©Mynima-Hellas.com

Περί Φιλανθρωπίας. Αρθρο του Βασίλη Γκίκα

Περί Φιλανθρωπίας. Αρθρο του Βασίλη Γκίκα
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Στη λέξη Φιλανθρωπία υπάρχει μία βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο Άνθρωπος είναι Άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι Φιλάνθρωπος, όπως ο σκύλος φιλόσκυλος, ο σκύλος μπορεί να είναι Φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μιά ιδιότυπη προσκόλληση στο είδος μας. Η γάτα, αν κι εξίσου προσκολλημένη στον Άνθρωπο και τα ενδιαιτήματα του, δεν είναι Φιλάνθρωπη, είναι Φίλαυτη κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο,συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον Άνθρωπο. Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με Μνημόνιο Κατανόησης με τον Άνθρωπο, π.χ.: η βάση της Συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη γιά τρυφερότητα και χάδι.
Ο Άνθρωπος μπορεί να είναι ζωόφιλος, Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον οΆνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός και μερικοί ακόμη Φίλοι, Συγγενείς, άτοματης Τάξης του, της Αισθητικής του και της Ιδεολογίας του, έχει ξεφύγει από τηνκατάσταση του ζώου κι αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, πουέχουν την ανάγκη της Φιλανθρωπίας του ή της ζωοφιλίας του και του οφείλουνΕυγνωμοσύνη γι’ αυτήν. Ακόμη κι αν αποδεχθούμε τη Χριστιανική αντίληψη τηςΦιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η Φιλαυτία: Αγάπατον πλησίον σου ως σεαυτόν, λέει το Ευαγγελικό Πρόταγμα. Αυτό προϋποθέτει ν’αγαπάς τον εαυτό σου, ν’ αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μία κατάσταση Ισότηταςμε τον Πλησίον και να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μιά Ενότητα με τον Πλησίον.Δηλαδή, ν’ αντιλαμβάνεσαι την Ανθρώπινη Φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανότανο Hobbes στον Λεβιάθαν του: Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ΑνθρώπουςΊσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε η διαφορά τωνΑνθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς ν’ αξιώνει γιά τονεαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μην μπορεί εξίσου καλάνα το αξιώσει.
Η Φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της Έκπτωσης από τη Φυσική Κατάσταση Ισότητας.Πριν γίνουμε Φιλάνθρωποι, έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι Άνθρωποιείναι κατώτεροι από εμάς, έχουν χάσει ωφελήματα που γιά εμάς είναι αυτονόητα ήφυσικά: το σπίτι τους, μία Πατρίδα, ένα αξιοπρεπές Εισόδημα, μία Δουλειά. Τότε,έχουμε, αποδεχθεί μιά αφύσικη κατάσταση Ανισότητας, στην οποία μπορεί και ναέχουμε συμβάλει, με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.
Η οργανωμένη Βιομηχανία Φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα,είναι μία κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδακι είσαι μπροστά σε μία παρέλαση, όπου άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλοςφάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα γδύθηκε, ξαφρίστηκε, αρρώστησε κι έμεινενηστικός ο αποδέκτης της αλληλεγγύης του. Όλοι μαζί μπορούμε, κανείς μόνος τουστην Κρίση, λέει το Πολιτικό, κυρίως, Σύστημα, δεν επεδείκνυαν προληπτικά τηνΑλληλεγγύη τους, πριν η Κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο. Τι είπανκαι τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι Μισθοί, όταν οι Συντάξεις έπεφταν στα όριατης πείνας, όταν θερίζονταν τα Προνοιακά Επιδόματα, με το ανάθεμα τηςεπαίσχυντης εύνοιας σε κηφήνες, όταν το Ε.Σ.Υ. και τα Ταμεία λεηλατούνταν, ότανη Τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο Κοινωνικό Κράτος κι όταν η Μνημονική Ύφεσηπλημμύριζε με λουκέτα κι Ανέργους τα οικονομικά ερείπια; Σε ποιο μέτρο κοινωνικήςκαταστροφής λένε όχι, ακόμη και σήμερα, οι πρωταθλητές της Φιλανθρωπίας; τοαντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει, οι φανατικότεροι Φιλάνθρωποι είναι οικάτοχοι των 3 Μνημονίων. Είναι χυδαίο ν’ απαιτούν την Αναδιανομή της δυστυχίαςτων θυμάτων, επειδή τους είναι αδιανόητη η Αναδιανομή του Πλούτου των θυτών,είναι χυδαίο ν’ απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του Κοινωνικού Κράτους, πουοι ίδιοι κατεδάφισαν, ένα εθελοντικό υποκατάστατό του, είναι χυδαίο οιχρυσοδάκτυλοι της Διαπλοκής και του πλιάτσικου στον Κοινωνικό Πλούτο ναδιαγκωνίζονται σε Μαραθώνιους της Αλληλεγγύης.
Η Κοινωνία δεν χρειάζεται Παραγωγούς του ανθρωπισμού ούτε διασημότητα τουΠλούτου και της αίγλης του γιά ν’ αφυπνιστούν τ’ ανθρωπιστικά ανακλαστικά της.χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της Φτώχειας, της Ανισότητας και τηςΠεριθωριοποίησης. Ουδείς συζητά γι’ αυτό, αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο ναμείνει ανεξόφλητος ο Ομολογιούχος -κατά κανόνα Μέλος του πλουσιότερου 1% τουΠαγκόσμιου Πληθυσμού, που ευθύνεται γιά την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- κιαυτονόητο να κουρευτεί ο Συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι ότι θ’αυξάνονται επικίνδυνα οι Επαίτες κι αποδέκτες της Φιλανθρωπίας. Αλλά, είναιαπίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα κι η σιωπή τους με τα ψίχουλα τηςΕπαιτείας. Η Βιομηχανία της Φιλανθρωπίας προτιμά να καταστήσει τους Ανθρώπους,ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, Συνενόχους της Φτώχειας και τηςδυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματαμίας Φυσικής Ανισότητας, εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικέςκαταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον Πλησίον τους ως σεαυτόν, μόνο τον οικτίρουνκαι τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας, τον αντιμετωπίζουν ως απειλή πουπρέπει να εξευμενιστεί, τον μισούν επειδή υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση τουάλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- Ευδαιμονίας,καθιστώντας τη Φιλανθρωπία μιά αυθεντική Μισανθρωπία. Το ίδιο συμβαίνει και μετις ταμπέλες (πιάνει από το ράφι μια ταμπέλα και τη δείχνει στο Κοινό). ΕΣΥΕΧΕΙΣ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ. Ωραία κουβέντα, ωραία ταμπέλα, τι να την κάνεις που ξέφτισεσε δυό εβδομάδες. Άλλη ταμπέλα: ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ. Καλό, ε; Δύσκολο να τοπιάσεις, αλλά όμορφο. Δούλεψε πάνω από δύο μήνες, αλλά πάει κι αυτό, ξέφτισε.Τελειώνουνε κι οι όμορφες κουβέντες, τι νομίζεις; ο Κόσμος άλλαξε, θέλεικαινούργια πράγματα. Μπέρτολντ Μπρεχτ, Η Όπερα της Πεντάρας, μουσικό έργο τουΓερμανού Συνθέτη Κουρτ Βάιλ σε λιμπρέτο του Μπέρτολντ Μπρεχτ. Πρόκειται γιάμεταφορά του Αγγλικού έργου του 18ου αιώνα Η Όπερα του Ζητιάνου, του Τζον Γκέι.

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login