©Mynima-Hellas.com

Πότε ένα έθιμο αξίζει;

Πότε ένα έθιμο αξίζει;
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Είναι λογικό η παράδοσή μας να δίνει την έμπνευση για να αναβιώνουμε στοιχεία της, που στη σύγχρονη κοινωνία μπορεί να διαμορφώσουν ήθη ή να εμπλουτίσουν το πολιτισμικό μας γίγνεσθαι. Στην περίπτωση αυτή τα παραδοσιακά στοιχεία  αποκτούν μια ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς γίνονται ένας  κόσμος στέρεων αξιών και θεωρούνται πατήματα για να δοθούν απαντήσεις σε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα.

Ηρα Κουρή

Τί συμβαίνει όμως στις περιπτώσεις που περιστατικά του παρελθόντος αναβιώνουν ως έθιμα κι μάλιστα υποκρύπτουν ιδέες που στην εποχή μας θεωρούνται προσβλητικές για την ανθρώπινη υπόσταση;

Ένα τέτοιο «έθιμο» που αναβίωνε κάθε Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα ήταν ο γάμος της Γιαννούλας της κουλουρούς.

Με τη συγκάλυψη του σατιρικού καρναβαλικού πνεύματος, μια ιστορία διαπόμπευσης μιας γυναίκας με ψυχικό νόσημα που διαδραματίστηκε αρκετές φορές στην Πάτρα των πρώτων δεκαετιών του 20 ου αι. , επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο με σκοπό μάλιστα να προκαλέσει το γέλιο όσων παρακολουθούσαν την  γαμήλια πομπή.

Μία φορά που έτυχε να την παρακολουθήσω μου άφησε μια στυφή γεύση και πολλά ερωτηματικά για την αξία αυτού του «εθίμου», που κάποιοι μάλιστα ήθελαν να το πλασάρουν ως λαϊκό.

Ο δήθεν γάμος που στόχευε στη διαπόμπευση μιας γυναίκας ώστε να διασκεδάσουν με τον πόνο της οι «γνωστικοί», έφτασε στις μέρες μας με γκροτέσκο χαρακτήρα .

Δεν κατάλαβα ποτέ τι ήθελαν οι διοργανωτές να σατιρίσουν. Την επιθυμία μιας γυναίκας να βρει σύζυγο;

Την αδυναμία μιας πάσχουσας γυναίκας να αντιληφθεί την παγίδα που της έστηναν για να την κοροϊδέψουν και να διασκεδάσουν με την απογοήτευσή της;

Στη σύγχρονη κοινωνία πως αντιλαμβανόμαστε τη θέση των ψυχικά πασχόντων και πως τους αντιμετωπίζουμε;

Στην πολιτισμένη Πάτρα μπορεί να προσφέρουμε ως διασκεδαστικό  θέαμα τον εξευτελισμό και τη καταρράκωση της προσωπικότητας μιας γυναίκας;

Έχω την αίσθηση, χρόνια
τώρα , ότι στο πρόσωπο της Γιαννούλας δεν κορόιδευαν μόνο το ψυχικά άρρωστο
άτομο αλλά κυρίως τη γυναίκα, τη φτωχιά γυναίκα και το αναφαίρετο δικαίωμα της
να επιθυμεί μια καλύτερη ζωή με ασφάλεια και αναγνώριση, σύμφωνα με τα κριτήρια
της εποχής της.

Με βρήκε σύμφωνη λοιπόν, όπως και πολλούς άλλους κατοίκους της Πάτρας , η απόφαση της Δημοτικής αρχής να καταργήσει το βάρβαρο έθιμο. Ελπίζω ότι  τελικά στη μνήμη των Πατρινών θα αποτυπωθεί η α- νοησία μιας τέτοιας αναβίωσης. Άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο χρειάζονται την κοινωνική φροντίδα και όχι την περιθωριοποίηση και την γελοιοποίηση.

Ηρα Κουρή

Πάτρα

εικονες αρχειου

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login