©Mynima-Hellas.com

Αυτά τα παιδιά είναι δύσκολο να τα ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ.

Αυτά τα παιδιά είναι δύσκολο να τα ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ.
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ « ΗΘΙΚΗΣ» ΚΑΙ Η «ΗΘΙΚΗ» ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ :

Αρθρα, απόψεις σχόλια ,

του Στέλιου Παλαρμά ,

Παρακολουθώ με ζωηρό ενδιαφέρον τον δημόσιο διάλογο για την «παρέλαση» των 10 κοριτσιών.
Πριν καταθέσω κάποιες σκέψεις, θέλω να κάνω μια επισήμανση.
Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ο καθένας μπορεί να πει ελεύθερα τις σκέψεις του. Μπορεί επίσης να αναλάβει τον ρολό του ρεπόρτερ, δημοσιογράφου, δικαστή, τιμητή, υπερασπιστή κτλ. Δεν το θεωρώ κακό.
Πριν όμως αναλάβουν δράση κάποιοι καλό είναι πρώτα να περιμένουν να ΑΚΟΥΣΟΥΝ και ύστερα να κρίνουν. Αυτή η ανυπομονησία πολλές φορές οδηγεί να γράφονται απίστευτες ανοησίες.
Κάποια από τα πρώτα σχόλια που διάβασα για το θέμα έλεγαν: Δεν φταίνε αυτές (κορίτσια), φταίνε οι καθηγητές και ο διευθυντής που πρέπει να τιμωρηθούν, να απολυθούν, να εξοριστούν, να τουφεκιστούν κτλ.
Ψυχραιμία… ΑΚΟΥΣΤΕ πρώτα και μετά βγάλτε τις ετυμηγορίες, όταν μάλιστα αφορούν κατά φαντασία ενόχους.
Το γιατί περπάτησαν έτσι, τι σημειολογία είχε όλο αυτό, τι ήθελαν πουν οι Μόντι Πάιθον με αυτό το σκετς, νομίζω έχει εξαντληθεί.
Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος που δεν έχει αναδειχθεί. Ο νευρικός κλονισμός των στρατιωτών στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο που εκτός των άλλων οδήγησε κάποιους στρατιώτες να περπατάνε περίεργα και ονομάστηκε Shell shock.
Γιατί οι Μόντι Παίθον ονόμασαν το σκετς Ministry of Silly walks;
Ο λόγος που επέλεξαν αυτό τον τίτλο ήταν επειδή τότε η επικρατούσα κοινωνική ηθική ήταν αδύνατο να παραδεχθεί ότι κάποιοι μπορεί να τρελαθούν από τον πόλεμο. Αντί να τους περιθάλψουν τους εκτελούσαν στο μέτωπο ως προδότες, ενώ όσοι από αυτούς γύρισαν ήταν στο περιθώριο χωρίς ιατρική περίθαλψη.
Τους ονόμασαν περιφρονητικά “ανόητους” (silly).
Τις κραυγές των ίδιων και των οικογενειών τους δεν τις ΑΚΟΥΓΑΝ .
Οι ιδιοφυείς Μόντι Πάιθον σε ένα εμβληματικό αντιπολεμικό σκετς δημιούργησαν το «Ministry of Silly walks» «κράζοντας» την υποκρισία των ισχυρων των μιλιταριστών που εκπαιδεύουν τους λαούς να σκοτώνονται στο πόλεμο και τους αφήνουν να πεθαίνουν και στην ειρήνη!
Όλα τα παραπάνω ήταν απαραίτητα για να ξέρουμε τι είδαμε.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Ήταν προσβολή όλο αυτό;

Κατά τη γνώμη μου ναι, σαφέστατα ήταν. Το θέμα είναι να δούμε τι ακριβώς προσβάλλει.
Και απαντάω ευθέως: Προσβάλλει την επικρατούσα κοινωνική ηθική.
Και όταν λέω ηθική εννοώ κάτι πολύ πιο ευρύτερο, δηλαδή, τις επικρατέστερες αντιλήψεις, τα κοινωνικά στερεότυπα πχ. για το πώς πρέπει να είναι μια παρέλαση.
Προσβάλλει την ιστορική μνήμη και αυτούς που αγωνίστηκαν για την πατρίδα;
Με βάση το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ενέργειας όχι, βέβαια. Τον τρόπο που γιορτάζουμε και τιμούμε τους αγωνιστές σιγουρά ναι.
Γιατί όταν μια ενέργεια προσβάλλει την επικρατούσα κοινωνική ηθική, όσο οξύμωρο και να ακούγεται, κρίνεται από την ηθική της, δηλαδή από το περιεχόμενο που έχει. Και όχι από την αποσπασματική και μηχανιστική κριτική μόνο μιας παράξενης εικόνας.
Γιατί το θέμα δεν μπορεί να αναλωθεί στο τι έκαναν αυτά τα κορίτσια, αλλά στο τι μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία για την ιστορία αυτής της χώρας και ποιο είναι το περιεχόμενο των γιορτών, των παρελάσεων κτλ.
Επειδή η πλειοψηφία των μαθητών είτε βρίσκουν δικαιολογίες για να μην συμμετέχουν είτε βαριούνται αφόρητα τις παρελάσεις και όποιος δε το βλέπει αυτό εθελοτυφλεί.

Αυτά τα παιδιά είναι δύσκολο να τα ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ.

Ένα πολύ σημαντικό επιχείρημα όσων επικρίνουν τη συγκεκριμένη ενέργεια είναι ότι το περιεχόμενο ήταν σωστό η επιλογή του τόπου – η παρέλαση – ήταν λάθος και έγινε για αυτά τα γνωστά 5 λεπτά δημοσιότητας.
Αυτή η κριτική έχει σίγουρα βάση, όμως υπάρχει και ο αντίλογος που λέει ότι η προσβολή της επικρατούσας ηθικής πρέπει να γίνεται εκεί όπου αυτή η ηθική αναπαράγεται γιατί αλλιώς κανένας δεν την ακούει.
Για τα 5 λεπτά δημοσιότητας αυτό που θα πρέπει να εξετάσουμε είναι πώς η κοινωνία μέσω πολλών θεσμών της εκπαιδεύει τα μέλη της να επιδιώκουν αυτή την εφήμερη δημοσιότητα και μάλιστα αναπαράγοντας πολλές φορές καραγκιοζιλίκια.
Τέλος, βλέπω πολλή οργή, πολύ θυμό, αναθέματα, βρισιές κτλ.
Δικαίωμά τους, όσοι θεωρούν ότι προσβλήθηκε η ιστορική μνήμη των αγωνιστών του ‘40 που αγωνίστηκαν για να μη χάσουμε ούτε σπιθαμή της πατρίδας, να βρίζουν.

Δικαίωμά τους, για όσους δεν διεκδίκησαν τις Γερμανικές αποζημιώσεις, όσοους ξεπούλησαν αεροδρόμια, λιμάνια, βουνά, νησιά κτλ., όσους έκαναν την πατρίδα μας προτεκτοράτο, να μην τους βρίζουν αλλά να τους ψηφίζουν.

Όμως τα παιδιά που έχουν να πουν κάτι δεν τα βρίζουμε, δεν τα εκτοπίζουμε, δεν τα τιμωρούμε ούτε τα φυλακίζουμε
Πρώτα απ’ όλα απλά τα ΑΚΟΥΜΕ.
Για να μην είμαστε συνένοχοι στη δημιουργία μια γενιάς “silly”.

Υ.Γ Την άγνοια κινδύνου της νεότητας την ζήλεψα και την νοστάλγησα!
Σ.Π.

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login