©Mynima-Hellas.com

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος (585 – 500 π.Χ.).

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος (585 – 500 π.Χ.).
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος (585 - 500 π.Χ.) ήταν σημαντικός Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος, Μαθηματικός, Γεωμέτρης και Θεωρητικός της Μουσικής.

Αρθρο του Βασίλη Γκίκα ,

Παντρεύτηκε τη Φιλόσοφο κι Επιστήμονα Θεανώ κι είχαν 4 παιδιά: Αριγνώτη, Τηλαύγης, Δαμώ και Μυία. Γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε κι έδρασε στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας. Τ’ όνομα Πυθαγόρας του το έδωσαν οι Γονείς του, Μνήσαρχος και Πυθαΐδα, προς τιμήν της Πυθίας που προφήτευσε την γέννηση του.
Ο Πυθαγόρας είναι ένας από τους μεγαλύτερους Αρχαίους Έλληνες Φιλοσόφους, Ιδρυτής ενός μυητικού Φιλοσοφικού Κινήματος που λέγεται Πυθαγορισμός (Pythagorism ή Pythagoreanism) και της Πυθαγορείου Σχολής. Η Σχολή των Πυθαγορείων εμφανίζεται συγκροτημένη μέσα στις πόλεις της Μεγάλης Ελλάδος ως Πολιτικό και Θρησκευτικό Κίνημα, επηρέασε σημαντικά τη Φιλοσοφία και τη Θρησκευτική Διδασκαλία στα τέλη του 6ο αιώνα π.Χ. Η Φιλοσοφία μετακινείται από την περιοχή της Ιωνίας στην Κάτω Ιταλία, όπου ήκμαζαν οι Ελληνικές Πόλεις. Ο Κρότων, αριστοκρατική πόλη της Μεγάλης Ελλάδος, έγινε το ορμητήριο του “Θιάσου” του Πυθαγόρα που επεδίωκε την Ηθική και Πνευματική Αναγέννηση όλων των Λαϊκών Στρωμάτων, Ανδρών και Γυναικών.
Ο Διογένης Λαέρτιος (Βίοι Φιλοσόφων, Βιβλίο Όγδοο) αναφέρει γιά τον Πυθαγόρα ότι νεαρός ακόμη, παρακινημένος από τη Φιλομάθειά του έφυγε από την Πατρίδα του γιά να μυηθεί σε όλες τις Ελληνικές και βαρβαρικές Τελετές. Πήγε και στην Αίγυπτο και τότε ο Πολυτάρκης τον σύστησε μ’ επιστολή του στον Άμαση. Έμαθε τέλεια τα Αιγυπτιακά, όπως λέει ο Αντιφών στο “Περί των εν αρετή πρωτευσάντων” κι επισκέφτηκε τους Χαλδαίους και τους Μάγους. Κατόπιν στην Κρήτη με τον Επιμενίδη κατέβηκε στο Ιδαίον Άντρον και στην Αίγυπτο είχε μπει στ’ Άδυτα. Έτσι γνώρισε τα Μυστικά για τους Θεούς. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σάμο, επειδή όμως βρήκε την Πατρίδα του τυραννοκρατούμενη από τον Πολυκράτη, αναχώρησε γιά τον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας. Ο Ηρακλείδης από τον Πόντο, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, αναφέρει πως ο Πυθαγόρας έλεγε πως κάποτε υπήρξε Αιθαλίδης κι ήταν γιος του Ερμή. Ο Ερμής του ζήτησε να διαλέξει ό,τι ήθελε, εκτός από την αθανασία. Ζήτησε λοιπόν, όσο ζει, να θυμάται όσα του έχουν συμβεί, έτσι μπορούσε να επαναφέρει στη μνήμη του τα πάντα από τις προηγούμενες ζωές του.
Ο Πυθαγόρας είχε πολλούς και πιστούς Μαθητές. Κάθε φορά που έμπαιναν στο σπίτι του τους έλεγε να λένε τα εξής. πού έσφαλα; τι έκανα; τι έπρεπε να κάνω και δεν έκανα; Οι Μαθητές του επί 5 χρόνια παρέμεναν σιωπηλοί κι άκουγαν μόνο τις Ομιλίες του Πυθαγόρα χωρίς ποτέ να βλέπουν τον ίδιο. Μετά το τέλος αυτής της Δοκιμασίας, οι Μαθητές του γίνονταν Μέλη του σπιτιού του κι είχαν δικαίωμα να τον βλέπουν.
Ο Πυθαγόρας είναι ο πρώτος που ονόμασε τον εαυτό του Φιλόσοφο κι ο πρώτος που ανακάλυψε τα μουσικά διαστήματα από μία χορδή. Ο Πρόκλος (Νεοπλατωνικός Φιλόσοφος 410 -485 π.Χ.) λέει πως πρώτος ο Πυθαγόρας ανύψωσε τη Γεωμετρία σ’ Ελεύθερη Επιστήμη, διότι θεώρησε τις Αρχές της από πάνω προς κάτω κι όχι με βάση τα Υλικά Αντικείμενα. Ο Απολλώνιος ο Λογιστικός αναφέρει ότι πρόσφερε εκατόμβη όταν βρήκε ότι το τετράγωνο της υποτεινούσης ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το τετράγωνο των δύο άλλων πλευρών.
Ο Πυθαγόρας πέθανε, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, καθώς προσπαθούσε να διαφύγει από την καταδίωξη Κροτωνιατών που φοβήθηκαν την εγκαθίδρυση Τυραννίας λόγω της μεγάλης δύναμης που είχαν αποκτήσει αυτός κι οι Μαθητές του στην πόλη. Οι Κροτωνιάτες έσφαξαν αυτόν και τους 400 Μαθητές του, αφού πρώτα έκαψαν το σπίτι του Μίλωνα, στο οποίο λίγο πριν είχαν συγκεντρωθεί. Ο Δικαίαρχος αναφέρει πως ο Πυθαγόρας πέθανε στο Ιερό των Μουσών στο Μεταπόντιο μένοντας 40 ημέρες νηστικός.
Ο Πυθαγόρας δεν έγραψε κανένα έργο, έτσι το βάρος της διάσωσης της Διδασκαλίας του έπεσε στους Μαθητές του. Γιά τους Πυθαγόρειους η Ουσία των Πραγμάτων βρίσκεται στους Αριθμούς και στις Μαθηματικές Σχέσεις. Γνωστή είναι η Πυθαγόρειος Διδασκαλία της Μιμήσεως, κατά την οποία τα Αισθητά υπάρχουν κατ’ απομίμηση ατελή του τέλειου Νοητού Κόσμου. Έτσι εισάγεται στην Ελληνική Φιλοσοφία η αντίληψη των δύο Κόσμων, Νοητού κι Αισθητού, που επηρέασε τη Θεωρία γιά τον Κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνα. Η αληθινή πηγή της Σοφίας για τους Πυθαγόρειους είναι η τετρακτύς: οι 4 πρώτοι Φυσικοί Αριθμοί, που θεωρείται ότι συνδέονται μεταξύ τους με διάφορες Σχέσεις. Από αυτούς τους 4 αριθμούς, μπορεί κάποιο άτομο να κατασκευάσει τις Αρμονικές Αναλογίες της τέταρτης, της πέμπτης και της ογδόης. Αυτές οι αναλογίες δημιουργούν την Αρμονία (το άκουσμα γιά το Ωραίο), που για τους Πυθαγόρειους είχε κυριολεκτικά Κοσμική σημασία.
Οι Πυθαγόρειοι συνηθίζουν άλλοτε να λένε όλα μοιάζουν με αριθμό κι άλλοτε να παίρνουν έναν όρκο, τον πιο δραστικό από όλους: όχι, μα εκείνον που μας έδωσε την τετρακτύ, που περιέχει την πηγή και τη ρίζα της αέναης Φύσης, λέγοντας εκείνον που μας έδωσε, εννοούν τον Πυθαγόρα (διότι τον θεοποιούσαν) και λέγοντας τετρακτύς εννοούν έναν αριθμό που, συνθεμένος από τους 4 πρώτους αριθμούς, παράγει τον τελειότερο αριθμό, όπως για παράδειγμα το 10, διότι 1+2+3+4=10. Αυτό ο αριθμός είναι η πρώτη τετρακτύς κι αποκαλείται “Πηγή της αέναης Φύσης” επειδή, όπως αυτοί πιστεύουν, ολόκληρος ο Κόσμος είναι ρυθμισμένος σύμφωνα με την Αρμονία. Η Αρμονία είναι ένα Σύστημα από 3 συγχορδίες: την Τετάρτη, την Πέμπτη και την Ογδόη. Οι αναλογίες των 3 συγχορδιών βρίσκονται στους 4 αριθμούς, στο 1, στο 2, στο 3 και στο 4.
ισχυρίζεται ο Πυθαγόρας πως η ανθρώπινη ψυχή είναι αθάνατη, έπειτα ότι μπαίνει σε σώματα άλλων ζωικών ειδών, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα αυτά που έγιναν κάποτε ξανασυμβαίνουν, τίποτα γενικά δεν είναι καινούριο κι όλα τα Όντα που έχουν ζωή πρέπει να τα θεωρούμε συγγενικά μας.
Υπήρχε κι ένα άλλο είδος Συμβόλων, παραδείγματα των οποίων αποτελούν οι φράσεις “μην περνάς τα όρια της ζυγαριάς”, μην είσαι πλεονέκτης, “μην σκαλίζεις τη φωτιά με το μαχαίρι”, μην ερεθίζεις μ’ αιχμηρές κουβέντες έναν Άνθρωπο ήδη εξοργισμένο, “μην μαδάς το στεφάνι”, μην παραβαίνεις του Νόμους, που είναι τα στεφάνια των Πόλεων, “μην τρως την καρδιά σου”, μην αφήνεις τις στεναχώριες να σε τυραννούν, “μην στρογγυλοκάθεσαι πάνω στην καθημερινή μερίδα σταριού”, μην μένεις άπρακτος κι “όταν έχεις ξεκινήσει ένα ταξίδι, μη γυρίζεις πίσω”, όταν πεθαίνεις μην γαντζώνεσαι από αυτή τη ζωή.
Όλα τ’ ακούσματα διαιρούνται σε 3 Κατηγορίες: μερικά σημαίνουν τι είναι ένα πράγμα, άλλα πιό είναι το άκρο άωτο ενός πράγματος κι άλλα τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποιο άτομο.
Ο Πυθαγόρας είπε ορισμένα πράγματα με Μυστικό και Συμβολικό τρόπο, τα περισσότερα από αυτά τα κατέγραψε ο Αριστοτέλης. Έλεγε λ.χ. ότι η θάλασσα είναι το δάκρυ του Κρόνου, ότι η Μεγάλη κι η Μικρή Άρκτος είναι τα χέρια της Ρέας, η Πούλια η λύρα των Μουσών, οι Πλανήτες τα σκυλιά της Περσεφόνης κι ότι ο ήχος που βγάζει ο χαλκός όταν κρούεται είναι η φωνή κάποιου Θείου Όντος φυλακισμένη μέσα στον χαλκό.
Οι Κροτωνιάτες προσαγόρευαν τον Πυθαγόρα “Υπερβόρειο Απόλλωνα”. Ο γιός του Νικόμαχου προσθέτει ότι κάποτε τον Πυθαγόρα τον είδαν πολλοί Άνθρωποι, την ίδια ημέρα και την ίδια ώρα, τόσο στο Μεταπόντιο όσο και στον Κρότωνα. Στην Ολυμπία, κατά την διάρκεια των Αγώνων, σηκώθηκε στο Θέατρο κι έδειξε στους Θεατές ότι ένας μηρός του ήταν χρυσός. Ο ίδιος Συγγραφέας αναφέρει ότι, καθώς μιά φορά διάβαινε τον ποταμό Κόσα το ποτάμι τον χαιρέτησε και πολλοί Άνθρωποι άκουσαν αυτόν τον χαιρετισμό, επίσης αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας προείπε στους Πυθαγόρειους την επερχόμενη Πολιτική Αναστάτωση, γι’ αυτό έφυγε γιά το Μεταπόντιο χωρίς να τον αντιληφθούν.
Ο Εμπεδοκλής μαρτυρεί γιά τον Πυθαγόρα ότι υπήρχε ανάμεσά τους ένας Άνθρωπος με άπειρες Γνώσεις, Αυθεντία ιδιαίτερα στα κάθε λογής Σοφά Έργα, που είχε αποκτήσει απροσμέτρητο πνευματικό πλούτο, διότι όποτε επιστράτευε το Πνεύμα του σε όλο του το μεγαλείο, έβλεπε εύκολα το καθετί που υπάρχει σε 10 ή ακόμη κι 20 Γενεές.
Η “Αρμονία των σφαιρών” του Πυθαγόρα, που αναφέρεται σε εκπληκτικής αρμονίας ήχο που παράγεται από την κίνηση των Πλανητών και των ΄Αστρων. Το “Επταδιάστατο Σύμπαν”. Οι Πυθαγόρειοι δέχονταν ότι 7 Δυνάμεις – Δαίμονες φρουρούν τη συνοχή του Σύμπαντος και διατηρούν την αιώνια μονιμότητά του. Γι’ αυτόν τον λόγο η επτάδα ονομαζόταν “Φυλακίτις”, όντας προστατευτικής φύσης. Οι Σύγχρονοι Αστροφυσικοί δεν μπορούν να εξηγήσουν την πρόσφατη ανακάλυψη ότι το 90% του Αστρικού Κόσμου είναι αόρατο. Ο “Μέγας Ενιαυτός” των Ηρακλείτου και Πυθαγόρα της “Κοσμικής Ημέρας” (18.000 περίπου ηλιακά έτη), όπου έχουμε Σύνοδο Πλανητών στο ίδιο ζωδιακό σημείο που κατείχαν κατά την συντέλεση της Δημιουργίας κι επέρχεται δια πυρός (Εκπύρωση) ή δι’ ύδατος (Κατακλυσμός) καταστροφή μέρους του ζωδιακού πληθυσμού και μετά ακολουθεί η Αναγέννηση (Μετακόσμιση).

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login