Πετρούλα Σίνη

Καμίλ Κλοντέλ Mudness

Καμίλ Κλοντέλ Mudness
Decrease Font Size Increase Font Size Text Size Print This Page

Καμίλ Κλοντέλ Mudness

 

‘Ενας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και την ψυχίατρο Constance Pascal.

Δύο γυναίκες που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν αποκλειστικά στο ρόλο της συζύγου και της μάνας.
Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.

 
Παρίσι, 1913
Ψυχιατρική κλινική της Ville Evrard.
Η ψυχίατρος Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της Camille Claudel η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.
Παρά τις προσπάθειες της γιατρού να ανακαλύψει τα αίτια της καταδιωκτικής μανίας της Camille και παρά τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της σπουδαίας γλύπτριας, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη μ’ ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής.
Η Camille και η Constance διεκδίκησαν το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής πέρα από τους ηθικούς κανόνες και τα πρέπει της εποχής και πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.
Η Camille τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η Constance έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.
www.camille-mudness.com


Καμίλ Κλοντέλ Mudness
“Είναι ένα όνειρο που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια.

Ονειρεύομαι πως είμαι νύφη. Φορώ ένα ολόλευκο, βαρύ νυφικό. Κάνει αφόρητη ζέστη και αισθάνομαι τη θερμοκρασία του σώματός μου ν’ ανεβαίνει. Σχεδόν καίω. Το φόρεμα κολλάει πάνω μου σαν ξένο σώμα και με βαραίνει. Περιμένω μόνη σ’ έναν άδειο δρόμο, δεν υπάρχει κανείς τριγύρω, δεν υπάρχει τίποτα, ούτε κτήρια, ούτε άνθρωποι. Μόνο εγώ και απόλυτη ησυχία.

Ξαφνικά εμφανίζεται ένας γάτος από το πουθενά. Είναι μαύρος και βρόμικος, με τεράστια πράσινα μάτια. Με κοιτάει επίμονα. Έρχεται προς το μέρος μου. Θέλει να τριφτεί πάνω μου. Προσπαθώ να τον διώξω, φοβάμαι ότι θα λερώσει το φουστάνι μου, ιδρώνω συνεχώς. Ο γάτος επιμένει, τον κλοτσώ δυνατά σαν μπάλα στην προσπάθειά μου να σταματήσει να τρίβεται πάνω μου. Τον σκοτώνω άθελά μου. Αισθάνομαι απαίσια, δεν ήθελα να το κάνω.

Νιώθω μια περίεργη υγρασία χαμηλά στο φόρεμά μου. Κοιτάζω και βλέπω μια μικρή κηλίδα αίματος ανάμεσα στα πόδια μου. Η κηλίδα μεγαλώνει όλο και πιο πολύ, ποτίζοντας σιγά σιγά ολόκληρο το λευκό νυφικό μου. Γίνεται ποτάμι, ουρλιάζω, δε μ’ ακούει κανείς. Ξυπνάω. Η αγωνία αυτή πάντα με ξυπνά”.

Καμίλ Κλοντέλ.
Απόσπασμα από το θεατρικό έργο Camille Claudel: Mudness του Γιάννη Λασπιά.

http://youtu.be/psvkhkdpmkE

Συντελεστές

Κείμενο Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν :
 Καμιλ Κλοντέλ : Δάφνη Μανούσου,
 Κονστάνς Πασκάλ : Στέλλα Μπούρου
Σκηνογραφική επιμέλεια- Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική : Αλέξανδρος Βούλγαρης – THE BOY
Κοστούμια : Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια κίνησης : Όλγα Σπυράκη
Art director: Μαγδαληνή Στεφανάτου
Φωτογραφία : Θοδωρής Μάρκου
Επεξεργασία φωτογραφιών : Παντελής Ξηροχειμώνας
Στην παράσταση ακούγονται στα ηχογραφημένα μέρη οι ηθοποιοί :
 Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), 
Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), 
Ιωάννα Σταυροπούλου και
 ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες. 
 
Μια συμπαραγωγή της ομάδας square theatre company και του Αγγέλων Βήμα.Επισκεφθείτε το site της παράστασης Camille Claudel : Mudness στην ηλεκτρονική διεύθυνση
http://camille-mudness.com/ καθώς και τη σελίδα τους στο fb https://www.facebook.com/CamilleMudness
 
 
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο Αγγέλων Βήμα. — στην τοποθεσία Camille Claudel Mudness Αγγέλων Βήμα.Camille Claudel Mudness Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, Αθήνα, Athens, Greece
Εμφάνιση χάρτη · Λήψη οδηγιών
http://youtu.be/OcGTqxsIUjM

 
στη φωτογραφία γλυπτό της
Camille Claudel που απεικονίζει
τον Rodin και χρονολογείται στα 1888-1889
https://www.facebook.com/
«Ο Rodin είχε τη διπλάσια ηλικία από εκείνη (Claudel). Για όλους τους νέους καλλιτέχνες του Παρισιού ήταν ο σπουδαιότερος γλύπτης στον κόσμο. Σύντομα η Camille δούλευε στο ατελιέ του, σύντομα συνεργαζόταν μαζί του και σύντομα έγινε η ερωμένη του. Η σχέση τους, όπως ήταν φυσικό, έγινε αντικείμενο συζήτησης και κουτσομπολιού στα σαλόνια του Παρισιού. Όχι μόνον εργάζονταν μαζί καθημερινά, αλλά βγαίνανε συχνά έξω τη νύχτα σε πάρτι και δείπνα. Η Camille αποτελούσε πάντα το κέντρο της προσοχής με την απαράμιλλη ομορφιά της, το εκρηκτικό της γέλιο, το ζωντανό και γλαφυρό τρόπο που μιλούσε.»«Το κατά πόσο όμως η Camille συνέβαλε και στη σύλληψη κάποιων έργων του Rodin είναι μόνο θέμα εικασιών. Είναι φυσικό δύο τόσο ισχυρές προσωπικότητες, δύο τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι που εργάζονται και περνούν τόσο πολύ καιρό μαζί να επηρεάζουν έντονα ο ένας τον άλλον. Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος ότι η Camille “εξανθρώπισε το αγριογούρουνο” (έτσι χαρακτήριζε ο αδερφός της Camille τον Rodin), εμβάνθυνε και διεύρυνε το συναίσθημά του, έδωσε μια νέα προοπτική στον τρόπο που εργαζόταν ο Rodin. Στο τέλος η Camille πίστευε ότι ο Rodin είχε κλέψει όλα του τα έργα από την ίδια, αλλά αυτό το ισχυρίστηκε την περίοδο που θεωρούνταν ήδη τρελή.»
 
 
Η Camille βίωσε το χωρισμό ακόμα πιο δύσκολα. Έζησε μόνη της, φτωχή και μελαγχολική για σχεδόν 15 χρόνια. Δε σταμάτησε να δημιουργεί και μάλιστα τα καλύτερά της έργα χρονολογούνται σε αυτήν την περίοδο. Δημιούργησε έργα όπως «Η Ωριμότητα» (L’Age Mûr) στο οποίο ένας πλαδαρός, υποτονικός, γηραιός άντρας (χωρίς αμφιβολία ο Rodin), σωριάζεται στην αγκαλιά ενός αρχαίου παρηγορητή ενώ μια νεαρή γυναίκα, γονατιστή, γυμνή και απελπισμένη, απλώνει τα χέρια της εκπλιπαρώντας τον άντρα να επιστρέψει στη νεότητά του, στο ταλέντο του, στην Camille του. Το έργο αυτό είναι οδυνηρά αυτοβιογραφικό. Σχεδόν όλο το έργο της Camille σχετίζεται με κάποια επεισόδια της ζωής της ή με τις μεταβαλλόμενες καταστάσεις του μυαλού της.
Το έργο εκτίθεται στο Musée d’Orsay στο Παρίσι. Φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1902, είναι
από μπρούντζο και έχει διαστάσεις 1.14 ύψος 1.63 μήκος και 0.72 βάθος.
Η Constance Pascal ήταν η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος της Γαλλίας. Είχε ομολογουμένως μια εντυπωσιακή επαγγελματική και επιστημονική πορεία. Το ίδιο όμως ενδιαφέρουσα ήταν και η προσωπική της ζωή. ‘Οπως διαβάζουμε στο πρόγραμμα της παράστασης είχε κρυφό ερωτικό δεσμό με τον παντρεμένο και κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της σταρτηγό Justin Mengin.
 
 
THE NEW WOMAN
«Μια γυναίκα που φοράει μεσοφόρι…φρου φρου… αποπλανεί κάθε ανδρικό βλέμμα..μα μια γυναίκα που ντύνεται σαν άνδρας ..φρου φρου…δεν είναι καθόλου ελκυστική!»
Στίχοι από το τραγούδι Frou-Frou (ερμηνεύτρια Mado Robin από το άλμπουμ «Toute la Belle Epoque»)
Κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα οι δρόμοι του Παρισιού έγιναν μάρτυρες μιας απρόσμενης κοινωνικής επανάστασης υποκινούμενης από την απροσδόκητη μαζική εμφάνιση του ποδηλάτου!
Αρχικά η ποδηλασία ήταν αποκλειστικά ανδρικό προνόμιο. Από το 1890 και έπειτα άρχισαν να εμφανίζονται και οι πρώτες γυναίκες ποδηλάτριες.
Υπήρχε όμως ένα μικρό πρόβλημα!
Η υπερβολική ενδυμασία των γυναικών εκείνης της εποχής εμπόδιζε τις γυναίκες να ποδηλατήσουν. Οι κορσέδες, τα μεσοφόρια και οι τόνοι υφάσματος έπρεπε να δώσουν τη θέση τους σε ανετότερες και πιο λιτές γραμμές .
Γρήγορα λοιπόν έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες ποδηλάτριες φορώντας παντελόνια τα οποία πρόσφεραν άνεση στην κίνηση!
Φυσικά υπήρξε και το ανάλογο τίμημα….
Εμφανίστηκαν ακόμα και φαινόμενα λιθοβολισμού ποδηλατριών από άνδρες και γυναίκες που αντιτίθονταν στη νέα μόδα!
Γρήγορα το γεγονός απασχόλησε τον τύπο της εποχής και φυσικά τους πολιτικούς οι οποίοι έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουν τη νέα αυτή τάση και τη θύελλα αντιδράσεων που είχε προκαλέσει στη γαλλική κοινωνία.
Έτσι ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την ενδυμασία παντελονιού για τις γυναίκες μόνον κατά τη διάρκεια της ποδηλασίας ή άλλων σπορ που απαιτούσαν σωματική κίνηση.
Η μόδα όμως του μεσοφοριού είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Το γυναικείο ένδυμα άρχισε να γίνεται πιο άνετο. Γρήγορα το παντελόνι και οι στενές αντρικές γραμμές θα κυριαρχούσαν στους δρόμους του Παρισιού και όλης της Ευρώπης συμβολίζοντας τη «νέα γυναίκα» (The New Woman).Το κίνημα των σουφραζετών είχε μόλις γεννηθεί….

Η Camille Claudel το 1882

«Εκείνος που υποφέρει από έρωτα είναι εκείνος που διαθέτει ισχυρή συναισθηματική μνήμη. Υποφέρει γιατί θυμάται «
Κοστάνς Πασκάλ

«Με όλη τη δύναμη της φωνής μου διεκδικώ την ελευθερία μου»‘

Καμίλ Κλοντέλ

Share This Post | Μοιραστείτε αυτο το αρθρο

You must be logged in to post a comment Login