©Mynima-Hellas.com

Γιατί με πολεμούν

Γιατί με πολεμούν
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Του Βασίλη Γκίκα ,

Όσοι νιώθουμε ότι αποτελούμε αντικείμενο του φθόνου Συναδέλφων, Συμμαθητών, γειτόνων, Φίλων, ακόμα και Συγγενών, το πιο σημαντικό είναι να προφυλασσόμαστε και να μην εκτεθόμαστε σε καταστάσεις που προκαλούν κι οξύνουν αυτό το συναίσθημα.
Δεν είναι λίγες οι φορές που προκαλούμε τον φθόνο και τη ζήλια των τριγύρω μας και γινόμαστε αποδέκτες μιάς άσχημης συμπεριφοράς χωρίς να υπάρχει κάποια προφανής αιτία.

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα σχόλια των γύρων μας όταν υλοποιούμε αυτά που ονειρευόμαστε, όταν κάνουμε πράξη αυτά που μας εκφράζουν, θα είναι το λιγότερο επικριτικά και το μέγιστο απαξιωτικά και τότε σκεφτόμαστε ότι αυτό που καταφέρνουμε, δεν είναι αποδεκτό και μαλώνουμε άλλη μία φορά τον εαυτό μας γιά την απερισκεψία μας έστω και να ονειρευτούμε, πόσο μάλλον να μεγαλουργήσουμε. Έτσι, αναγκαζόμαστε και ξεκινάμε αδύναμοι να τρέχουμε μακριά από αυτούς που μας επικρίνουν και μας καταδιώκουν, φοβούμενοι την οργή και τα σχόλια που προκαλούν οι πράξεις μας. Θέλει μεγάλο κουράγιο και ψυχικό σθένος να σταματήσουμε να τρέχουμε και να στραφούμε στον θηρευτή μας και να τον αντιμετωπίσουμε κατάματα.

Αυτός είναι ο λόγος που ανταμειβόμαστε με μία μεγάλη σοκαριστική αλήθεια: επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.
Τότε συνειδητοποιούμε το μάταιο αυτού του κυνηγητού και τον πραγματικό μας εχθρό: είμαστε αυτοί που είμαστε, λάμπουμε με τον τρόπο που φτιαχτήκαμε να λάμπουμε κι αυτός από τον οποίο τρέχαμε να ξεφύγουμε δεν ήταν τελικά κανένας άλλος από τον ίδιο μας τον φόβο γιά την επικριτική στάση του Κόσμου κι όλα αυτά, διότι δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πως λάμπουμε.
Κάθε φορά λοιπόν που κάνουμε κάτι που μας αρέσει, κάτι που μας εκφράζει, κάτι που μας συγκινεί, ας θυμόμαστε ότι αυτό είναι το φως μας κι αν εμπιστευόμαστε το πώς φαίνεται αυτό το φως στα δικά μας μάτια, δεν έχουμε να φοβηθούμε κανένα κυνηγητό από αυτούς που ενοχλήθηκαν. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, πάντα θα προσπαθούν να σβήσουν την δική μας λάμψη, διότι δεν γνωρίζουν τον τρόπο ν’ αναδείξουν την δική τους λάμψη, αν έχουν λάμψη. Ο καθένας είναι μοναδικός και δεν μπορεί να λάμψει ποτέ με τον ίδιο τρόπο που λάμπει ο διπλανός του, ειδικά όσοι κι όσες δεν λάμπουν αφ’ εαυτού τους, αλλά λάμπουν από τον περίγυρό τους και μόνο, ως ετερόφωτα άτομα, παρασιτικά.

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login