρατιωτικές μονάδες, σε κάθε περίπτωση εντελώς ανεπαρκείς για την αποτελεσματική άμυνα της χώρας. Η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας αποτελεί συνέχεια του πολέμου στα αλβανικά βουνά, που ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου 1940(Λιναρδάτος, 1995:296).

«Η Ελλάς – αναφερόταν χαρακτηριστικά στη γερμανική διακοίνωση  -, επιτρέπουσα εις αγγλικάς δυνάμεις να θέσουν και πάλιν πόδα εις Ευρώπην και ούσα το μόνον ευρωπαϊκόν κράτος που έπραξεν τοιούτον τι, ανέλαβε βαρείαν ευθύνην έναντι της Ευρωπαϊκής κοινότητος. Ασφαλώς ο ελληνικός λαός δεν ενέχεται εις την εξέλιξιν αυτήν…Οθεν η κυβέρνησις του Ράιχ έδωσε εις τα στρατεύματά της τη διαταγήν να εκδιώξουν εκ του ελληνικού εδάφους τας βρετανικάς δυνάμεις… Η κυβέρνησις του Ράιχ είναι πεπεισμένη ότι εκδιώκουσα ταχέως εξ Ελλάδος τους παρεισάκτους Αγγλους παρέχει αποφασιστικήν υπηρεσίαν τόσον εις τον ελληνικόν λαόν όσον και εις την ευρωπαϊκήν κοινότητα…»(Παπαδάκης, 1957:167-174).
Το πνεύμα του Μετώπου
Στις 26 Μαρτίου 1941, τα γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να παίρνουν θέσεις κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Προετοιμάζονται για την εισβολή. Από την ελληνική πλευρά των συνόρων οι ελληνικές δυνάμεις προφυλακής είναι ελάχιστες. Ο κύριος όγκος του στρατού μας βρίσκεται στην Αλβανία. Ο εξοπλισμός των ελληνικών δυνάμεων είναι πολύ κατώτερος του γερμανικού, όσον αφορά τον εξοπλισμό του στρατού ξηράς. Στην αεροπορία η γερμανική υπεροχή είναι ολοκληρωτική.
Όμως αυτή η ανισομετρία των δυνάμεων δεν φαίνεται να απασχολεί τους Έλληνες στρατιώτες που περιμένουν καρτερικά, γνωρίζοντας ότι είναι η σειρά τους να υπερασπίσουν το πάτριο έδαφος.
Διαβάζοντας επιστολές στρατιωτών από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, προς τις οικογένειες τους τις παραμονές της επίθεσης των Γερμανών, στάθηκα σε μια επιστολή, η οποία αποτυπώνει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο το πνεύμα της φιλοπατρίας και της αυτοθυσίας που διέκρινε τους υπερασπιστές των οχυρών.
Είναι το γράμμα ενός Ελληνα φαντάρου, ο οποίος με την κήρυξη του πολέμου με την Ιταλία, ήρθε στην Ελλάδα και έσπευσε να καταταγεί εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό.
Η επιστολή του αποτελεί μνημείο της νεώτερης ελληνικής πολεμικής ιστοριογραφίας, διότι μας δίνει πλήθος πληροφοριών για την κατάσταση στα σύνορα την παραμονή της γερμανικής εισβολής, όχι μόνο στον ελληνικό στρατό, αλλά και στον πληθυσμό της παραμεθορίου περιοχής του Μπέλλες.
Στην πολιτική του ζωή, ο επιστολογράφος στρατιώτης, (κάτοικος Ηλιούπολης μεταπολεμικά), ήταν δημοσιογράφος στον ελληνόφωνο τύπο της ελληνικής παροικίας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Στην γραφή του διακρίνει κανείς την ψυχρή απόφαση να πολεμήσει μαζί με τους συναδέλφους του, μέχρι θανάτου. Αναφέρει χαρακτηριστικά : «Στα γυμνά δέντρα τριγύρω μας, κουρνιάζουν κοπάδια μαύρα κοράκια. Κάτι προσμένουν, κάτι ελπίζουν. Περιμένετε μαύρα κοράκια, γι΄αυτό ήρθαμε εδώ όλοι μας».
Σε άλλο σημείο σημειώνει ότι : «η ζωή μας εδώ είναι άγρυπνη αναμονή».
Συνομιλώντας ο στρατιώτης – δημοσιογράφος με τους χωρικούς στα χωριά της «πρώτης γραμμής», που εθελοντικά βοηθούν στις στρατιωτικές προετοιμασίες γράφει: «Νάκουγες τον απλό χωρικό… Έχει οικογένεια στις Σέρρες. Κι΄έχει ένα γιό στο μέτωπο. Τα ζώα και το αμάξι είναι δικά του. Πρόσθεσε και τον αχώριστο μ΄ αυτά γέρικο εαυτό του και τα προσέφερε όλα στην Πατρίδα».
Οι Ελληνες στρατιώτες στα οχυρά πολέμησαν σαν ήρωες.
Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του έφεδρου λοχία Ιτσιου, από τα Άνω Πορόια.
Ο γερμανός διοικητής του επιτιθεμένου τάγματος, αιχμαλώτισε την ομάδα των ελλήνων στρατιωτών του πολυβολείου Π8 όταν πλέον εξαντλήθηκαν όλα τα πυρομαχικά και οι 33.000 σφαίρες, στην Ομορφοπλαγιά, κοντά στα Άνω Πορόια.

Ο διάλογος του Ιτσιου με τον γερμανό ανώτερο αξιωματικό, έχει ως εξής:
– Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου;
– Λοχίας Ίτσιος: Δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής.
– Στρατηγός Σόρνερ: Εσύ;
– Λοχίας Ίτσιος: Ναι!
– Στρατηγός Σόρνερ: Συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου.
– Λοχίας Ίτσιος: Έκανα το καθήκον μου.
– Στρατηγός Σόρνερ: Τώρα θα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες.
Μετά από αυτό ο Σόρνερ έδωσε εντολή παρουσίασης όπλων σε μια διμοιρία Γερμανών στρατιωτών προς τιμήν του Ίτσιου, και αμέσως μετά έδωσε διαταγή να εκτελεστεί ο Ίτσιος, κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης.
Άφησε ελεύθερους ωστόσο τους δύο στρατιώτες που ήταν μαζί του.Πρόκειται για το πρώτο έγκλημα πολέμου των Γερμανών στην Ελλάδα. Οι φωτογραφίες της Βέρμαχτ επιβεβαιώνουν τις μαρτυρίες των στρατιωτών του λοχία Ίτσιου που ήταν αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας του, ότι πυροβολήθηκε εξ επαφής στο κεφάλι με περίστροφο, ενώ είχε ήδη παραδοθεί.

Η γερμανική επίθεση

Τα γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκαν στα ελληνικά τμήματα προκαλύψεως της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, στις 5.15 π.μ. Την ίδια μέρα η Γερμανία επιτέθηκε και στη Γιουγκοσλαβία. Η αντίσταση των γιουγκοσλαυικών στρατευμάτων κατέρρευσε γρήγορα. (Richter, 1998:436).
Οι ελάχιστες ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που υπεράσπιζαν τα οχυρά σε Μακεδονία και Θράκη προέβαλλαν πεισματώδη αντίσταση απέναντι σε ένα κατάφρακτο έχθρό, τον ισχυρότερο που είχε εμφανιστεί ποτέ σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η αντίσταση των στρατευμάτων του μετώπου, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αν ληφθεί υπόψη και διάθεση που επικρατούσε στην ανώτατη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία για γρήγορη συνθηκολόγηση.

Στις 9 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Θεσσαλονίκη. Ο διοικητής του Γ` Σώματος Στρατού Γ. Τσολάκογλου, σε συμφωνία με τους άλλους δύο σωματάρχες, τον Δεμέστιχα και τον Μπάκο, υπογράφει πρωτόκολλο ανακωχής, στις 20 Απριλίου. Οι Γερμανοί με την ολοκλήρωση της κατάληψης της χώρας, τον διόρισαν πρωθυπουργό της πρώτης κυβέρνησης Κουίσλινγκ.(Τσολάκογλου, 1959:130-133).
Οι σειρήνες του δοσιλογισμού
Οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα, στις 27 Απριλίου του 1941. Στο γωνιακό καφενείο «Παρθενών» που υπήρχε απέναντι από το κτήμα ΘΩΝ, στη συμβολή της  Αλεξάνδρας με την Κηφισίας, τους υποδέχθηκαν και τους παρέδωσαν την πόλη, ο ανώτερος στρατιωτικός διοικητής Αττικοβοιωτίας στρατηγός Καβράκος, ο νομάρχης Αττικοβοιωτίας Πεζόπουλος, ο Δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς, ο Δήμαρχος Πειραιά Μιχ. Μανούσκος και ο συνταγματάρχης Κανελλόπουλος ως διερμηνέας.(Γρηγοριάδης, 1976:16).
Στις 29 Απριλίου και ενώ καταφθάνουν ακόμα μονάδες γερμανικές στην Αθήνα, η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ» με πανηγυρικό άρθρο αναγέλει:»Εντός εικοσιτετραώρων η κατάληψις της χώρας μας θα έχει συμπληρωθή. Ετσι η Ελλάς βγαίνει από τον πόλεμο – και βγαίνει οριστικώς από τον πόλεμον, καθ’ ον τρόπον εβγήκαν όλαι σχεδόν αι χώραι της ηπειρωτικής Ευρώπης. Δεν είνε μόνη η Ελλάς που ευρίσκεται εις αυτήν τη θέσιν. Από της Νορβηγίας μέχρι του Ταινάρου και από των Πυρηναίων μέχρι των παρυφών της Ουκρανίας υπάρχει δι’ όλους τους λαούς της Ευρώπης απόλυτος ταυτότητα εις τας πολιτικάς και άλλας συνθήκας της υπάρξεώς των. Αυτό δεν το λέγομεν προς παρηγορίαν μας. Τα λέγομεν διά να τονίσωμεν τη βασικήν κατά τη γνώμην μας αλήθειαν που δεν πρέπει ποτέ να φεύγη από τα μάτια μας, ότι δηλαδή τα ελληνικά προβλήματα που εδημιουργήθησαν από της 27ης Απριλίου δεν ημπορούν να αντιμετωπισθούν παρά εις το πλαίσιο της Νέας Ευρωπαϊκής πραγματικότητος.Πρέπει να καταλάβουμε ότι εφεξής αποτελούμεν μέρος ενός εκτεταμένου ηπειρωτικού συνόλου του οποίου όλα τα τμήματα θα έχουν αναποφεύκτως κοινότητα κατευθύνσεων και προπαντός κοινότητα συμφερόντων, οικονομικών και άλλων. Αυτή η ηπειρωτική σύλληψις της υποστάσεώς μας πρέπει να αποτελέση το πλαίσιον μέσα εις το οποίον θα κινηθούμε. Η τύχη μας είναι εφεξής αρρήκτως συνδεδεμένη προς την τύχη της γηραιάς Ηπείρου της οποίας αποτελούμεν τη νοτιοανατολικήν εσχατιάν».(ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ 29 Απριλίου 1941).
Την ίδια μέρα (29/4/1941), η «Εστία»  έγραφε: «Ο πόλεμος ετελείωσε διά την Ελλάδα. Θα νικήσει ο Αξων». Το «Ελεύθερον Βήμα» (2/5/1941) έκανε λόγο για κοινότητα συμφερόντων Ελλάδας και δυνάμεων του Αξονα. Η «Ακρόπολις» (15/5/1941) ονόμαζε «το δεύτερον όχι», δηλαδή την αντίσταση στους Γερμανούς, εγκληματικότερον του πρώτου (της αντίστασης στους Ιταλούς). «Καλώς συνετάγη» ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Ελληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών «Καθημερινή» της 1/6/1941. Και τα «Καθημερινά Νέα» στον τίτλο τους ονόμαζαν «Αίσχος» την αντίσταση των πατριωτών της Κρήτης στις ορδές του Χίτλερ.(Ρούσος, 1976:56).
Αλήθεια, πόσο κοινά σημεία έχει η περιγραφή της «Νέας Ευρώπης» από τις στήλες των κατοχικών εφημερίδων το 1941, με την γερμανική οικονομική κατοχή και πολιτική εποπτεία που με τον μανδύα των μνημονίων δοκιμάζει σήμερα σκληρά την Πατρίδα μας και τον Λαό μας;

https://dimosiografospress. blogspot.gr/2018/04/6-1941-6- 2017.html

Βιβλιογραφία
Αρχείο Μουσείου Εθνικής Αντίστασης Δήμου Ηλιούπολης. (26 Μαρτίου 1941). Γράμμα στρατιώτη από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα,. (Φυλλάδιο). Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα: Ανώνυμος Ελληνας στρατιώτης.
Γρηγοριάδης, Σ. (1976). Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. Αθήνα: Καπόπουλος.
Λιναρδάτος, Σ. (1995). Ο πόλεμος του 1940- 41 και η μάχη της Κρήτης,τόμος Β’ σελ. 296. Αθήνα: Διάλογος.
Παπαδάκης, Β. (1957). «Διπλωματική Ιστορία του Ελληνικού Πολέμου 1940- 1945». Αθήναι: [χ.ε.].
Πλυτάς, Α. (28 Απριλίου 1941). Διάγγελμα προς το λαό της πρωτεύουσας. Καθημερινή, σελίδα Πρώτη μέρα της Γερμανικής κατοχής.
Ρούσος, Π. (1976). Η μεγάλη πενταετία, τομ.Α. Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή.
Richter, H. (1998). : «Η Ιταλο – γερμανική επίθεση εναντίον της Ελλάδος». Αθήνα: Γκοβόστης.
Τσολάκογλου, Γ. (1959). Απομνημονεύματα. Αθήνα: [χ.ε.].

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login