©Mynima-Hellas.com

Το Φαινόμενο Διάχυσης της Ευθύνης ,Αρθρο του Βασίλη Γκίκα .

Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Αρθρο του Βασίλη Γκίκα ,

αρθρα απόψεις σχόλια

Γκικας Βασιλειος

Προβληματίστηκα με τηνπαθητική στάση των Συμπολιτών μου στην καταστροφή της Ελλάδας, την ραγδαία κιακραία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, τη συνεχή πολιτική κοροϊδία, απάτη κιΑνηθικότητα από τους Πολιτικούς, όλου του κομματικού φάσματος και τηνφαινομενική αδυναμία τους να ενεργοποιηθούν αποτελεσματικά, παίρνοντας τη ζωήτους στα χέρια τους. Αντίθετα προς το αναμενόμενο , οι Πολίτες δείχνουν ναέχουν απεμπολήσει και παραιτηθεί από την ιδιότητά τους αυτή των Πολιτών,εκχωρώντας τον ρόλο Κυρίαρχου των ζωών τους σε άλλους είτε αυτοί είναι Κόμματαείτε Πολιτικοί. Οι Πολίτες κάνουν τα πάντα εικονικά και γιά την ακρίβεια δενκάνουν τίποτα, παραδίδοντας το Δικαίωμα της Απόφασης, Πράξης και Σωτηρίας τουςστους άλλους, αρκεί ν’ απαλλαγούν οι ίδιοι από την Ευθύνη, την αγωνία και τονκόπο της Απόφασης και της Δράσης, όσο κι αν η αδράνεια αυτή τους κοστίζειπανάκριβα κι είναι οδυνηρή.
Στη διάδοση αυτού του Συνδρόμου, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλον τον Κόσμο,μέσω της ανούσιας χρήσης , διάδοσης κι εγκλωβισμού των παιδιών και μεγαλύτερηςηλικίας Ανθρώπων, μέσα στους δαιδάλους του Διαδικτύου, έχουν συμβάλει καίρια ταΜΜΕ κι οι κολοσσοί του Κινηματογράφου και της Τηλεόρασης. Όλοι αυτοί συνεργούνεγκληματικά κατά της Ανθρώπινης Ελευθερίας, χειραγωγώντας απαίσια τις Μάζες,ώστε ελεύθερα ν’ απεμπολούν την Ανθρωπιά τους και τις συνηθίζουν να ζουν μέσακαι μέσω των Εικονικών Πραγματικοτήτων, που οι ανωτέρω πουλάνε, ως μεταξωτέςκορδέλες, στους σύγχρονους ιθαγενείς. Αυτή η στάση της απάθειας, παθητικότητας,απραξίας και καταθλιπτικής αδράνειας, έχει όνομα κι εξηγείται ψυχιατρικά καικοινωνιολογικά.
Στις 13 Μαρτίου, 1964, ώρα 03:15 στη Νέα Υόρκη, η Κάθριν Τζενοβέζε επέστρεφεαπό τη Δουλειά της, ως Υπεύθυνη μπαρ. Πλησιάζοντας στο σπίτι της, ένας άγνωστοςΆνδρας την πλησίασε από πίσω, την ακινητοποίησε και τη μαχαίρωσε δύο φορές στηνπλάτη. Η Τζενοβέζε στρίγγλισε, φωνάζοντας, ω Θεέ μου, με μαχαίρωσαν, βοηθήστεμε. Η γειτονιά ήταν μικρή, κάποια φώτα άναψαν στα γύρω διαμερίσματα, αλλά δενφάνηκε κανείς. Από κάπου ακούστηκε μία φωνή: άσε ήσυχο το κορίτσι. Ο Δράστης,απομακρύνθηκε γιά λίγα λεπτά κι η Τζενοβέζε, σύρθηκε μέχρι την είσοδο ενόςΚαταστήματος και παρέμεινε εκεί πεσμένη. Λίγα λεπτά μετά, η γειτονιά ησύχασε. ΟΔράστης επέστρεψε και συνέχισε να την μαχαιρώνει. Η Τζενοβέζε συνέχισε ναουρλιάζει. Φώτα άναψαν ξανά στα γύρω διαμερίσματα. Δεν φάνηκε κανείς. Ο Δράστηςαπομακρύνθηκε γιά να επανέλθει γιά τρίτη φορά. Μαχαίρωσε την Τζενοβέζε από τονλαιμό έως τα γεννητικά όργανα και τη βίασε. Στο τέλος, της απέσπασε 49 δολάριαπου βρήκε πάνω της και την άφησε αιμόφυρτη στην είσοδο της πολυκατοικίας, όπουη Γυναίκα είχε νωρίτερα καταφέρει να συρθεί. Το όλο περιστατικό διήρκησεπερίπου 35΄ κι η Γυναίκα κατέληξε αβοήθητη στην είσοδο της πολυκατοικίας της.Αυτό το Κακούργημα δεν ενδιαφέρει τόσο γιά τη διεστραμμένη Προσωπικότητα τουδολοφόνου, όσο γιά κάτι πιό συνταρακτικό: την απάθεια των Παρατηρητών, τηναπροθυμία τους να βοηθήσουν. Κάποιοι Ψυχολόγοι και Ψυχίατροι αναφέρθηκαν στηΣυναισθηματική Άρνηση των Αυτόπτων Μαρτύρων: ότι εξαιτίας του σοκ έμειναναδρανείς, απαθείς. Ένας άλλος μίλησε γιά τον αρνητικό ρόλο της Τηλεόρασης, ηοποία είχε εθίσει τους Τηλεθεατές στη Βία και στην Κοινωνική Απάθεια. Όμως αυτήη Συμπεριφορά δεν είχε να κάνει με την Τηλεόραση ή με το συναισθηματικόκλονισμό, αλλά με κάτι βαθύτερο, ίσως και πιό Αρχέγονο.
Αυτή είναι η Διάχυση της Ευθύνης: όσο περισσότεροι είναι οι Μάρτυρες κάποιουδυσάρεστου γεγονότος, όπως επίθεση ή ατύχημα, τόσο λιγότερο Υπεύθυνοςαισθάνεται ο καθένας, διότι η Ευθύνη καταμερίζεται ισομερώς στο πλήθος. Έτσι,τις περισσότερες, αν όχι όλες τις φορές, είναι λάθος να αισθανόμαστεπερισσότερο ασφαλείς μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, όπως αυτό της πόλης. Είναι πιόπιθανό να σε βοηθήσει ο ένας και μοναδικός σου γείτονας, παρά όλοι αυτοί οιΆνθρωποι, οι οποίοι συνήθως είναι και άγνωστοι, που συνωστίζονται στιςπολυκατοικίες τριγύρω σου και σε προσπερνούν στους πολυσύχναστους δρόμους.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι Ποιητές: η μοναξιά μας γίνεται μεγαλύτερημέσα στο πλήθος. Όμως έβγαλα άλλο ένα συμπέρασμα, πιό αισιόδοξο: η Αλληλεγγύηδιδάσκεται: αν ένας Άνθρωπος απλά ακούσει για τη Διάχυση της Ευθύνης, είναιέτοιμος, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι μπροστά στα μάτια του, ν’αντιδράσει διαφορετικά. Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μην προσπεράσειτον γέρο που έπεσε στη μέση του δρόμου, επειδή κάποιοι άλλοι ήδη στέκονται απόπάνω του, λέγοντας στον εαυτό τους: ας τον βοηθήσουν αυτοί, εγώ τι μπορώ νακάνω παραπάνω;
Οι Άνθρωποι δεν προσφέρουν την βοήθειά τους, όταν γίνονται μάρτυρες ενόςακραίου, βίαιου κι επείγοντος συμβάντος, που απαιτεί την ανάμιξή τους, προςαποτροπή του, ακόμη κι όταν δεν κινδυνεύουν οι ίδιοι, όταν στο σκηνικό υπάρχουνταυτόχρονα κι άλλοι άνθρωποι, που θα μπορούσαν επίσης να επέμβουν κι οι οποίοιεπίσης δεν επεμβαίνουν γιά τον ίδιο λόγο. Το φαινόμενο της Διάχυσης της Ευθύνηςή το Φαινόμενο της Απάθειας του Παρατηρητή, περιγράφει εκείνες τις περιπτώσειςόπου, όσο περισσότερα άτομα παρίστανται ως μάρτυρες σε κάποιο γεγονός, τόσολιγότερο υπεύθυνο νιώθει το κάθε μεμονωμένο άτομο, διότι αντιλαμβάνεται πως ηευθύνη γιά κάποια, οποιαδήποτε αντίδραση, κατανέμεται ισομερώς στο πλήθος, κάτισαν το μαζί τα φάγαμε, που διαχέει την καίρια Ευθύνη των Πολιτικών, γιά τηνεότερη Πτώχευση της Ελλάδας, πρώτιστα σε πνευματικό επίπεδο, σε όλον τον Λαό.
Αλλά, αναδεικνύεται ένας πρόσθετος παράγοντας: προτιμούμε να θέσουμε τη ζωή μαςή τη ζωή των άλλων σε κίνδυνο, παρά να ενεργήσουμε αντίθετα με αυτό που κάνουνόλοι. Η αδράνεια των άλλων αποτελεί γιά εμάς ένδειξη ότι, πιθανώς μιά αντίδρασηαπό την πλευρά μας θα ήταν περιττή ή και ανάρμοστη: αφού δεν κάνει τίποτακανείς, μάλλον δεν χρειάζεται να κάνω εγώ κάτι. Αυτό δε συμβαίνει λόγω τηςελλιπούς Ανάπτυξης της Προσωπικότητας των Πολιτών, που στερούνται ΑυτογνωσιακώνΣτοιχείων, βιώνουν μιά ασυνείδητη και διάχυτη Ανελευθερία, είναι δέσμιοι συστημικάδιαδιδόμενων Παθών, πάσχουν από τον φόβο της αποτυχίας, έχουν έλλειψηαυτοπεποίθησης κι έχουν παύσει να στηρίζουν την πορεία και τις επιλογές τουςστους ισχυρούς πυλώνες των πνευματικών εκείνων εφοδίων, που γιά τον Ελληνισμόονομάζονται Φιλοσοφία κι Ορθοδοξία.
Όταν τέτοια θλιβερά περιστατικά σημαδεύουν τη ζωή της Ανθρωπότητας, όπως ηΣυλλογική Αδράνεια, έναντι του πόνου και της ανάγκης των άλλων, η δική μαςαπάντηση ας είναι στο εξής η άμεση κι αποτελεσματική Δράση. Ζούμε τη ζωή, μέσασε προσωπικά, άγνωστης διάρκειας χρονικά όρια κι οι Πράξεις μας καθορίζουν τιςσυνθήκες βίωσης του επέκεινα. Μην ξεχνάμε ότι η Συμμετοχή στον πόνο και ηεκπλήρωση της ανάγκης του όποιου άλλου, απαλύνει μυστηριακά το δικό μας, όποιοπόνο κι εκπληρώνει στο πολλαπλάσιο δικές μας Ανάγκες. Αυτά έχουν ειπωθείχιλιάδες χρόνια πριν, μένει να θελήσουμε να τα βιώσουμε πρακτικά, μέσα στονκαθημερινό μας βίο κι έτσι να τον κάνουμε πραγματικά ευτυχισμένο κι επιούσιο.

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login